Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

29/1/16

Συμφωνίες 40 δισ. ευρώ έκλεισε το Ιράν με Γαλλία και Ιταλία Με ανοικτές αγκάλες έγινε δεκτός ο πρόεδρος της χώρας- πρώην μέλους του "άξονα του κακού" που μοίρασε πετροδόλαρα


40 δισεκατομμύρια ευρώ είναι το ποσό που αφήνει πίσω του στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στις δυο χώρες που επισκέφθηκε επί 4 ημέρες, ο Πρόεδρος του Ιράν Χασάν Ροχανί, στο πρώτο του ταξίδι μετά την άρση των διεθνών κυρώσεων. Ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν που πρίν χαρακτηριζόταν ως μέλος του “άξονα του κακού”, έγινε δεκτός με ανοικτές αγκάλες από τον Φρανσουά Ολάντ και τον Ματέο Ρέντσι, σε τέτοιο σημείο μάλιστα που ο Ιταλός Πρωθυπουργός, να καλύψει με χαρτόκουτες τα γυμνά ρωμαϊκά αγάλματα του Καπιτωλίου για να μην τον σκανδαλίσει. Ο Ροχανί εμφανίστηκε να ξοδεύει μεγάλα ποσά στις δυο χώρες σε αγορές και επενδύσεις. Στη Γαλλία συμφώνησε για την αγορά 118 επιβατικών αεροσκαφών από την γαλλική Airbus προκειμένου να ανανεώσει τον γερασμένο, λόγω και του εμπάργκο, στόλο της Iran Air, διαθέτοντας 22 δισεκατομμύρια ευρώ. Υπήρξαν όμως και άλλες μεγάλες συμφωνίες: Peugeot 400 εκ. € Η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία έκανε μια συμφωνία για μια κοινή επιχείρηση με την ιρανική κατασκευάστρια του οχήματος Khodro και για εκσυγχρονισμό του εργοστασίου αυτοκινήτων κοντά στην Τεχεράνη, όπου η Peugeot θα κατασκευάζει τρία νέα μοντέλα. Θα βγαίνουν στην αγορά 100.000 οχήματα το χρόνο, αρχής γενομένης από το τέλος του 2017. Total Ο γίγαντας πετρελαίου υπέγραψε συμβόλαιο με την εθνική εταιρεία πετρελαίου από το Ιράν για να αγοράζει 150,000-200,000 βαρέλια αργού πετρελαίου την ημέρα (6,6 εκ € σε τρέχουσες τιμές), σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της γαλλικής εταιρείας, Patrick Pouyanné. Aéroports de Paris και Bouygues Η γαλλική εταιρεία θα βοηθήσει στην κατασκευή ενός δεύτερου τερματικού σταθμού στο διεθνές αεροδρόμιο Ιμάμ Χομεϊνί της Τεχεράνης. Vinci Η ιταλική κατασκευαστική εταιρεία θα αναπτύξει ένα νέο τερματικό σταθμό στο αεροδρόμιο Shahid Hashemi Nejad στο Mashhad, βόρειο-ανατολικά του Ιράν. Στην Ιταλία ο Ροχανί έκλεισε deal με τις εξής εταιρείες: Danieli 5.7 δισεκ. ευρώ Η ιταλική εταιρεία βιομηχανία μετάλλου υπέγραψε συμβόλαιο για την προμήθεια βαρέων μηχανημάτων και εξοπλισμού στο Ιράν. Saipem 3,5 δις ευρώ Η ανάδοχος πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ιταλίας έχει ήδη καταλήξει σε συμφωνία για να αναδιοργανώσει και να αναβαθμίσει ιρανικά διυλιστήρια. Το μόνο πρόβλημα πλέον είναι, όπως αναφέρει η Guardian, η χρηματοδότηση μέσω των ευρωπαικών τραπεζών που παρά την επιθυμία των ευρωπαικών κυβερνήσεων για συνεργασία με το Ιράν, διστάζουν λόγω τνω τεράστιων προστίμων που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ σε παρόμοιες συναλλαγές στο παρελθόν. Παρότι οι κυρώσεις για τα πυρηνικά έχουν αρθεί, υπάρχουν και άλλα μέτρα, σχετικά με την τρομοκρασία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, που παραμένουν σε ισχύ. Πηγή: www.lifo.gr

Nigel Farage and reality destroys Merkel over German dominance in Europe...

