Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

24/2/17

Λεπεν: Καιρός να τελειώνουμε με την ΕΕ


Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017 «Είναι καιρός να τελειώνουμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση», επέμεινε σήμερα Η ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν, που προηγείται... στις δημοσκοπήσεις ενόψει των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία,σε μια συνέντευξη που παραχώρησε για να παρουσιάσει την εξωτερική πολιτική της. «Και στην Ευρώπη επίσης, είναι καιρός να τελειώνουμε με μια ΕΕ με την πρόκληση της συγχώνευσης που καταστρέφει την Ευρώπη των εθνών», είπε. Η πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου απευθυνόταν σε πολλούς δημοσιογράφους και τους εκπροσώπους 42 χωρών. Μεταξύ αυτών ήταν οι πρεσβευτές της Ταϊβάν, της Καμπότζης, της Κούβας, της Σαουδικής Αραβίας, της Αλβανίας και του Βιετνάμ, καθώς και διπλωμάτες από την Κίνα και τις ΗΠΑ, όπως ανέφερε το κόμμα της. «Πρέπει να τελειώνουμε μ' αυτό το γραφειοκρατικό τέρας», συνέχισε η Λεπέν, η οποία έχει χαρακτηρίσει «ολοκληρωτική» την ΕΕ. «Η Ένωση μειώνει τη Γαλλία, την χωρίζει από τον κόσμο (...) Χαίρομαι για την αναγέννηση των ευρωπαϊκών λαών κατά της Ένωσης και υπέρ της Ευρώπης» ως ηπείρου, είπε, αναφερόμενη κυρίως στη Βρετανία που αποφάσισε την αποχώρησή της από την ΕΕ το περασμένο καλοκαίρι. «Θα οικοδομήσουμε μια άλλη Ευρώπη», υποσχέθηκε επίσης η Λεπέν. Στην αρχή της συνέντευξης Τύπου η ηγέτιδα της ακροδεξιάς είπε ότι «θέλει να βλέπει τον κόσμο και τη Γαλλία έτσι όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να είναι» ενώ χαιρέτισε «τον ρεαλισμό και τη βούληση για αλλαγή» του νέου προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Μιλώντας για τη Ρωσία, είπε ότι είναι «αποφασιστικός παράγοντας για την ισορροπία δυνάμεων που μπορεί να περιορίσει την παγκοσμιοποίηση». Επαναλαμβάνοντας την πρόθεσή της να προστατεύσει πάνω απ' όλα τα «εθνικά συμφέροντα», κατήγγειλε την πρωτοκαθεδρία των διεθνών οργανισμών, τις «απειλές» των μεγάλων μεταναστευτικών ροών, τις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και τη συνθήκη ελευθέρου εμπορίου μεταξύ ΕΕ και Καναδά.

Δ.Καζάκης : «Καταγγέλουμε στον ΟΗΕ ''Χρέος'' & ''Δανειστές'' & πάμε σε Ε...

21/2/17

Χαιρετισμός της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην εκδήλωση του ΕΔΕΚΟΠ

Ε, όχι και «ψευτράκος» ο Αλέξης! Αρχιψεύταρος, μάλιστα...


21|02|2017 Είναι εκπληκτική η οιηματική αυθάδεια αυτής της κυβερνήσεως να λέει διαρκώς ψέμματα και να πλασάρει στους ιθαγενείς τις μεγαλειώδεις, καταστροφικές αποτυχίες της, εξ αιτίας των ιδεοληπτικών εμμονών και ανικανότητας που την χαρακτηρίζουν, ως επιτυχίες και επικές νίκες. Οι οποίες ,μάλιστα, δικαιώνουν τους αγώνες και τις “εθνικά περήφανες” αντιστάσεις που προβάλλει... Αν κατέβαλε τον μισό, έστω, χρόνο από αυτόν που σπαταλά στην επικοινωνιακή ψευδολογία της, για να ασχοληθεί σοβαρά και υπεύθυνα με τα μεγάλα προβλήματα του τόπου (τα οποία η διετής παραμονή της στην εξουσία, γιγάντωσε με γεωμετρική πρόοδο), είναι απολύτως βέβαιο ότι η χώρα δεν θα βρισκόταν στην κατάσταση φθοράς και αποσύνθεσης που βρίσκεται. Αλλά, κάτι τέτοιο, ούτε που περνάει από το κεφάλι των κυβερνώντων μας. Γι' αυτό και μέσα στα δύο χρόνια που είναι στην εξουσία, μας φέσωσε με άλλα 100 δισ, επειδή η “αριστεροσύνη” της δεν της επέτρεψε να κάνει τα όσα είχε με καθυστέρηση και πρόσθετο κόστος σύρθηκε να συνομολογήσει... Δείτε τώρα πώς επιχειρεί να αμπαλάρει σε συσκευασία δώρου,το περιβόητο χθεσινό eurogroup. Έπιασαν στασίδια στα κανάλια και τα ραδιόφωνα οι διάφοροι φιρφιρίκοι της, για να μας πείσουν ότι: --Με την επιμονή και την αγωνιστικότητα τους... έσυραν τους δανειστές σε πολιτική συμφωνία η οποία κάνει απολύτως σεβαστές τις υποτιθέμενες “κόκκινες γραμμές” της! (Ο Ντάϊσελμπλουμ ξεκαθάρισε με πολύ κοφτές κουβέντες ότι δεν υπήρξε καμιά πολιτική συμφωνία, αλλά αυτόν ποιος του δίνει σημασία...). -- Πέτυχαν το τέλος της λιτότητας, και δεν πρόκειται να επιβληθεί ούτε ενός ευρώ μέτρα. Οι “μεταρρυθμίσεις” στις οποίες επιμένουν οι δανειστές, διαλαλούν οι φιρφιρίκοι, ΑΝ (!) έχουν δημοσιονομικό κόστος, το κόστος αυτό θα αντιστοιχηθεί ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ με ισόποσα μέτρα ελάφρυνσης, ώστε το τελικό δημοσιονομικό κόστος να είναι ουδέτερο. Στο eurogroup συζητήθηκε ότι ΑΝ και εφ' όσον επιτευχθούν οι στόχοι (συνολικού τιμήματος 3,6 δισ, τα μισά τώρα και τα υπόλοιπα από το 2019) από τα μέτρα που θα πρέπει να νομοθετηθούν προληπτικά από τώρα (άλλη μια “κόκκινη γραμμή” του κ. Τσίπρα που έγινε καταπράσινη...), τότε οι δανειστές θα δεχθούν να ληφθούν μέτρα ελάφρυνσης, πάντα κατόπιν διαπραγματεύσεων και ρητής άδειάς τους. Ούτε “ταυτόχρονα” ούτε τίποτε άλλο -αλλά αυτό παραλείπουν να το πουν οι φιρφιρίκοι... Στην πραγματικότητα, τι συμφωνήθηκε ως προσωρινή συμβιβαστική λύση στις Βρυξέλλες για να μην υπάρξει “ατύχημα”; Να δεσμευθεί η ελληνική κυβέρνηση ότι θα νομοθετήσει προληπτικά τα μέτρα των 3,6 δισ και για μετά το 2019, και έτσι να δεχθούν οι “θεσμοί” να επιστρέψουν στην Αθήνα, σ' επίπεδο τεχνικών κλιμακίων για ΝΑ αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για την εξειδίκευση των μέτρων και των μεταρρυθμίσεων που οι δανειστές επιμένουν να γίνουν. Αυτό το μεσοβέζικο, και τίποτε περισσότερο. Οι Ευρωπαίοι, με τις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις μπροστά τους (Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία), θέλουν πάση θυσία να μην τους σκάσει τώρα στα χέρια και μια ελληνική χρεοκοπία, που θα κλόνιζε την ευρωζώνη- την Ευρώπη. Χρόνο αγοράζουν (χωρίς να κάνουν σπιθαμή πίσω από τις απαιτήσεις τους), και χρόνο παραχωρούν στον κ. Τσίπρα μέχρι να δουν τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, διάστημα μέχρι τον Οκτώβριο. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στο eurogroup ( μετά το οποίο, να σημειωθεί, δεν εκδόθηκε κοινό ανακοινωθέν, μόνο δηλώσεις έγιναν...) δεν συζητήθηκε καν το χρονικό διάστημα που θα διαρκέσουν οι διαπραγματεύσεις της τρόικα με την ελληνική κυβέρνηση για την συγκεκριμενοποίηση των μέτρων. Θ' αρχίσει κουβέντα, η Αθήνα θα δεσμευθεί για την προληπτική νομοθέτηση των... όποιων μέτρων λεπτομερώς προσδιορισθούν ( ο Ντάϊσελμπλουμ και ο Μοσκοβισί ανέφεραν στις δηλώσεις τους ότι αυτονόητα θα αφορούν το αφορολόγητο, τα εργασιακά και τις συντάξεις-οι δικοί μας δεν καταδέχθηκαν ν' απασχοληθούν με τέτοιες “λεπτομέρειες...), και μετά βλέπουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντάϊσελμπλουμ επανέλαβε τρεις φορές “δεν υπάρχει ακόμη συγκεκριμένη συμφωνία”... Σημασία έχει επίσης για να εκτιμήσουμε την “πολιτική συμφωνία” που πανηγυρίζει η κυβέρνηση, ότι στο eurogroup, δεν έγινε καν νύξη για ρύθμιση του χρέους (κάτι που ο κ. Τσίπρας είχε θέσει ως εκ των ων ουκ άνευ, για να συζητήσει έστω με τους δανειστές...) αλλά ούτε και για την συμμετοχή της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ε.Κ.Τ, κάτι που θα αποτελούσε σημαντική στήριξη στο δοκιμαζόμενο τραπεζικό σύστημα. Το γκουβέρνο, έμεινε και πανηγυρίζει ότι “δεν πρόκειται να ληφθούν ούτε ενός ευρώ μέτρα” και πως -εν πάση- περιπτώσει αν ληφθούν (το απολύτως βέβαιο, δηλαδή-πόθεν προέκυψε η ανάγκη για πρόσθετα 3,6 δισ;) αυτά θα αντιστοιχιστούν με ακριβώς ισοδύναμες “ελαφρύνσεις”, για να είναι ουδέτερο το τελικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Προσέξτε, όμως, τι ΔΕΝ λέει η κυβέρνηση: ότι το γεγονός πως το κόστος των μέτρων “ελάφρυνσης” δεν θα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν σημαίνει ότι δεν θα επιβαρύνει και τον οικογενειακό του κάθε πολίτη. Δεν θα είναι, δηλαδή, “ουδέτερο” για τον κόσμο! Αν αυξηθεί, λ.χ. η φορολογία με την μείωση του αφορολόγητου, η κυβέρνηση λέει ότι ισόποσα θα μειώσει τον ΕΝΦΙΑ και τον ΦΠΑ. Και αυτός που δεν θα “ωφεληθεί” από την μείωση του ΕΝΦΙΑ, επειδή δεν έχει ακίνητο; Ο άλλος που θα πληρώσει περισσότερο φόρο για ετήσιο εισόδημα 5.000 ευρώ, και ήδη έχει μειώσει στο απολύτως απαραίτητο την κατανάλωση; Όταν ρωτήθηκε ο κ. Σταθάκης (από τους πρώτους που έπιασαν στασίδι στα “κανάλια της διαπλοκής”...) λίγη ώρα μετά το eurogroup, πώς η κυβέρνηση θα πετύχει αυτή την αλχημεία, να παίρνει μέτρα 3,6 δις που απαιτούν οι δανειστές για να υπάρξουν πλεονάσματα, και την ίδια ώρα να... τα αντισταθμίζει με παροχές και ελαφρύνσεις (άρα, ίσα βάρκα ίσα νερά, οπότε προς τι τα μέτρα;), έδωσε μια πολύ αποκαλυπτική και “αριστερή” απάντηση: “κοιτάξτε, είπε, εμείς ως αριστερή κυβέρνηση με ευαισθησία προς τους αδύναμους και τους χαμηλού εισοδήματος, θα φροντίσουμε η επιβάρυνση να πλήξει κυρίως τους έχοντες, και οι ελαφρύνσεις τους μη έχοντες...”! Όπου, φυσικά, “'έχοντες” θεωρούνται από το ιδεοληπτικό και αγράμματο γκρουπούσκουλο που μας κυβερνάει, όσοι από την πάλαι ποτέ μεσαία τάξη που κινούσε την οικονομία εξακολουθούν να εισπράττουν μεικτά (και προ φόρων και εισφορών...) 1600 ευρώ τον μήνα. Είναι κι' αυτό μια πολιτική: αφού δεν μπορείς να ανεβάσεις τους “κάτω”, χαμήλωσε και τους (υποτιθέμενους) “πάνω”, για να δημιουργείς την θολούρα της “ισότητας” και να μοχλεύεις τον κοινωνικό αυτοματισμό. Τσιμεντώνοντας και τον σκληρό πυρήνα της εκλογικής σου πελατείας.... ΘΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