Ο χάρτης της διεθνούς ολιγαρχίας


29 Ιαν 2016 Ο χάρτης της διεθνούς ολιγαρχίας Νίκος Λάος Ο ευρωατλαντικός συνασπισμός (όρος με τον οποίο αναφέρομαι συλλογικώς στο ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και θεσμούς παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης, όπως λ.χ. το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα) έχει πολεμήσει εναντίον του σοβιετικού κομμουνισμού και εναντίον του εθνικισμού/φασισμού, όχι χάριν της πνευματικής και πολιτικής απελευθέρωσης της ανθρωπότητας, αλλά για να επιβάλλει ένα δικό του, ευρωατλαντικό, μοντέλο ολιγαρχίας σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο σημερινός, μετασοβιετικός και μεταδιπολικός κόσμος κυβερνάται από μια μυριάδα πολυεθνικών εταιρειών και χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων που ανήκουν σε ένα δίκτυο ιδιωτικών οργανώσεων στρογγυλής τραπέζης το οποίο εκτείνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη. Υπάρχει, πράγματι, μια διεθνής άρχουσα ελίτ η οποία οικοδομεί μια οικονομικοεπιχειρηματική αυτοκρατορία εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα και η οποία καταπολεμά συστηματικά κάθε απόκλιση από την ατζέντα της. To 2014, o Martin Gilens, καθηγητής Πολιτικής στο Princeton University, και ο Benjamin I. Page, καθηγητής της θεωρίας λήψης αποφάσεων στο Northwestern University, εξέδωσαν μια επιστημονική εργασία με τίτλο “Testing Theories of American Politics: Elites, Interest Groups, and Average Citizens” (Perspectives on Politics, τόμος 12, έτος 2014, σελ. 564–581). Σε αυτήν την επιστημονική εργασία, συγκεντρώθηκαν και μελετήθηκαν πολιτικά δεδομένα από το 1981 μέχρι και το 2002, μεταξύ των οποίων αναλύθηκαν 1.800 πολιτικές αποφάσεις που έλαβε το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσας χρονικής περιόδου. Το πόρισμα της εν λόγω επιστημονικής έρευνας είναι ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δεν διευθύνεται από τον αμερικανικό λαό, αλλά από ένα δίκτυο «οικονομικών ελίτ» και «επιχειρηματικών συμφερόντων». Με άλλα λόγια, η προαναφερθείσα μελέτη αποδεικνύει επιστημονικώς ότι το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ είναι ολιγαρχία, στην οποία «οι επιθυμίες εταιρειών και επιχειρηματικών και επαγγελματικών συνδέσμων» αποτελούν την κινητήρια δύναμη πίσω από τη λήψη πολιτικών αποφάσεων της κυβέρνησης. Κατά λέξη, στην προαναφερθείσα μελέτη τους, οι καθηγητές Gilens και Page καταλήγουν στο εξής συμπέρασμα: «Το κεντρικό σημείο που αναδύεται από την έρευνά μας είναι ότι οι οικονομικές ελίτ και οι οργανωμένες ομάδες που αντιπροσωπεύουν επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν ουσιαστικές ανεξάρτητες επιδράσεις στην κυβερνητική πολιτική των ΗΠΑ, ενώ οι ομάδες συμφερόντων που είναι βασισμένες στη μάζα και οι μέσοι πολιτές έχουν μικρή ή μηδαμινή επιρροή». Επίσης, στην προαναφερθείσα επιστημονική έρευνα των καθηγητών Gilens και Page, καθίσταται σαφής η μεγάλη ισχύς των υπερεθνικών επιχειρήσεων και των