προ-νομοθέτηση μέτρων και για μετά το 2018 με αντάλλαγμα… «πέτσινη» επιταγή


Η κυβέρνηση σύρθηκε από τους δανειστές σε προ-νομοθέτηση μέτρων και για μετά το 2018 με αντάλλαγμα… «πέτσινη» επιταγή Αυτό που αναμένονταν συνέβη χθες στο Eurogroup. Κυβέρνηση και δανειστές συμφώνησαν σε νέα μέτρα, τα οποία μάλιστα θα προ-νομοθετηθούν. Από το Μέγαρο Μαξίμου πανηγυρίζουν γιατί οι δανειστές έκαναν αποδεκτό το αίτημα της για ένα καλό περιτύλιγμα με το οποίο θα σερβίρουν τη μείωση του αφορολόγητου, τις νέες μειώσεις των συντάξεων και βεβαίως τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και μετά το 2019. Ποιο είναι αυτό το αμπαλάζ; Στο Eurogroup αποφασίστηκε πώς αν τα πρωτογενή πλεονάσματα που επιτυγχάνονται μετά τη λήξη του ελληνικού προγράμματος, το 2018, είναι μεγαλύτερα από το 3,5% τότε τα χρήματα θα επιστρέφονται στους Έλληνες πολίτες είτε μέσω της μείωσης του ΦΠΑ, είτε της μείωσης του ΕΝΦΙΑ ή άλλων φόρων. Δηλαδή αυτό που προέκυψε από τις χθεσινές συνομιλίες στο Eurogroup είναι πώς η κυβέρνηση υποχρεούται να λάβει νέα μέτρα εδώ και τώρα και για τις ελαφρύνσεις που μπορεί να υπάρξουν… βλέπουμε. Σε καμία περίπτωση ωστόσο μέχρι στιγμής οι δανειστές δεν μιλούν για συμφωνία. Αυτό που συμφωνήθηκε, όπως είπε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, είναι να επιστρέψουν τα τεχνικά κλιμάκια στην Αθήνα για τις διαπραγματεύσεις την επόμενη εβδομάδα. Στις διαπραγματεύσεις θα τεθεί το θέμα του ασφαλιστικού, το οποίο είναι «καυτό» ζήτημα για όλες τις κυβερνήσεις και εξαιρετικά δύσκολο να επιλυθεί. Οι δανειστές είναι δεδομένο πώς θα ζητήσουν επώδυνες αλλαγές και εκεί μπορεί να σταματήσουν όλα τα πανηγύρια του Μεγάρου Μαξίμου μετά τη χθεσινή απόφαση του Eurogroup. Πιο αναλυτικά ωστόσο αναφέρουμε πώς η κυβέρνηση μπορεί να εκφράζει την ικανοποίηση της αλλά επί της ουσίας δεσμεύτηκε να λάβει μέτρα ύψους 2,6 έως 3,6 δισ. ευρώ, αλλά ταυτόχρονα θα προβλέπεται ότι, εάν υπάρξει υπέρβαση του στόχου του 3,5% για τα πρωτογενή πλεονάσματα, μετά το τρέχον μνημόνιο, τότε θα μπορεί να επιστραφεί το αντίστοιχο ποσό με διάφορα θετικά μέτρα. Ανακοινώθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου ότι «η συμφωνία περιλαμβάνει τελικά τον απαράβατο όρο που έθεσε η ελληνική πλευρά για «ούτε ευρώ περισσότερη λιτότητα»», αλλά μάλλον ξεχνάει τη δέσμευση που είχε αναλάβει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πώς δεν πρόκειται να νομοθετηθεί κανένα μέτρο και μάλιστα προκαταβολικά. Έσπευσε να πει πώς «δέχθηκε την νομοθέτηση μεταρρυθμίσεων (σ.σ. δεν μας λέει όμως τι είδους μεταρρυθμίσεις όταν τα μέτρα βαπτίζονται απ” όλους μεταρρυθμίσεις) που θα εφαρμοστούν από αρχές του 2019, υπό την προϋπόθεση ότι το δημοσιονομικό ισοζύγιο θα είναι απολύτως ουδέτερο». Αυτά πρακτικά σημαίνει, σύμφωνα με τη θεωρία της, ότι, επειδή ο συμφωνημένος στόχος για 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα θα επιτευχθεί χωρίς τα όποια επιπλέον μέτρα -καθώς θεωρεί ότι επαρκεί για τον στόχο αυτό η επιστροφή στην ανάπτυξη-, τότε όσα χρήματα φέρουν τα νέα μέτρα, θα επιστραφούν εξ ολοκλήρου στην ελληνική κοινωνία. «Δεν θα υπάρξει κανένα μέτρο λιτότητας. Για κάθε ένα ευρώ φόρου θα υπάρχει και ένα ευρώ φοροαπαλλαγής, από το 2019» διατείνονται κυβερνητικές πηγές. Πρόκειται για πολιτική απάτη. Σε κάθε περίπτωση θα υπάρξει προ-νομοθέτηση μέτρων, που θα εφαρμοστούν μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος το 2018, ενώ τα «αντισταθμιστικά» θα εφαρμοστούν, εφόσον επιτευχθεί ο δημοσιονομικός στόχος, ένα χρόνο αργότερα κάθε φορά. Ζήσε μαύρε γάιδαρε δηλαδή… Πρώτα η κυβέρνηση στέλνει τους Έλληνες να περάσουν από το ταμείο και μετά ίσως τους επιστρέψει κανένα επίδομα, όπως αυτό παραμονές των Χριστουγέννων. Μάλιστα το αν και πώς θα καθοριστούν τα «αντισταθμιστικά» μέτρα θα καθοριστεί μετά από συζητήσεις της κυβέρνησης με τα τεχνικά κλιμάκια. Έτσι κι αλλιώς, πρέπει να συμφωνηθούν μία σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπονται στη β” αξιολόγηση, συν όλα τα νέα μέτρα που τέθηκαν στο τραπέζι, ώστε να διαμορφωθεί μία συνολική λύση, που να μπορεί να παρουσιαστεί στην κοινή γνώμη χωρίς τον κίνδυνο πολιτικών αναταράξεων. Η κυβέρνηση αποφάσισε να λάβει νέα μέτρα με την υποσχετική πώς θα δοθούν ανταλλάγματα. Αυτό θυμίζει τα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους, τα οποία πήραν πίσω οι δανειστές όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει στους χαμηλοσυνταξιούχους το επίδομα παραμονές των Χριστουγέννων και τα επανέφερε αφού η κυβέρνηση δήλωσε μετάνοια. Ακόμη και σήμερα ωστόσο τίποτα απ” αυτά δεν έχει προχωρήσει. Η όλη δε κατάσταση δεν εξασφαλίζει στην κυβέρνηση πώς θα μπει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, αφού είναι δεδομένο πως η συμφωνία μετατέθηκε για τις 20 Μαρτίου, στο επόμενο Eurogroup ή τον Απρίλιο. Εκεί είναι και το τέλος του χρόνου. Αν μέχρι το τέλος Απριλίου δεν έχουν ολοκληρωθεί τα πάντα η κυβέρνηση χάνει το τρένο της ποσοτικής χαλάρωσης που θέλει πάση θυσία. pentapostagma

Ιδιώτες..


Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017 Η κυβέρνηση συμφώνησε με τους τοκογλύφους πως θα συμφωνήσουν κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον. Κι έτσι γύρισε πίσω θριαμβευτικά που δεν λήφθηκαν χθες τα νέα μέτρα εναντίον του λαού. Έχει πιθανότητες να κάνει το μασκαράδικο τριήμερό της σχετικά ήρεμα. Τί πιθανότητες όμως έχει ένας λαός ιδιωτών; Για να εξηγούματε: Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, των οποίων το κλέος τόσο θαυμάζουμε και τους οποίους επικαλούμαστε κάθε λίγο και λιγάκι, ..ονόμαζαν "ιδιώτες" εκείνους που ασχολούνταν μόνον με τον προσωπικό τους βίο, τα ανάκλιντρα (καναπέδες της εποχής) και τους σκλάβους τους, και όχι με τα κοινά. Την δε κατάστασή τους, "ιδιωτεία". Είχαν όμως οι πρόγονοί μας σε τόσο εξαιρετική εκτίμηση τον κοινό βίο, τα κοινά, την άμεση δημοκρατία τους και την συμμετοχή τους σε αυτήν, ..που με τον καιρό ο όρος "ιδιώτης" απέκτησε αρνητική σημασία, την σημασία του καθυστερημένου, του βλάκα, του ηλίθιου. Αυτού που δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα κοινά λόγω βλακείας, ή που τελικά χαρακτηρίζεται ως καθυστερημένος επειδή ακριβώς δεν συμμετέχει στον κοινό βίο. Αργότερα οι αγγλοσάξονες πήραν τον όρο "ιδιώτης" και τον μεταχειρίστηκαν ως idiot με μία και μόνη έννοια, αυτήν του καθυστερημένου, του ηλίθιου. Άλλωστε υπάρχει και η επιστημονική ονομασία του γνωστού Σύνδρομου Down που το περιγράφει ως "μογγολοειδή ιδιωτεία", μεταφράζοντας τον όρο από το "αγγλικό" idiot. Στην σύγχρονη όμως Ελλάδα των μνημονίων ο ιδιώτης, αυτός που ασχολείται με τον καναπέ του και τον εαυτούλη του, ..θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο που αφήνει τους όποιους άλλους να βγάλουν το φίδι απ' την τρύπα, και που περιμένει να γυρίσει ο τροχός μόνος του, για να πηδήσει (απ' την χαρά του) και ο φτωχός. Και ο σύγχρονος ιδιώτης (με όλες τις έννοιες της λέξης) είναι πιά η πλειοψηφία, η μεγάλη μάζα, ..αυτός που ψηφίζει μπούλη, κούλη και το κακό συναπάντημα, ..και που μετά κλείνεται σπίτι του να δεί τί θα γίνει. Κι έτσι, καταντήσαμε πιά μία κοινωνία, ένας λαός ιδιωτών, με όλη την αρχαιοπρεπή έννοια του όρου, ..ένας όχλος ηλιθίων, ..που σαν καλοί καθυστερημένοι παριμένουμε να βγεί σήμερα το πρωί ο κάθε κύριος Παπαχριστομαλακόπουλος των ΑΝΘΕΛ να μας ερμηνεύσει τί ακριβώς έγινε χθες, τί ακριβώς γίνεται συνεχώς, ..να μας μαλώσει το βολεμένο παγώνι γιατί κάποιοι ανέφεραν το "grexit", ..και να θριαμβολογήσει που αυτός θα εξακολουθήσει να παίρνει τα οκτώ χιλιάρικα, συν μπόνους, συν επιδόματα της βουλευτικής αποζημίωσης, ..ενώ εμείς από κάτω θα τρώμε σκ@τά, ..και θα αγωνιούμε να τα βγάλουμε κάθε μήνα πέρα. Ένας λαός ιδιωτών με σήμα το ανάκλιντρο-καναπέ δεν έχει κανένα μέλλον, ..και δεν χρειάζεται και καμία λύπηση. Μας συμπεριφέρονται όλοι, ..μέσα κι έξω, ..όπως ακριβώς μας αξίζει!.. ( ο Μαντατοφόρος)

20/2/17

Απορρίπτει τα σενάρια περί δημοψηφίσματος ο γ.γ. του υπουργείου Εσωτερικών


Απορρίπτει τα σενάρια περί δημοψηφίσματος ο γ.γ. του υπουργείου Εσωτερικών Υποστηρικτές του «Όχι» στο δημοψήφισμα, ΑΠΕ-ΜΠΕ/ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ FEBRUARY 20, 2017 Απέρριψε τα σενάρια περί δημοψηφίσματος ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, Κώστας Πουλάκης. Μιλώντας στον ρ/σ Αθήνα 9.84, δήλωσε: «Νομίζω ότι δεν το σκέπτεται κανένας…μπορεί να είναι μια παραφιλολογία δημοσιογραφική ή δεν ξέρω τι, αλλά με τίποτα η κυβέρνηση δεν μπορεί να σκεφτεί δημοψήφισμα, διότι δεν υπάρχει ερώτημα». Διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει το δραχμικό φαινόμενο ως πολιτική άποψη στον ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Σας εγγυώμαι ότι αυτή την στιγμή δεν υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ το δραχμικό φαινόμενο, ως πολιτική άποψη. Υπήρχε μέχρι τον Αύγουστο του 2015 και το τμήμα που είχε αυτή την άποψη έχει αποχωρήσει, έχει δημιουργήσει άλλον πολιτικό φορέα ή άλλους φορείς. Στον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ τέτοιο φαινόμενο δεν υπάρχει και μην παρασυρόμαστε από το ότι γενικά στην ελληνική κοινωνία, όπως βλέπετε και από τις έρευνες, για να το συνδυάσουμε και με τις δημοσκοπήσεις, ότι ανεβαίνει το ποσοστό των πολιτών που δείχνουν μια δυσθυμία ως προς το ευρώ. Αλλά, άλλο αυτό και άλλο το ότι υπάρχει πολιτική άποψη ως προς την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, τουλάχιστον στον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ». Αναφορικά με το σημερινό Eurogroup, είπε ότι στόχος είναι ολοκληρωμένο πακέτο, όπου το δημοσιονομικό κόστος είναι μηδενικού αθροίσματος και πρόσθεσε ότι περιμένουμε έναν συμβιβασμό με στοιχεία κοινωνικά βιώσιμης λύσης. Ανέφερε χαρακτηριστικά: «Πρέπει κατά τη γνώμη μου να περιμένουμε μια πολιτική συμφωνία ή προσυμφωνία ότι έχουμε κλείσει τα θέματα και οδεύουμε στο επόμενο βήμα, που είναι η ολοκλήρωση της δεύτερης διαπραγμάτευσης -και τυπικά- και η είσοδος της Ελλάδας, με απόφαση της ΕΚΤ στο σύστημα της ποσοτικής χαλάρωσης. Αυτό θα ήταν το πιο θετικό και ουσιαστικό βήμα που περιμένουμε σήμερα». Δήλωσε βέβαιος για υπερψήφιση της συμφωνίας χωρίς διαρροές από την κοινοβουλευτική ομάδα, λέγοντας: «Θεωρώ ότι ο οδικός χάρτης που έχουμε φτιάξει από τον Σεπτέμβριο του 2015, που είναι η έξοδος στις αγορές τον Ιούνιο του 2018, είναι πάρα πολύ ισχυρό κίνητρο για να είναι συμπαγής αυτή η κοινοβουλευτική ομάδα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μετά τις εκλογές, τον Σεπτέμβριο του 2015, ανέλαβε να υλοποιήσει αυτόν τον οδικό χάρτη. Είμαστε στη μέση της διαδρομής και δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω». Συμπλήρωσε επίσης, πως «επειδή οι εκλογές θα γίνουν τον Σεπτέμβρη του 2019 και επειδή έχουμε έναν οδικό χάρτη που μιλά για έξοδο στις αγορές τον Ιούνιο του 2018, καταλαβαίνετε ότι το 2019 θα υπάρχει ένα διαφορετικό πολιτικό σκηνικό, αν το έχουμε πετύχει. Αν η κυβέρνηση έχει πετύχει σε αυτό, αντιλαμβάνεστε ότι τα ευρήματα των σημερινών δημοσκοπήσεων σε ένα διαφορετικό πολιτικό περιβάλλον, δεν έχουν μεγάλη αξία. Αν λοιπόν πούμε ότι τον Ιούνιο του 2018 λήξει το πρόγραμμα με μια κοινωνία όσο το δυνατόν περισσότερο όρθια, τον Σεπτέμβρη του 2019 τα προεκλογικά διλήμματα θα είναι ποιοί μας έβαλαν στα μνημόνια και ποιοί μας έβγαλαν από το μνημόνιο. Καταλαβαίνετε ότι αυτό το 40% που τώρα βρίσκεται στην αδιευκρίνιστη ψήφο, ως προβληματισμένο, θα πάρει θέση και λέω ότι θα πάρει θετική θέση αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πετύχει αυτόν το οδικό χάρτη». 20/02/2017 16:31 ΑΠΕ-ΜΠΕ Αθήνα Share this: Πηγή: Απορρίπτει τα σενάρια περί δημοψηφίσματος ο γ.γ. του υπουργείου Εσωτερικών http://mignatiou.com/

Μια νέα κατεύθυνση για την Ελλάδα


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 15 Φεβρουαρίου 2017 | Σχεδιάζοντας τη λύση | Ομιλία του Κώστα Λαπαβίτσα στην εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής Με απροσδόκητα μεγάλη προσέλευση φίλων και υποστηρικτών πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της μελέτης του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής,​ ανοίγοντας -και με σκληρή επιστημονική τεκμηρίωση πλέον- τη συζήτηση για τη νέα κατεύθυνση για την Ελλάδα και την προοπτική μιας συνολικής αναμόρφωσης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Αν ο ελληνικός λαός τη γνωρίσει και την πιστέψει, τότε η μελέτη αυτή μπορεί να αποτελέσει την πυξίδα της πολιτικής δράσης. Ακολουθεί η ομιλία μου στην εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης του ΕΔΕΚΟΠ για την αποτυχία της Ευρωζώνης και τη νέα κατεύθυνση για την Ελλάδα. "Μου έκανε εντύπωση ότι ο ΣΕΒ λίγο μετά τη δημοσιοποίηση της μελέτης του ΕΔΕΚΟΠ από το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ δήλωσε ότι η έξοδος από τη νομισματική ένωση είναι ανεπιθύμητη και ανέφικτη. Η έξοδος είναι απολύτως εφικτή. Είναι επίσης και επιθυμητή και απαραίτητη, όπως καταδεικνύει η μελέτη μας. Ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι η έξοδος είναι μια εύκολη διαδικασία, αλλά είναι απολύτως εφικτή και μπορεί να γίνει ομαλά με σχετική προετοιμασία. Η έξοδος ανοίγει το δρόμο για την αλλαγή οικονομικής πολιτικής που χρειάζεται η χώρα. Απαιτείται όμως κοινωνική και εθνική συσπείρωση. Απαιτείται μια μετωπική συμπαράταξη με βάση τα λαϊκά και εργατικά στρώματα, τα οποία θα πρέπει να απαιτήσουν αυτό που πρέπει να γίνει για τη χώρα και να δείξουν ότι μπορούν να ηγηθούν στην κοινωνία. Τα ανώτερα στρώματα απέδειξαν ότι δεν δικαιούνται να ηγούνται της κοινωνίας. Δεν μπορείς να ηγείσαι της ελληνικής κοινωνίας όταν λες "θα κάνω ό,τι πει ο Γερμανός" ή "θα κάνω οτιδήποτε αρκεί να μη φύγω από το ευρώ"."Κώστας Λαπαβίτσας

Eurogroup: Έχουν λυσσάξει..


...ΟΛΟΙ (στο κατεστημένο) να τα δώσουμε ΟΛΑ! Από Μαρία Ηλιάδη - 20/02/2017 Με απίστευτη λύσσα όλοι οι οικονομικοί και πολιτικοί κύκλοι του εγχώριου κατεστημένου πιέζουν, κινδυνολογούν και εκφοβίζουν για να δοθούν στους πιστωτές, ενόψει του eurogroup της Δευτέρας (20/2), όλα όσα απαιτούν, προκειμένου να κλείσει η “σωτήρια” δεύτερη αξιολόγηση. Η κυβέρνηση Τσίπρα – Τσακαλώτου έντρομη και πανικόβλητη, παρά τις ηχηρές φράσεις στο εσωτερικό, που κι αυτές υποχωρούν, ψάχνει για άλλοθι και δήθεν ανταλλάγματα “ψίχουλα”, προκειμένου να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις των δανειστών κι ας σηματοδοτούν την χαριστική βολή για τα πλατιά λαϊκά στρώματα και τον τόπο. Παρά την ενορχηστρωμένη παράδοση της χώρας είναι αρκετά αμφίβολο αν στο σημερινό eurogroup επιτευχθεί μια προσυμφωνία που θα επιτρέψει την έλευση της τρόϊκας στην Αθήνα προκειμένου να δρομολογηθούν εξελίξεις για την τελική φάση. Πολιτικοί κύκλοι τόνιζαν πως δεν αρκεί εν προκειμένω η πρωτοφανής δουλοφροσύνη της Αθήνας για να υπάρξουν εξελίξεις στην κατεύθυνση της συμφωνίας αλλά να συμφωνήσουν πρώτα τι ακριβώς ζητάνε και οι ίδιοι οι πιστωτές (ΕΕ-ΔΝΤ) και αν και με ποιους όρους και με τι καθεστώς θα συμμετέχει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, το οποίο ΔΝΤ αποτελεί στην ουσία το “αφεντικό” και το “κλειδί” της υπόθεσης. Κρίσιμες σε αυτήν την κατεύθυνση είναι οι συναντήσεις Μέρκελ – Λαγκάρντ και Μέρκελ – Γιουνκέρ την Τετάρτη (22/2). Ο πανικός και η λυσσώδης επιμονή σύσσωμου του δουλοπρεπούς ελληνικού κατεστημένου για συμφωνία εκδηλώνεται κατά κύριο λόγο διότι, είναι διάχυτη η φοβία πως κάθε περαιτέρω καθυστέρηση στην δεύτερη αξιολόγηση προκαλεί κινδύνους για “ατυχήματα” και κυρίως για Grexit. Το τελευταίο, επειδή διευρύνεται σταθερά η στροφή της κοινωνίας προς το εθνικό νόμισμα, έχει γίνει ο εφιάλτης για παλαιομνημονιακούς και νεομνημονιακούς “σωτήρες” της χώρας. Γρήγορα, όμως, όλοι αυτοί θα λογοδοτήσουν και θα πληρώσουν πανάκριβα και υποδειγματικά για τα εγκλήματα τους στη χώρα!iskra

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: Ποιος είναι ο Rothchild που συνάντησε ο Τσίπρας - (...

Πανικός έχει καταλάβει τη συμμορία του ευρώ.τρέμουν τις αποφάσεις του λαού.


Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017 Όταν παραληρούν οι ένοχοι της σημερινής κατάστασης, σημαίνει ότι τρέμουν τις αποφάσεις του λαού. Πανικός έχει καταλάβει τη συμμορία του ευρώ. Όλοι εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στη λεηλασία της ελληνικής οικονομίας και του εργαζόμενου νοικοκυριού όλα τα προηγούμενα χρόνια. Όλοι αυτοί που εμπλέκονται σε όλα τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα με το δημόσιο χρήμα, είτε ως πολιτικοί, είτε ως διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, είτε ως παρατρεχάμενοι των δύο. Όλοι όσοι εμπλέκονται σε κάθε λογής απάτες και ύποπτες συναλλαγές σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, ξεσηκώθηκαν για μια ακόμη φορά στην προοπτική ο λαός μας να απαιτήσει το αυτονόητο. Να δραπετεύσει η χώρα από το λάκκο των λεόντων του ευρώ και της ΕΕ, πριν την ερημώσουν παντελώς. Πριν την μετατρέψουν σε Υποσαχάρια Αφρική της Ευρώπης. Όσο βρισκόμαστε υπό καθεστώς κατοχής της ΕΕ κανένας από δαύτους δεν κινδυνεύει. Κανένας από τη συμμορία δεν φοβάται μήπως και λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη γιατί έφεραν τη χώρα σ' αυτή την κατάντια. Κανείς δεν φοβάται μήπως και καθίσει στο σκαμνί του κατηγορουμένου για τη γενοκτονία στην οποία υπόκειται ο ελληνικός λαός ειδικά τα τελευταία χρόνια. Κι έτσι υπουργοί και πρωθυπουργοί που κανονικά θα έπρεπε να είχαν καθίσει στο σκαμνί προσπαθούν να μας κατατρομάξουν ότι έτσι και δραπετεύσουμε από το μπουντρούμι του ευρώ και της ΕΕ, θα καταστραφούμε. Το ίδιο μας λένε κι όλοι οι γνωστοί κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες του απόλυτου παρασιτισμού και της διαπλοκής. Αυτούς εκφράζει ο ΣΕΒ, ο οποίος πρόσφατα χαρακτηρίζει αναποτελεσματική, ανεπιθύμητη και ανέφικτη την έξοδο από το ευρώ τονίζοντας ότι η λύση αυτή είναι το ίδιο εξωφρενική με την πρόταση που κυκλοφορεί ότι κάποιος πολύ πλούσιος θα αποπληρώσει το ελληνικό χρέος. Απολύτως λογικό να λέει τέτοια ο ΣΕΒ, ο οποίος έχει τόση σχέση με τη βιομηχανία όση σχέση η Ελλάδα με τον αστερισμό του Σείριου. «Και στις δύο περιπτώσεις, αφελώς ορισμένοι πιστεύουν ότι κάποιος τρίτος πληρώνει το χρέος ή μας το χαρίζει. Δεν υπάρχει κανείς που θα αναλάβει τα χρέη μας και κανείς δεν θα μας διευκολύνει να ζούμε σε βάρος άλλων. Το χρέος είναι απαιτητό σε Ευρώ και αν δεν εξυπηρετείται κανονικά, τότε η χώρα μας θα απομονωθεί στη διεθνή κοινότητα, διακινδυνεύοντας το σύνολο των οικονομικών και κοινωνικών της επιτευγμάτων», αναφέρει ο Σύνδεσμος στο εβδομαδιαίο δελτίο οικονομικών εξελίξεων. Η τοποθέτηση αυτή είναι άκρως προκλητική για το κοινό αίσθημα. Ειδικά όταν προέρχεται από τον ΣΕΒ. Δηλαδή από τη συμμορία εκείνων που πλούτισαν με δανεικά κι αγύριστα, με θαλασσοδάνεια και κρατικοδίαιτη διαπλοκή με το δημόσιο ταμείο. Και σήμερα συνεχίζουν να πλουτίζουν όχι αναπτύσσοντας τη βιομηχανία στη χώρα αλλά με κερδοσκοπικές τοποθετήσεις κεφαλαίων σε παρασιτικές μεταπρατικές δραστηριότητες υπό καθεστώς τραστ και καρτέλ με τις πλάτες του κράτους. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε το πρόσφατο παράδειγμα της Ισλανδίας η οποία αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη της το 2009 και σήμερα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που σύμφωνα με το ΔΝΤ έχει ανακάμψει από την κρίση χρέους. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ (Iceland: 2016 Article IV Consultation-Press Release; Staff Report; and Statement by the Executive Director for Iceland, 22/6/2016) η Ισλανδική οικονομία παρουσίασε άνοδο 4% το 2015 και επιταχυνόμενο ρυθμό, ενώ η επέκταση του πραγματικού ΑΕΠ είναι μεταξύ των ταχύτερα αναπτυσσόμενων στην Ευρώπη, δημιουργώντας ένα θετικό παραγωγικό πλεόνασμα. Κι όλα αυτά γιατί; Διότι έσβησε τα χρέη κι αντί να υποστεί τη μεταχείριση της Ελλάδας με τα μνημόνια, ενίσχυσε το εισόδημα και τις συντάξεις, αλλά και το κοινωνικό κράτος. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που το ΔΝΤ "ανησυχεί" μήπως και οι διαρκείς αυξήσεις του λαϊκού εισοδήματος και των κοινωνικών δαπανών "υπερθερμάνουν" την οικονομία. Μακάρι και στην Ελλάδα να είχαμε τέτοιες "ανησυχίες". Αντί να ανησυχούμε αν θα έχουμε δουλειά αύριο, αν ο εργοδότης θα έχει να μας πληρώσει το επίδομα εργασίας που αντί για μισθό εισπράττει σήμερα ο εργαζόμενος, αν θα υπάρχουν χρήματα για συντάξεις που σήμερα συντηρούν 2 και 3 οικογένειες, αν θα υπάρχει φαγητό στο τραπέζι για τα παιδιά κοντά των μισών νοικοκυριών της χώρας κι αν ο δικός μας άνθρωπος που αρρώστησε θα κατορθώσει να επιβιώσει χωρίς ουσιαστικά περίθαλψη και ασφάλιση. Μην μου πείτε ότι η Ισλανδία είχε καλύτερες προοπτικές και παραγωγικές υποδομές από την Ελλάδα; Μην μου πείτε ότι η Ισλανδία είχε μεγαλύτερη επάρκεια τροφίμων; Μόλις 2-4% επάρκεια τροφίμων διέθετε η συγκεκριμένη χώρα όταν αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη της. Χρέη που έπρεπε να πληρώσει κυρίως προς τη Βρετανία, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Πώς έγινε και δεν της έκαναν τίποτε οι ισχυρότατες αυτές χώρες, όταν αρνήθηκε η επίσημη Ισλανδία να τους πληρώσει τα χρέη; Γιατί η Ισλανδία δεν απομονώθηκε από τη διεθνή κοινότητα; Μήπως το εξωτερικό ισοζύγιο της Ισλανδίας ήταν καλύτερο από της Ελλάδας; Κάθε άλλο. Η Ισλανδία εισάγει όλο τον βιομηχανικό και κεφαλαιουχικό εξοπλισμό που χρειάζεται σαν οικονομία. Το ύψος των εισαγωγών της την εποχή που αρνήθηκε το χρέος ξεπερνούσε τα 4 δις δολάρια. Οι δε εξαγωγές της εξαρτώνται κατά 40% από την αλιεία. Με ποιές χώρες συναλλάσσεται σήμερα η Ισλανδία; Με Ολλανδία 37,5%, Ηνωμένο Βασίλειο 14,4%, Ισπανία 9,7%, Γερμανία 7,7%, Γαλλία 6,4% (2014). Μπορεί να μου πει κανείς από τη συμμορία του ευρώ και τους εγκέφαλους του ΣΕΒ πώς γίνεται και η Ισλανδία συνεχίζει και εμπορεύεται με τις ίδιες χώρες που αρνήθηκε να πληρώσει το χρέος της; Πώς γίνεται και μια χώρα συνεχίζει να συναλλάσσεται κανονικότατα με τις χώρες στις οποίες φόρτωσε το χρέος της; Και γιατί οι χώρες αυτές (κυρίως η Βρετανία, η Ολλανδία και η Γερμανία) δεν την απομόνωσαν εμπορικά; Τόσο σπουδαία είναι μια χώρα των 320 χιλιάδων ψυχών που στηρίζεται κυρίως στην αλιεία και τον τουρισμό; Ή θα ήταν τόσο δύσκολο για χώρες όπως η Βρετανία, η Ολλανδία και η Γερμανία; Και φανταστείτε ότι η Ισλανδία δεν αμφισβήτησε διόλου τη νομιμότητα του χρέους της. Ούτε αμφισβήτησε ότι το κράτος της είχε την συμβατική υποχρέωση να αποζημιώσει όλους τους ξένους καταθέτες στις τράπεζές της, όταν αυτές χρεοκόπησαν και τα χρέη τους όφειλε να τα αναλάβει το κράτος. Απλά είπε ότι η πρώτη και κύρια δέσμευση που έχει ένα κράτος και η κυβέρνησή του είναι προς τους πολίτες της χώρας. Κι επομένως δεν επρόκειτο να δεχθεί κανενός είδους ξένη απαίτηση - έστω και συμβατικά νόμιμη - που θα οδηγούσε την Ισλανδία και το λαό της στο μονοπάτι της καταστροφής που οδηγήθηκε η Ελλάδα. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τον ΣΕΒ. Τι τον νοιάζει αν ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε την περίοδο 2011 έως το 2016 σχεδόν κατά 340 χιλιάδες. Τι τον νοιάζει αν αυτή η φυσική μείωση του πληθυσμού δεν υπήρξε ποτέ ξανά, ούτε κατά τον τελευταίο πόλεμο. Να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο με περίπου 6 εκατομμύρια πληθυσμό και παρά τις απίστευτες κακουχίες, τα δεινά και τη βαρβαρότητα των κατακτητών με τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, η χώρα βγήκε από την κατοχή και τον πόλεμο σχεδόν με τον ίδιο πληθυσμό. Βλέπετε τότε παρά τις προσπάθειες δοσίλογων και κατακτητών δεν μπόρεσαν να κάμψουν το ηθικό, την πίστη στην ελευθερία της πατρίδας, αλλά και να αφαιρέσουν την ελπίδα από τους μαχόμενους Έλληνες. Κι έτσι οι οικογένειες αναπλήρωναν τους χαμένους και τα θύματα των θηριωδιών με νέες γεννήσεις. Αυτό που δεν κατάφεραν τότε οι ναζί και οι συνεργάτες τους με τα εγκλήματα πολέμου, έρχονται να καταφέρουν οι σημερινοί επίγονοί τους. Άλλωστε πολλούς του ΣΕΒ αν τους ψάξετε προς τα πίσω θα βρείτε την καταγωγή της περιουσίας τους στο δοσιλογισμό της κατοχής. Πώς λοιπόν να μην θεωρούν το σημερινό δρόμο της χώρας ως μονόδρομο; Πώς να μην θεωρούν την απελευθέρωση της πατρίδας και του λαού από τη λάμια του ευρώ και το νέο Ράιχ της ΕΕ συνώνυμο της απόλυτης καταστροφής. Στο κάτω-κάτω της γραμμής πότε ενδιαφέρθηκαν γι' αυτόν τον τόπο; από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ kontranews

19/2/17

Ο συμβολισμός του εβραϊκού κιπά

ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΜΚΟ ΠΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ «Κόκκινο πανί» ο Σόρος στα Βαλκάνια


Ουγγαρία, Σερβία, Ρουμανία, ΠΓΔΜ, Βουλγαρία. Χώρες των Βαλκανίων που τελευταία ρέπουν ολοένα περισσότερο προς τον ολοκληρωτισμό. Το παράλογο όμως της όλης υπόθεσης δεν είναι ότι φοβούνται την αντιπολίτευση, ούτε καν την κατακραυγή των ψηφοφόρων. Κοινός εχθρός είναι πια οι δεκάδες βαλκανικές ΜΚΟ για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που στηρίζονται οικονομικά από τον Αμερικανό δισεκατομμυριούχο Τζορτζ Σόρος. Η εξήγηση είναι μία. Τα σκάνδαλα διαφθοράς και οι πολυάριθμες ανοιχτές ποινικές υποθέσεις που εκκρεμούν σε βάρος προσώπων από όλα τα κόμματα στα Βαλκάνια βρίθουν, με αποτέλεσμα να δημοσιοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά από ανεξάρτητους μη κυβερνητικούς φορείς. Για το λόγο αυτό οι ΜΚΟ βρίσκονται στο στόχαστρο. Στην Ουγγαρία εδώ και ένα χρόνο μαίνεται ένας μιντιακός «εμφύλιος» στα κανάλια που στηρίζουν την κυβέρνηση Όρμπαν κατά του Τζορτζ Σόρος και των οργανώσεων που αυτός στηρίζει. Ο πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν έχει μάλιστα ανακηρύξει το 2017 «έτος απομάκρυνσης του Σόρος» και ο έμπιστός του Τσίλαρντ Νέμεθ θέλει επίσης με κάθε τρόπο «να καθαρίσει» τη χώρα από τις οργανώσεις του Σόρος. Οι θεωρίες συνομωσίες έχουν την τιμητική τους. Στην ΠΓΔΜ η κυβέρνηση του Νίκολα Γκρουέφσκι επιδίδεται επίσης σε μιαν αντίστοιχη «καμπάνια» κατά του Σόρος. Οι οργανώσεις που στηρίζονται από τον αμερικανό μεγιστάνα έχουν στοχοποιηθεί για πρόκληση «βανδαλισμών και αναρχίας» στις μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις των τελευταίων μηνών. Οι οπαδοί του Γκρουέφσκι έχουν ξεκινήσει μια μεγάλη εκστρατεία γνωστή με το όνομα «SOS – Stop Operation Soros». Η εκστρατεία αυτή στήθηκε μάλιστα με ρωσικό πρότυπο, σύμφωνα με την περίφημη εκστρατεία «Αποσοροποίησης» του ρωσικού δημόσιου βίου που είχε ξεκινήσει με πρωτοβουλίου του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Στη Βουλγαρία, όπως και στη Σερβία, ακόμη και τα πιο σοβαρά εγχώρια ΜΜΕ έχουν κατά καιρούς δημοσιεύσει λίστες με οργανώσεις, οι οποίες έχουν λάβει χρηματοδότηση από τον Σόρος ήδη από τη δεκαετία του 80. Μια από αυτές είναι η «Οpen Society Foundation». Μάλιστα ακόμη και πολλοί ιδιωτές βρέθηκαν σε αυτές τις λίστες, με φωτογραφίες των προσώπων τους και διευθύνσεις κατοικίας. «Ο Σόρος χρηματοδοτεί το χάος» έγραφε σε αυτό το πλαίσιο πρόσφατα η λαϊκή εφημερίδα Ιnformer. Πάντως το γεγονός ότι ο Σόρος είναι η «πηγή του κακού» στα Βαλκάκια, δεν απέτρεψε στο παρελθόν πολλά από τα νυν υψηλά ιστάμενα πρόσωπα της πολιτικής και της οικονομίας από το να αδράξουν ευκαιρίες που προσέφεραν οι χρηματοδοτούμενες από τον Σόρος ΜΚΟ. Τρανταχτό παράδειγμα ο ίδιος ο Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος το 1989/1990 είχε κάνει σπουδές στην Οξφόρδη με υποτροφία του Σόρος. Σημειωτέον ότι το Central European University του Τζ. Σόρος, που ιδρύθηκε το 1991 με έδρα τη Βουδαπέστη, έχει προσφέρει εκατοντάδες υποτροφίες σε φοιτητές από την Ανατολική και Νότια Ευρώπη. Σήμερα πολλοί εξ αυτών έχουν καταλάβει υψηλόβαθμες θέσεις σε βαλκανικές κυβερνήσεις ΠΗΓΗ: DEUTSCHE WELLE