διεθνών χρηματοοικονομικών παραγόντων επί των λαών. Το Council on Foreign Relations (CFR), ελληνιστί Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων, αποτελεί την επιτομή της επιχειρηματικοοικονομικής διακυβέρνησης που ασκείται στις περισσότερες χώρες του κόσμου σήμερα, καθώς τα δημοκρατικά πολιτικά συστήματα όλο και περισσότερο διαβρώνονται από ομάδες πίεσης (λόμπι) και δίκτυα ειδικών συμφερόντων. Το Council on Foreign Relations αυτοπροσδιορίζεται ως «ανεξάρτητη, μη κομματική οργάνωση μελών, δεξαμενή σκέψης και εκδότης» («independent, nonpartisan membership organisation, think tank and publisher»), αλλά ουσιαστικά αποτελεί την οργάνωση που συσπειρώνει την αμερικανική ολιγαρχία. Βλέποντας τη λίστα των εταιρικών μελών του Council on Foreign Relations, διαπιστώνουμε ότι, στα μέλη του, συμπεριλαμβάνονται περίπου 200 από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως οικονομικούς παίκτες, όπως οι εξής εταιρείες: Exxon Mobil Corporation, Goldman Sachs Group Inc, BP plc, Barclays, Google Inc, Lockheed Martin, Deutsche Bank AG, Shell Oil Company, και Soros Fund Management. Το Council on Foreign Relations έχει τύχει ενδελεχούς επιστημονικής διερεύνησης από τον διακεκριμένο Αμερικανό ιστορικό Carroll Quigley, καθηγητή του Georgetown University, ο οποίος συνέγραψε δύο πολύ αποκαλυπτικά βιβλία: το ένα τιτλοφορείται «Tragedy and Hope: A History of the World in our Time» (έκδοση 1966) και το άλλο «The Anglo-American Establishment» (έκδοση 1981). Όπως έχει εξηγήσει ο καθηγητής Quigley, ο πατέρας του Council on Foreign Relations είναι το βρετανικό ίδρυμα Royal Institute of International Affairs (RIIA), ελληνιστί Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων, του οποίου η έδρα βρίσκεται στο κτίριο Chatham House, στη St James’s Square, στο Λονδίνο, και γι’ αυτό, συνήθως το Royal Institute of International Affairs αναφέρεται συνοπτικά ως το Chatham House. Το Chatham House συστήθηκε ως έκγονο αφενός της βρετανικής μυστικής οργάνωσης Cecil Rhodes (την οποία ίδρυσε, στα τέλη του 19ου αιώνα ο Βρετανός μεγιστάνας της Νοτίου Αφρικής και διαμαντέμπορος Cecil John Rhodes, με σκοπό την προστασία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και την επιβολή μιας βρετανικής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων), αφετέρου του επιχειρηματικού ομίλου του λόρδου Alfred Milner. Συγκεκριμένα, το Chatham House ιδρύθηκε το 1919 από τον Lionel Curtis (σύμφωνα με τον οποίο, η Βρετανική Αυτοκρατορία θα έπρεπε να μετεξελιχθεί σε ένα σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης και να ενταχθούν/επιστρέψουν σε αυτήν οι ΗΠΑ) και άλλα στελέχη του επιχειρηματικού ομίλου του λόρδου Alfred Milner. Ο καθηγητής Carroll Quigley, στο βιβλίο του «Tragedy and Hope: A History of the World in our Time» (έκδοση 1966, σελ. 132), γράφει σχετικά: «Το 1919 ίδρυσαν το Royal Institute of International Affairs (Chatham House) του οποίου οι κυριότεροι χρηματοδότες ήταν ο Sir Abe Bailey και η οικογένεια Astor (ιδιοκτήτες των Times). Παρόμοια ινστιτούτα Διεθνών Υποθέσεων ιδρύθηκαν στις κυριότερες βρετανικές κτήσεις και στις ΗΠΑ (όπου ήταν γνωστό ως Council on Foreign Relations) κατά τη χρονική περίοδο 1919–1927». Αυτού του είδους οι οργανισμοί αποτελούνται από «εσωτερικούς κύκλους» (inner circles) και «εξωτερικούς κύκλους» (outer circles), καθώς τα μεγαλύτερα ινστιτούτα αυτού του είδους λειτουργούν ως «βιτρίνες» και εξωτερικοί βραχίονες παρέμβασης του εσωτερικού κύκλου που διευθύνει την αντίστοιχη ομάδα. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση του Royal Institute of International Affairs (Chatham House), που ιδρύθηκε το 1919 ως οργάνωση «βιτρίνα» και βραχίων δημόσιας παρέμβασης του επιχειρηματικού ομίλου του λόρδου Alfred Milner (βλ. Carroll Quigley, «The Anglo-American Establishment», έκδοση 1981, σελ. 197). Ο λόρδος Alfred Milner και η μυστική λέσχη Cecil Rhodes είχαν την άποψη ότι η κουλτούρα και οι αρχές του βρετανικού ιμπεριαλισμού θα αποτελούσαν τη βάση (και θα έπρεπε να αποτελέσουν τη βάση) για την εγκαθίδρυση ενός μελλοντικού παγκοσμίου συστήματος. Γράφει σχετικώς ο καθηγητής Carroll Quigley, στο βιβλίο του «The Anglo-American Establishment» (έκδοση 1981, σελ. 49): «Οι σκοποί τους οποίους επεδίωκαν ο Rhodes και ο Milner και οι μέθοδοι με τις οποίες ήλπιζαν ότι θα τους επετύγχαναν ήταν τόσο παρόμοιοι μεταξύ τους το 1902 που ήταν σχεδόν αδύνατο να διακρίνεις τον έναν από τον άλλο. Και οι δύο επεδίωκαν να ενώσουν τον κόσμο, πάνω απ’ όλα τον αγγλόγλωσσο κόσμο, στο πλαίσιο μιας ομόσπονδης δομής πέριξ της Βρετανίας. Και οι δύο είχαν την αίσθηση ότι αυτός ο σκοπός θα επιτυγχανόταν από μια μυστική ομάδα ανθρώπων ενωμένων μεταξύ τους με αφοσίωση στον κοινό σκοπό και με αμοιβαία προσωπική πίστη. Και οι δύο είχαν την αίσθηση ότι αυτή η ομάδα θα έπρεπε να επιδιώξει τον σκοπό της μέσω μυστικής πολιτικής και οικονομικής επιρροής από τα παρασκήνια και μέσω του ελέγχου δημοσιογραφικών, εκπαιδευτικών και προπαγανδιστικών συστημάτων». Σήμερα, το Royal Institute of International Affairs (Chatham House) είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα διαμόρφωσης και εφαρμογής της πολιτικής του Ευρωατλαντικού συνασπισμού και, μεταξύ των εταιρικών μελών του, ανήκουν οι ακόλουθοι βρετανικοί δημοσιογραφικοί/εκδοτικοί οργανισμοί: BBC, Thomas Reuters, Bloomberg, Telegraph Media Group, Daily Mail and General Trust plc, The Guardian, και The Economist. Επίσης, στα εταιρικά μέλη του Royal Institute of International Affairs (Chatham House), συμπεριλαμβάνονται οι εταιρείες Raytheon, BAE Systems plc, Chevron, Royal Bank of Scotland, HSBC Holdings plc, καθώς και το βρετανικό υπουργείο Άμυνας, το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, ο Βρετανικός Στρατός, η κυβέρνηση της Σκωτίας, καθώς και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission). Τον Μάρτιο του 2014, ο διευθυντής του Royal Institute of International Affairs (Chatham House), δρ Robin