Ο κόσμος θυμίζει παραμονές του Β΄ ΠΠ


Τις προηγούμενες μέρες οι δρόμοι των πόλεων γέμισαν καρναβάλια και στα δύο μεγαλύτερα αστικά κέντρα, από οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων. Γενικώς υπάρχει μια αδιαφορία για το τι πραγματικά συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο. Ίσως ο μέσος όρος της ελληνικής διαίσθησης να είναι υψηλός και να διαμορφώνει την εντύπωση πως στο τέλος θα επιβιώσουμε. Αλλά η εικόνα δεν παύει να θυμίζει Τιτανικό. Υπάρχει ένα κείμενο του Τζορτζ Φρίντμαν, ενός από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς αναλυτές των ΗΠΑ, οι σκοπιμότητες του οποίου δεν είναι πάντα αγαθές. Αλλά οι συλλογισμοί του διακρίνονται από ορθολογισμό. Ο περί ου ο λόγος αναλυτής, λοιπόν, πιστεύει πως ο κόσμος στις ημέρες μας μοιάζει με τον κόσμο των χρόνων πριν από τον Β΄ ΠΠ. Διευκρινίζει, όμως, πως δεν θέλει σώνει και καλά να μας πει πως οδηγούμαστε σε έναν μεγάλο πόλεμο, αλλά πως δεν μπορεί το ενδεχόμενο αυτό να αποκλειστεί. Οι επισημάνσεις αυτές δεν επιχειρούν να τρομοκρατήσουν, αλλά να βοηθήσουν στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων για την αποφυγή του μοιραίου. Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση, και οι μεταβατικές φάσεις είναι πάντα επικίνδυνες. Διαμορφώνουν το νέο που αναδύεται, και πολλές φορές εφαρμόζεται το ρητό «η επανάσταση είναι η μαμή της ιστορίας». Θα μπορούσε, κάλλιστα, στη θέση της επανάστασης να μπει ο πόλεμος. Διότι και οι επαναστάσεις που λειτούργησαν ως μαμές, ήταν ένοπλες. Με δύο λόγια το σκεπτικό του Φρίντμαν λέει πως στην Ευρασία η Ρωσία, η Κίνα, η Μέση Ανατολή και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν, σε διαφορετικό βαθμό, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και θεσμικές κρίσεις που αρχίζουν να αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους. Κάτι ανάλογο συνέβαινε προπολεμικά. Φαίνεται να μην υπάρχει τίποτα που να μπορεί ή να θέλει να σταματήσει τη δυναμική αυτών των κρίσεων. Η παγκόσμια τάξη είναι έτοιμη για μια αναδιαμόρφωση. Η αποσταθεροποίηση στην Ευρώπη είναι οικονομική, κοινωνική και θεσμική. Στη Ρωσία είναι οικονομική και στρατηγική. Στην Κίνα οικονομική και κοινωνική. Η Μέση Ανατολή έχει βυθιστεί σε πολεμική διαμάχη με άγνωστο τον χρόνο εξόδου. Αντιμετωπίζει βαθιά πολιτισμική κρίση. Αυτά λέει, πολύ περιληπτικά, ο Φρίντμαν. Σ’ αυτό λοιπόν το περιβάλλον, δεν υπάρχει η υπερδύναμη ή οι υπερδυνάμεις που να διαμορφώσουν την παγκόσμια ισορροπία. Ο κόσμος βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην αβεβαιότητα. Και η αβεβαιότητα επιτείνεται από τη στιγμή που στη μεγαλύτερη υπερδύναμη δεν υπάρχει κυβέρνηση που να διαθέτει ούτε εσωτερική ούτε παγκόσμια πολιτική. Βλέποντας και κάνοντας. Ο πρόεδρος της χώρας, ο κ. Τραμπ, έλεγε την Πέμπτη σε συνέντευξή του πως δεν μπορεί να πιστέψει, ακόμη, ότι είναι πολιτικός. Από τον κ. Τραμπ, όμως, εξαρτάται η παγκόσμια σταθερότητα. Ενδεχομένως ο κ. Τραμπ με τον ασυνήθιστα προκλητικό δημόσιο λόγο του να βοηθήσει στην διαμόρφωση, σιγά-σιγά, μιας νησίδας σταθερότητας στην Ευρώπη, και οι ελπίδες ορισμένων να καταρρεύσει η Ένωση, το μεταπολεμικό πείραμα που υποσχέθηκε ειρήνη και ευημερία, να αποβούν φρούδες. Κάτι αλλάζει στην ήπειρο, και κυρίως στη Γερμανία. Εντελώς ανέλπιστα οι σοσιαλδημοκράτες, στους οποίους μερικούς μήνες νωρίτερα κανείς δεν έδινε ελπίδα νίκης στις εκλογές, φαίνεται να προηγούνται στις δημοσκοπήσεις. Αλλά δεν είναι αυτό το κρίσιμο σημείο των εξελίξεων. Το κρίσιμο σημείο είναι πως ο πολιτικός τους λόγος εστιάζει στην Ευρώπη που πρέπει να μείνει ενωμένη και που θα πρέπει να επιδείξει αλληλεγγύη προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας, ο σοσιαλδημοκράτης Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, κάλεσε τους χριστιανοδημοκράτες εταίρους του στην κυβέρνηση να αναλογιστούν πως από το ευρωπαϊκό πείραμα η Γερμανία κερδίζει και δεν θυσιάζεται υπέρ των άλλων. Ένα μέρος αυτού του κέρδους θα πρέπει να το επιστρέψει στην Ευρώπη. Αρχίζουν λοιπόν και στην ισχυρότερη, οικονομικά, χώρα της Ευρώπης να ακούγονται λογικές φωνές που θέλουν να διατηρήσουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πρέπει πάση θυσία να ηττηθεί η πολιτική του μονομανούς κ. Σόιμπλε, και το ζήτημα αυτό δεν είναι μόνο γερμανικό. Είναι ευρωπαϊκό, ίσως και παγκόσμιο. Είναι η πολιτική αντίληψη (του κ. Σόιμπλε) που μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στα άκρα. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές η διαχείριση των παγκόσμιων ζητημάτων χρειάζεται σωφροσύνη και ανεκτικότητα. Ο κ. Σόιμπλε δεν έχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι η χαρακτηριστική περίπτωση που τα θέλει όλα και τα θέλει για τον εαυτό του. Όπως και ο κ. Τραμπ. Η ευρωπαϊκή ελπίδα να αλλάξει ρότα η ήπειρος βρίσκεται στα χέρια των Γερμανών ψηφοφόρων. Μέχρι σήμερα οι κυβερνώσες ελίτ της Ευρώπης, με την πολιτική τους, οδήγησαν σε αδιέξοδα προκαλώντας την άνοδο της Ακροδεξιάς. Η άνοδος αυτή, όμως, δεν απειλεί τη δημοκρατία. Δεν υπάρχει δυνατότητα η Ακροδεξιά να αναλάβει την διακυβέρνηση καμιάς σημαντικής χώρας της Ευρώπης. Επισείεται, όμως, ο κίνδυνος της ανόδου της, διότι τα κόμματα που κυβερνούν δεν είναι διατεθειμένα –ή δεν μπορούν– να αλλάξουν πολιτική. Ο προσανατολισμός των ψηφοφόρων προς την Ακροδεξιά δεν έχει το νόημα αποδοχής των εξτρεμιστικών απόψεών της. Πολλοί από τους ψηφοφόρους των ακροδεξιών κομμάτων προέρχονται από την Αριστερά. Η ηχηρή προτίμηση των εξ ορισμού αντιπάλων τους, αποσκοπεί στο να στείλει ένα μήνυμα: Φτάνει, ως εδώ. Το οποίο τα κλασικά κυβερνητικά κόμματα δεν θέλουν να το συλλάβουν. Και προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους, προβαίνουν σε μια ακραία κινδυνολογία περί κυβερνητικής έλευσης της Ακροδεξιάς. Ουδέν ψευδέστερον. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτά τα ακροδεξιά μορφώματα έχουν και φασιστικά και ναζιστικά χαρακτηριστικά σε μια μίξη στο μπόιλερ της χρονικής απόστασης από τον Μεσοπόλεμο, τότε που τα ρεύματα αυτά απέκτησαν υπόσταση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Αλλά είναι επικίνδυνα, όσο τα συστημικά κόμματα αδιαφορούν για τις λαϊκές ανάγκες. Και όσο διάφορες αριστερές σέχτες προσπαθούν να επιβιώσουν αντιπαρατιθέμενες μαζί τους, διαλύοντας παράλληλα ό,τι από τον δημόσιο χώρο και τους δημόσιους θεσμούς έμεινε όρθιο από την καπιταλιστική κρίση. Η κυβέρνηση αντιδρά με κλασική αδράνεια και αδιαφορία σε φαινόμενα άσκησης βίας και καταστροφής δημόσιας περιουσίας, ενέργειες που υπονομεύουν δημόσιους θεσμούς που λειτουργούν προς όφελος των ασθενέστερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επίθεση που υπέστη ο καθηγητής του Παντείου Άγγελος Συρίγος από οργανωμένες ομάδες που επιδιώκουν την υποβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου και την μετατροπή του σε αποθήκη ψυχών. Το ίδιο συνέβη και με τον καθηγητή Γιώργο Παύλο στην Ξάνθη. Στα πανεπιστήμια υπάρχει αυτήν τη στιγμή ένα κλίμα τρομοκρατίας που έχουν επιβάλει οι ακραίες αυτές ομάδες, και την κατάσταση αυτή την ανέχεται και η πολιτεία και – δυστυχώς– η κοινωνία. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ 18 Φεβρουαρίου 2017, Μοιράσου το pontos news