Niblett, ορίστηκε από τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ ως ο πρόεδρος μιας νεοσύστατης επιτροπής ειδικών η οποία ανέλαβε να επεξεργαστεί τη διαμόρφωση της πολιτικής στρατηγικής του ΝΑΤΟ και να συμβουλεύει συστηματικά τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ και το North Atlantic Council. Ειδικά ως προς το ΝΑΤΟ, πρέπει να αναφέρουμε ότι διαθέτει μια στενά δική του λέσχη, γνωστή ως Bilderberg Group. Η λέσχη Μπίλντερμπεργκ αυτοπροσδιορίζεται ως «ένα φόρουμ για ανεπίσημες, off-the-record συζητήσεις γύρω από τις μεγάλες τάσεις και τα κύρια ζητήματα του κόσμου». Με άλλα λόγια είναι συναντήσεις στρατηγικής συζήτησης μεταξύ μελών του σκληρού πυρήνα του ατλαντισμού. Αυτές οι συναντήσεις έχουν ημιμυστικό χαρακτήρα, είναι δε ανεπίσημες για να μπορούν οι σύνεδροι να ομιλούν άνετα χωρίς να δεσμεύονται από τα πρωτόκολλα των θεσμών/κρατών που εκπροσωπούν. Έτσι, οι πολιτικοί που συμμετέχουν σε αυτές τις συνεδριάσεις, εφόσον συμμετέχουν και συζητούν ως πρόσωπα και όχι ως φορείς θεσμικής εξουσίας, δεν δεσμεύονται από την εθνική πολιτική και νομοθεσία των χωρών τους και δεν υποχρεούνται να λογοδοτήσουν στα κοινοβούλια ούτε στους ψηφοφόρους των χωρών τους για το περιεχόμενο και την κατάληξη των συζητήσεών τους στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Ο «ανεπίσημος», λοιπόν, χαρακτήρας των συνεδριάσεων της λέσχης Μπίλντερμπεργκ είναι πολύ σημαντικό μέσο προστασίας της λέσχης, εφόσον τη διατηρεί στο απυρόβλητο των κοινοβουλευτικών θεσμών και διαδικασιών. Η λέσχη Μπίλντερμπεργκ έχει τρία επίπεδα συμμετοχής: Πρώτον υπάρχουν τα προσκεκλημένα μέλη, δηλαδή πρόσωπα που προσκαλούνται από την ιεραρχία της λέσχης σε συγκεκριμένη συνεδρία αυτής. Σε αυτό το επίπεδο κάποιος μπορεί λ.χ. να προσκληθεί στη φετεινή σύνοδο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, αλλά να μην είχε προσκληθεί σε προηγούμενη σύνοδο ή να μην προσκληθεί σε επόμενη. Πέρα από τα προσκεκλημένα μέλη, υπάρχουν τα μόνιμα μέλη της λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Αυτά διακρίνονται σε δύο υποκατηγορίες: στα μέλη της καθοδηγητικής επιτροπής (Steering Committee), που έχουν την ευθύνη διοίκησης και οργάνωσης της λέσχης, και στα μέλη του συμβουλευτικού σώματος (Advisory Board), στο οποίο συμμετέχουν τα κορυφαία και πιο «φανταχτερά» μόνιμα ανώτατα στελέχη της λέσχης (π.χ. ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ) καθώς και τα περισσότερα μέλη της καθοδηγητικής επιτροπής. Στις 16 Μαρτίου 2009, σε συνέντευξή στη διαδικυτακή εφημερίδα http://euobserver.com, ο τότε προεδρεύων των συνόδων της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, Ετιέν Νταβινιόν (Étienne Davignon), δήλωσε ότι η λέσχη Μπίλντερμπεργκ είχε παίξει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του ευρώ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Αξίζει να σημειωθεί ότι η λέσχη Μπίλντερμπεργκ ασχολήθηκε επισήμως με την ιδέα δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος στη σύνοδό της που έλαβε χώρα κατά το χρονικό διάστημα 23-25 Σεπτεμβρίου 1955 στο ξενοδοχείο Grand Hotel Sonnenbichl στην περιοχή Garmisch-Partenkirchen της τότε Δυτικής Γερμανίας, δηλαδή περίπου 40 χρόνια πριν από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Προεδρεύων των συναντήσεων της λέσχης Μπίλντερμπεργκ μέχρι το 1976 ήταν ο πρίγκιπας Βερνάρδος της Ολλανδίας, ο οποίος έλαβε αρνητική δημοσιότητα αφενός επειδή είχε χρηματίσει μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και των SS, αφετέρου επειδή το όνομά του είχε εμπλακεί στο οικονομικό σκάνδαλο της πολεμικής βιομηχανίας Lockheed, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί από την προεδρία της λέσχης Μπίλντερμπεργκ το 1976 (για το ναζιστικό παρελθόν του Πρίγκιπα Βερνάρδου της Ολλανδίας, βλ. σχετικό αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στη βρετανική εφημερίδα The Telegraph στις 5 Μαρτίου 2010). Τον πρίγκιπα Βερνάρδο της Ολλανδίας διαδέχθηκε στη θέση του προέδρου της λέσχης Μπίλντερμπεργκ ο λόρδος Πίτερ Κάρινγκτον (Peter Carrington), πρώην Βρετανός υπουργός και γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, ο οποίος συνδέεται με την οικογένεια Ροθτσάιλντ μέσω γάμου. Στη σύνοδο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ που έλαβε χώρα κατά το χρονικό διάστημα 6-9 Ιουνίου 2013, στο ξενοδοχείο Grove Hotel, σε ένα προάστιο του Λονδίνου, η εν λόγω λέσχη αποφάσισε ότι, για να επιτύχει τους σκοπούς της, πρέπει να αναδιαρθρωθεί η τεχνοκρατική σφαίρα και μάλιστα ταχύτατα και μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, η λέσχη Μπίλντερμπεργκ έχει ενωθεί με την εταιρεία Google υπό τη διοίκηση του Έρικ Έμερσον Σμιντ (Eric Emerson Schmidt), ο οποίος συμμετέχει τακτικά στις συναντήσεις αυτής της ομάδας. Οι δεσμοί μεταξύ της Google και της λέσχης Μπίλντερμπεργκ γίνονται όλο και στενότεροι, σε βαθμό de facto συγχώνευσης αυτών των δύο πυλώνων του σχεδίου της παγκοσμιοποίησης που προωθεί η ευρωατλαντική ολιγαρχία. Ήδη τα διεθνή ΜΜΕ συγκρίνουν τα συνέδρια «Google Zeitgeist» με τα αντίστοιχα του Φόρουμ του Νταβός (Davos forum). Τα συνέδρια «Google Zeitgeist» συγκεντρώνουν εκείνους που θεωρούνται ικανοί «να διαμορφώσουν το παγκόσμιο μέλλον». Η λέσχη Μπίλντερμπεργκ, θωρακισμένη με πλήρη μυστικότητα, δεν είναι μια λέσχη απλής συζήτησης, αλλά αποτελεί θεμελιώδη πυλώνα επιβολής και λειτοτργίας του ολιγαρχικού πολιτεύματος που ισχύει στις χώρες του ευρωατλαντικού συνασπισμού. Συγκεκριμένα, στις 4 Ιουνίου 2010, συνειδητά ή εκ λάθους, ο πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Willy Claes, σε συνέντευξή του στη βελγική ενημερωτική ιστοσελίδα www.zonnewind.be, είπε στον οικοδεσπότη του, ονόματι Koen Fillet, ότι η λέσχη Μπίλντερμπεργκ διαμορφώνει πολιτική και ότι τα μέλη της υποχρεούνται να εφαρμόσουν τις κοινές αποφάσεις που λαμβάνονται στις συνεδριάσεις της εν λόγω λέσχης. Αναλώσιμοι, εργαλειακοί και πάγιοι οργανισμοί Η ανάλυση των θεμελιωδών πυλώνων του ολιγαρχικού συστήματος του ευρωατλαντικού συνασπισμού καταδεικνύει ότι, στο πλαίσιο της αυτοκρατορικής και ολιγαρχικής στρατηγικής του, αυτός ο συνασπισμός λειτουργεί και προωθεί την πολιτική και τα συμφέροντά του μέσω τριών ομάδων οργανισμών/θεσμών: 1. Αναλώσιμοι οργανισμοί, π.