Είναι ο Σουλτς ο εφεδρικός στρατός του Ράιχ; Ο φόβος του τέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης


18 Φεβρουαρίου 2017, Εφόσον βιώνουμε μία επανάληψη των συμμαχιών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (ΗΠΑ-Ρωσία-Βρετανία) κατά του Γερμανικού αυτοκρατορικού ιδεασμού, τότε πόσο μακριά είμαστε από την ρίψη πυρηνικών όπλων; Εάν οι πολιτικές δυνάμεις που δρουν μέσα στην Γερμανία δεν λειτουργήσουν, Ιστορικώς, μιμητικά προς την αυτοαναίρεση του Γερμανικού ιμπεριαλισμού, τότε, η ρίψη πυρηνικών όπλων εντός της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, δεν είναι ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας ούτε υπόθεση εργασίας. Η Γερμανία, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, ήταν πάντα κάτω από την Γεωπολιτική πίεση της Ρωσίας, ανατολικά και της Μ. Βρετανίας, δυτικά. Αυτό το γεγονός κατέστησε το Γερμανικό πολιτικό σύστημα ευάλωτο ή υπό μία άλλη οπτική γωνία, συνετό, ως προς τα όρια Γεωπολιτικής του δράσης. Ακόμα και όταν το Γερμανικό σύστημα ήταν απόλυτα ολοκληρωτικό υπό την διοίκηση του Εθνικοσοσιαλιστικού υποκειμένου, το σύστημα διέθετε εσωτερικά, αθέατες δυνάμεις αυτοαναιρέσεώς του. Οι περιπτώσεις, Γκουντέριαν– Ρούστεντ, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι πολύ ενδιαφέρουσες, ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα στο κατά πόσο μιμητικά θα κινηθεί η Γερμανία σήμερα. Η διάσημη απάντηση του Ρούστεντ στο διακριτικό ερώτημα του Γερμανικού επιτελείου, στο τι θα πρέπει να κάνουν μετά την απόβαση και σταθεροποίηση του συμμαχικού προγεφυρώματος στη Νορμανδία, ήταν «Ειρήνη ηλίθιοι, τι άλλο;». Η διάγνωση της πραγματικότητας τότε, από τον οξυδερκή Ρούνστεντ, ίσως να προλογίζει σήμερα, την συστημική οξυδέρκεια του Γερμανικού καθεστώτος και να αιτιολογεί την δημοσκοπική «προέλαση» του κατά τα άλλα μετριότατου πολιτικού, Μάρτιν Σουλτς, στην Γερμανική πολιτική σκηνή. Εάν η «απόβαση» του νέου Αμερικανού πρέσβη στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα αμετάκλητων πολιτικών των ΗΠΑ προς της Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, τότε ο Σουλτς, δείχνει να είναι η συστημική προτροπή του Ρούστεντ για ειρήνευση και για το άνοιγμα της συζητήσεως των όρων παράδοσης του Ευρώ και της Γερμανίας, στις ναυτικές δυνάμεις. Ένα βαθύτατα γοητευτικό ερώτημα, όμως, είναι το κατά πόσο ο Ρούστεντ ήταν οξυδερκής ή βολικά ηττοπαθής; Ο Γκουντέριαν, εξαίρετος γνώστης της στρατηγικής και των δυνατοτήτων της Γερμανικής και της Ρωσικής πολεμικής μηχανής, πείθει, εκ μέρους των στρατηγών, τον Χίτλερ να επιτεθεί κατά της Μόσχας, την στιγμή που τα Γερμανικά σχέδια δεν προέβλεπαν άμεσα κάτι τέτοιο. Προτείνει δε, αυτή την αλλαγή στρατηγικού στόχου, λίγο πριν φτάσει ο Ρωσικός χειμώνας, γνωρίζοντας, ότι τα γερμανικά στρατεύματα δεν ήταν έτοιμα για χειμερινές πολύμηνες πολιορκίες, στην περίπτωση που έβρισκαν μπροστά τους λυσσαλέα άμυνα. Λογική Γκουντεριανή ενόρμηση από μια αναντίλεκτη άποψη, καθώς ο δικός του πόλεμος είναι ο blitzkrieg, που έχει συντρίψει όλη την Ευρώπη και τον έχει φέρει ελάχιστες εκατοντάδες χιλιόμετρα έξω από την Μόσχα. Ο Γκουντέριαν, αναλαμβάνει το νότιο τμήμα της επιθέσεως κατά της Μόσχας και ο Οκτώβριος του 1941 τον βρίσκει 100 χιλιόμετρα μακριά από την Μόσχα, στην πόλη της Τούλα. Η σημαντικά ασήμαντη μικρή αυτή πόλη, αντιστέκεται στον Γκουντέριαν, ο οποίος δεν μπορεί να την καταλάβει! Επιτίθεται από τα δυτικά, τα βόρεια και τα ανατολικά, αλλά η πόλη δεν πέφτει! Στην αρχή της πολιορκίας της μάλιστα, οι υπερασπιστές αποτελούνταν μόνο από εργάτες και μερικές εκατοντάδες στρατιώτες της ΝΚVD. Η πόλη παρ’ όλο που παρακάμφθηκε από τον Γκουντέριαν, αποτελούσε κίνδυνο στα νώτα του, καθώς ισχυρές ρωσικές εφεδρείες έφταναν προς την υπεράσπισή της, αλλά και για μία αντεπίθεση στα νώτα του Γκουντέριαν, Ο Γερμανός στρατηγός, διστάζει να επιτεθεί, όπως αυτός γνωρίζει, στην Μόσχα, βρισκόμενος ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά της! Ο ταχύς Χάιντς, έγινε ξαφνικά, χελώνα! Η μικρή ρωσική πόλη της Τούλα, βιομηχανικό κέντρο της εποχής, αλλά γνωστή για πολλούς αιώνας στην Ευρώπη για τις μεταλλουργικές της ικανότητες, δεν ήταν Λένινγκραντ ούτε Στάλινγκραντ, παρ’ όλα αυτά, ο Γκουντέριαν, ο άνθρωπος που είχε υποτάξει εκατοντάδες πόλεις σαν την Τούλα, απέτυχε. Σε μια συμπαθητική σύμπτωση της Ιστορίας, το όνομα Τούλα το βρίσκουμε σε μία άλλη πόλη στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, συγκεκριμένα στο Μεξικό. Η Τούλα, άνθησε ως θρησκευτικό κέντρο και στην ακμή της ως πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Τολτέκων! Στο βιβλίο του ο ιστορικός Walter S. Dunn με τίτλο The German Replacement Army, the July Plot and Adolf Hitler, ισχυρίζεται, ότι οι πραξικοπηματίες κράτησαν στην Γερμανία και μακριά από τα πολεμικά μέτωπα, τουλάχιστον εξήντα μάχιμες μεραρχίες για να ελέγξουν τον στρατό των Ναζί, στην περίπτωση που η βομβιστική απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, πετύχαινε. Η δράση του Γερμανικού εφεδρικού στρατού, πράγματι ήταν πολύ ύποπτη κατά την διάρκεια του πολέμου. Οι εφεδρείες έφταναν πολύ λίγες και πολύ αργά στα μέτωπα για να αντικαταστήσουν τις απώλειες. Ο αρχηγός του επιτελείου του εφεδρικού στρατού Claus Schenk Graf von Stauffenberg, ήταν ο άνθρωπος που τοποθέτησε την βόμβα που σκόπευε να εξαϋλώσει τον Χίτλερ. Ο Γκουντέριαν και ο Υπουργός εξοπλισμών Άλμπερτ Σπέερ, γνώριζαν για την δράση των πραξικοπηματιών, αλλά δεν είπαν τίποτα στον Χίτλερ. Όταν οι πραξικοπηματίες απέτυχαν, τότε μόνο τάχθηκαν ανοιχτά απέναντί τους. Ήταν λοιπόν, προδότες ή ήρωες οι ηγέτες του εφεδρικού στρατού και τα στελέχη του; Εάν έκαναν σωστά την δουλειά τους, τότε οι Συμμαχικές δυνάμεις θα είχαν περιοριστεί βόρεια του Παρισιού, μετά την απόβαση και οι Ρώσοι, πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να κατακτήσουν ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη. Ο πόλεμος θα καθυστερούσε να τελειώσει κατά ένα με δύο χρόνια, θα κόστιζε μερικά εκατομμύρια νεκρών παραπάνω και οι αμερικανικές πυρηνικές βόμβες θα έπεφταν αρχικά στην Γερμανία και όχι στην Ιαπωνία. Η δράση των ανασταλτικών αυτών δυνάμεων εντός της Γερμανίας, άλλοτε τυχαία και άλλοτε σκόπιμα, γλίτωσαν από τον ολοκληρωτικό αφανισμό το Γερμανικό Έθνος. Έκαναν, όμως, το καθήκον τους απέναντι στην ηγεσία τους και στο γερμανικό όραμα – που ήταν και δικό τους όραμα – για παγκόσμια κυριαρχία; Σίγουρα όχι! Είναι εύλογο να θέσουμε το ερώτημα, εάν σε μία εναλλακτική ιστορία, τα εκατομμύρια ανδρών του εφεδρικού στρατού θα μπορούσαν να χορηγήσουν τον απαραίτητο χρόνο στο Ράιχ, ώστε αυτό να κερδίσει με τα νέα του όπλα τον πόλεμο; Ίσως, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ας επανέλθουμε στο σήμερα. Ο Μάρτιν Σουλτς προσομοιάζει αρκετά με τον εφεδρικό στρατό του Ράιχ. Μέρος του Γερμανικού κατεστημένου δείχνει σημάδια προσπάθειας συμβιβασμού με την νέα αμερικανική διοίκηση και προσαρμογής του στο νέο παγκόσμιο status quo. Παρά τις φιλότιμες, ομολογουμένως, επικοινωνιακές διακηρύξεις επιφάσεως παντοδυναμίας του παλαιού Ευρωατλαντισμού, υπάρχουν εντονότατες ενδείξεις συστημικής αναδράσεως, που δείχνουν θέληση για ανακωχή. Ακόμα και εάν κερδίσει τις εκλογές η Καγκελάριος Μέρκελ, ως ύστατη προσπάθεια του συστήματος για άμυνα μέχρις εσχάτων, το παιχνίδι έχει χαθεί για την Γερμανία και το Ευρώ. Όποια και αν είναι η νέα ηγεσία, οι γερμανικές επιλογές κινούνται στην κλίμακα μεταξύ 1 έως 10, όπου το 1 είναι ο έλεγχος της ΕΚΤ από την FED και τον Λευκό Οίκο και το 10 η ρίψη ρωσικών πυρηνικών όπλων, στην επικράτειά της ή κάπου στην Μέση Ανατολή!!! Γνωρίζουν, πως το ΝΑΤΟ δεν θα παρέμβει σε ένα τέτοιο σενάριο, άρα, είναι εκτός της ομπρέλας αποτροπής των Αμερικανών. Γνωρίζουν επίσης, πολύ καλά, ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί ο «θερμοκέφαλος» Γερμανός πιλότος, που εντελώς τυχαία, θα καταρρίψει κάποιο ρωσικό μαχητικό, όπως συνέβη στην Τουρκική περίπτωση και τότε να βρεθούν απέναντι στο φάσμα της πλήρους κονιορτιοποίησής τους. Εάν ο εφεδρικός στρατός της Γερμανίας, εάν οι δυνάμεις αυτοπεριορισμού της δεν επενέβαιναν υπέρ των συμμάχων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως προαναφέραμε, τα πυρηνικά θα έπεφταν πρώτα μέσα στην Γερμανία. Αυτό είναι βέβαιο. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούμαστε και τώρα. Εάν οι δυνάμεις εντός της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής, δεν κινηθούν συντομότατα προς την κατεύθυνση αυτοϋπονομεύσεως της παγκοσμιοποίησης, τότε είμαστε μπροστά σε καταστάσεις, που μόνο σε Χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής έχουμε δει. Από συστημική άποψη πάντως, νοούμενης ως οντολογική ανάγκη επανεκκίνησης του όλου συστήματος, ο πόλεμος είναι ο πιο σύντομος και λυτρωτικός δρόμος… Κατά ένα Μακιαβελικό τρόπο, θα πρέπει να παρακαλούμε να εκλεγεί η Μέρκελ και να ακολουθήσει την ίδια πολιτική που ακολουθεί μέχρι σήμερα, ώστε οι δυνάμεις που στηρίζουν την πολιτική της μπροστά στο φάσμα του ολέθρου, οι ίδιες να αυτό-αναιρεθούν για τα επόμενα 30-50 χρόνια και όχι να περιοριστούν προσωρινά από την δράση των αντιπάλων τους. Εάν δεν το πράξουν, τότε, καλώς να έρθει ο λυτρωτικός και αναπόφευκτος όλεθρος. Win-Win situation για εμάς και στις δυο περιπτώσεις. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτα από τις γερμανικές απειλές και τις απειλές των εγχώριων συνεργατών τους. Ο κόσμος τους, τελείωσε! Όμως, οι ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., είναι σπλάχνα αυτού του κόσμου και παρ’ όλες τις αντιευρωζωνικές φανφάρες και τα αντισυστημικά ναζάκια, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποτελεί την βαλκανική έκφανση της άκρας Αριστεράς του αμερικανικού Δημοκρατικού κόμματος. Τους φοβίζει το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο φοβίζει τον Σόιμπλε και την Χίλαρι Κλίντον. Η Ε.Ε. τους τάιζε τόσα χρόνια, όχι ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Αλέξης Τσίπρας, μπορεί να είναι άνθρωπος καλών προθέσεων, η πλειοψηφία των ανθρώπων του κόμματός του, όμως, δεν είναι. Ο Τσίπρας και θέλει και προσπαθεί να επιτύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την Πατρίδα. Όμως, δεν έχει τα εργαλεία, ούτε το πολιτικό σθένος να επιβάλει αναγεννησιακές καταστάσεις εντός της χώρας. Θα προτιμήσει να παραιτηθεί, από το να συγκρουστεί με τον κόσμο των ανθρώπων του ΕΛΙΑΜΕΠ, για παράδειγμα… Εάν σπρώξουν τον Τσίπρα προς την παραίτηση, τότε για εκείνον και την Αριστερά απομένει μόνο μία πολιτικά βιώσιμη λύση. Να μην μετέχουν των εκλογών! Να αφήσουν τις κατοχικές δυνάμεις να κάνουν προεκλογική εκστρατεία μόνες τους, να ψηφιστούν μόνοι τους και να κυβερνήσουν μόνοι τους, με ένα κοινοβούλιο θεσμικά απονομιμοποιημένο και με μάρτυρα υπερασπίσεώς του, το ΚΚΕ. Οτιδήποτε διαφορετικό, θα θέσει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εντός των δυνάμεων διαιωνίσεως του καθεστώτος. Δεν νοείται Αριστερά που να αντι-Συνταγματοποιείται από την Ιστορική της διάχυση, χωρίς πρώτα να έχει Συνταγματοποιηθεί, δίνοντας την ευκαιρία στον πεινασμένο λαό, να τραγουδήσει τους στοίχους του Σαββόπουλου, στις γειτονιές του Ψυχικού και της Εκάλης. Το «Ας κρατήσουν οι χοροί», είναι ένα πολύ ωραίο και Συνταγματικό, για τις περιστάσεις, ανοιξιάτικο τραγούδι…tribune

Η Γερμανία είναι χώρα του βορρά, αλλά στο παζάρι όταν πρόκειται να γλιτώσει έστω κι ένα ευρώ τη ζηλεύουν όλοι οι ανατολίτες που ...


Π. Καρβουνόπουλος 18/02/2017 ...φημίζονται για τα “παζάρια” τους. Η χώρα που έχει πλεονάσματα σκάνδαλο αδιαφορώντας ότι διαλύει την ΕΕ, θέλει να θεωρείται απ΄ όλους ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης αλλά ταυτόχρονα αρνείται να βάλει το χέρι στη τσέπη και να πληρώσει παραπάνω για την Άμυνα. Τα όσα είπε ο σοβαρός υποτίθεται -σε σχέση μ΄ άλλους- γερμανός ΥΠΕΞ Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είναι ασύλληπτα. Τι είπε σύμφωνα με όσα μεταδίδει το ΑΠΕ: • Θα ήταν δύσκολο για την Γερμανία να προσθέσει 25 δισεκατομμύρια ευρώ στο αμυντικό προϋπολογισμό της προκειμένου να ανταποκριθεί στον στόχο αμυντικών δαπανών που έχει θέσει το ΝΑΤΟ, αν, την ίδια στιγμή, οι πολιτικοί επιδιώκουν να μειώσουν τους φόρους. •Η Γερμανία παραμένει δεσμευμένη στον στόχο του ΝΑΤΟ, αλλά είπε πως τα μέλη του ΝΑΤΟ χρειάζεται επίσης να επικεντρωθούν στις ριζικές αιτίες των απειλών ασφαλείας, όπως η κλιματική αλλαγή και η φτώχεια, και να μην επικεντρώνονται αποκλειστικά στις αμυντικές δαπάνες. Εμείς πάλι εδώ στην Ελλάδα έχουμε και στρατιωτικές απειλές να αντιμετωπίσουμε… •Έθεσε υπό αμφισβήτηση την ορθότητα της άποψης που επικεντρώνεται αποκλειστικά στις αμυντικές δαπάνες ως ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, σημειώνοντας πως η Ελλάδα ανταποκρίνεται στον στόχο του ΝΑΤΟ δαπανώντας το δύο τοις εκατό του οικονομικού προϊόντος της για την άμυνα, αλλά δεν μπορεί ταυτόχρονα να καταβάλει επαρκείς συντάξεις στους πολίτες. •Στη Γερμανία θα πρέπει επίσης να πιστωθεί, είπε, το γεγονός ότι δαπανά 30-40 δισεκατομμύρια ευρώ για να ενσωματώσει πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες που έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους “ως αποτέλεσμα αποτυχημένων στρατιωτικών επεμβάσεων του παρελθόντος”. Και κατέληξε ο Γκάμπριελ: “Πρέπει να βρούμε 25 δισεκατομμύρια ευρώ σε σύντομο διάστημα για να ανταποκριθούμε στον στόχο του ΝΑΤΟ”, είπε ο Γκάμπριελ. “Δεν έχω ιδέα πού μπορούμε να τα βρούμε… δισεκατομμύρια ευρώ, τουλάχιστον όχι αν την ίδια στιγμή υπογράφουμε φιλόδοξες συμφωνίες μείωσης της φορολογίας”. “Ας μείνουμε σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά ας μην ξεκινήσουμε χαρωπά μια νέα κούρσα εξοπλισμών επειδή αυτό από μόνο του δεν θα εγγυηθεί την ασφάλειά μας”, είπε ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών. militaire Print Friendly Version of this page Share