χ. Ευρωζώνη. Η ευρωατλαντική ολιγαρχία μπορεί να κερδοσκοπήσει και να επιδιώξει προώθηση των σχεδίων της περί ενιαίας οικονομικής διακυβέρνησης του ευρωατλαντικού γεωπολιτικού και γεωοικονομικού χώρου τόσο μέσω του σεναρίου της ευρωζώνης, το οποίο άλλωστε η ίδια η ευρωατλαντική ολιγαρχία εξύφανε και εφάρμοσε, όσο, αν καταστεί αναπόφευκτο, και χωρίς την ευρωζώνη, τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. 2. Εργαλειακοί οργανισμοί: ΟΟΣΑ, ΟΑΣΕ, BRICS, κ.λπ. Αυτού του είδους οι οργανισμοί αντιμετωπίζονται από την ευρωατλαντική ολιγαρχία εργαλειακά και μέσω προσπαθειών παρασκηνιακής χειραγώγησης, στον βαθμό που αυτοί οι οργανισμοί είναι θεμελιωδώς εναρμονισμένοι με τις αρχές, τις επιταγές και τη βασική λογική του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του ΝΑΤΟ και του καθεστώτος του πετροδολλαρίου, ή τουλάχιστον δεν κινούνται εντόνως αντισυστημικά προς τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το ΝΑΤΟ και το καθεστώς του πετροδολλαρίου. 3. Πάγιοι οργανισμοί: ΝΑΤΟ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, κ.λπ. Αυτού του είδους οι οργανισμοί συνθέτουν τον θεσμικό πυρήνα του συστήματος της ευρωατλαντικής ολιγαρχίας.Οι κυριότερες αντισυστημικές κινήσεις που αναδύονται αυτήν την περίοδο είναι η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, ο Οργανισμός του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας και οι παράγοντες εκείνοι των BRICS που επιδιώκουν ουσιώδη αυτονόμηση των BRICS από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα. Ο δρ Νικόλαος Λάος είναι Εταίρος (ειδικός σε θέματα γεωπολιτικής και διεθνούς ασφαλείας) της ιδιωτικής ρωσικής εταιρείας πληροφοριών R-Techno, διευθύνει το think-tank R.I.N.G.S., και είναι μέλος του ακαδημαϊκού συμβούλιου της Θεολογικής Ακαδημίας του Αγίου Ανδρέα της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μεξικό. Το παρόν άρθρο του βασίζεται στο βιβλίο του «Γεωπολιτικό Εγχειρίδιο», που εκδόθηκε και διατίθεται από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον. - See more at: http://www.drachmi5.gr/politiki-apopseis/o-hartis-tis-diethnoys-oligarhias#sthash.0wTFUJVc.dpuf από Theodore Katsanevas

25/1/16

Σημαφορα...Semaphore...: «Nα ζυγίζει περισσότερο τα λόγια της» η Αυστριακή υπουργός όταν αναφέρεται στην Ελλάδα

Σημαφορα...Semaphore...: «Nα ζυγίζει περισσότερο τα λόγια της» η Αυστριακή υπουργός όταν αναφέρεται στην Ελλάδα

The Migrant Crisis of Europe | A Woman asks Angela Merkel a question

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: The Couldenhove-Kalergi Plan in Operation / did merkel .../ Truth about Refugees

Η Ελλάδα απέρριψε την προσπάθεια μεταβιβάσει το πρόβλημα της προσφυγικής ευθύνης στους πρόσφυγες.

© AFP 2016/ Aris Messinis ΑΘΉΝΑ, 25 Ιανουαρίου — RIA Novosti, Γκενάντι Μέλνικ. Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας απέρριψε τις προσπάθειες από μια σειρά Ευρωπαίους πολιτικούς να παρουσιάσουν την Ελλάδα ως την πηγή του προβλήματος των προσφύγων. Η Ελλάδα δεν προτίθεται να βουλιάξει τις βάρκες των προσφύγων και των μεταναστών, "προστατεύοντας" τα θαλάσσια σύνορα, αλλά η ΕΕ πρέπει να λύσει το πραγματικό πρόβλημα — να σταματήσει τον πόλεμο στη Συρία και την ανθρωπιστική κρίση στη Μέση Ανατολή, δήλωσε ο πρώτος αναπληρωτής Υφυπουργός επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας για τις Ευρωπαϊκές υποθέσεις Νίκος Ξυδάκης. "Τις τελευταίες ημέρες, κάποιοι εξαιρετικά συντηρητικοί κύκλοι στην Ευρώπη προσπαθούν να στοχοποιήσουν την Ελλάδα, παρουσιάζοντάς την ως πηγή του προβλήματος των προσφύγων. Στο πλαίσιο αυτό, έχει κατηγορηθεί η Ελληνική ακτοφυλακή, διότι δήθεν “δεν προστατεύει "τα θαλάσσια σύνορα, αναχαιτίζοντας τους πρόσφυγες και τα μεταναστευτικά ρεύματα με στρατιωτικά μέσα, "- είπε σε μια δήλωση ο υφυπουργός. Σύμφωνα με τον ίδιο, η θέση της χώρας είναι απολύτως σαφής. "Η Ελλάδα προστατεύει τα Εθνικά και τα Ευρωπαϊκά σύνορα. Αυτό που δεν κάνουμε σήμερα και δεν θα το κάνουμε και αύριο είναι να βυθίζουμε τις πλαστικές βάρκες πνίγοντας γυναίκες και παιδιά, επειδή το υπαγορεύουν οι Ευρωπαϊκές συνθήκες και οι αξίες του πολιτισμού μας. Η Ελλάδα είναι ο θεματοφύλακας του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και το ίδιο ισχύει και για τα κράτη που προασπίζουν τους πρόσφυγες, όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Σουηδία και άλλες χώρες , δήλωσε ο ο διπλωμάτης . Είπε ότι η Ελλάδα μέχρι τώρα έχει σώσει 104.000 παιδιά και ενήλικες στα νερά του Αιγαίου. «Η πίεση στην Ελλάδα να αλλάξει τους όρους για τον έλεγχο του Αιγαίου (πώς; - βυθίζοντας τις πλαστικές βάρκες), πράξη που ενέχει τον κίνδυνο της αύξησης του ήδη μεγάλου αριθμού των θανάτων. Μόλις την προηγούμενη ημέρα, θρηνήσαμε 42 ζωές, συμπεριλαμβανομένων 17 μικρών παιδιών "- είπε σε μια δήλωση του. Ο Ξυδάκης, δήλωσε ότι η Ελλάδα τον Ιούλιο ζήτησε περισσότερη βοήθεια - προσωπικό, σκάφη, εξοπλισμό και εργαλεία για τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων – από την Frontex, καθώς και την επέκταση της λειτουργίας του «Ποσειδώνα» στο Αιγαίο Πέλαγος. Η βοήθεια αυτή καθυστέρησε. “Επιπλέον, η Ελλάδα, παρά την κάποια καθυστέρηση, θα ολοκληρώσει μέσα σε λίγες μέρες τα κέντρα καταγραφής, τα λεγόμενα hot spots, τα οποία είναι κατά κάποιο τρόπο ήδη έτοιμα. Ωστόσο, ας απαντήσει κάποιος από τους επικριτές: όταν ετοιμαστούν τα Hot Spots, θα τους λυθεί το πρόβλημα; " - Λέει το έγγραφο. Ο Ξυδάκης, δήλωσε ότι η Ευρώπη θα πρέπει να εκτελέσει γρήγορα την συμφωνημένη απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης που αφορά το πρόγραμμα της επανεγκατάστασης των 160.000 ανθρώπων. «Το πρόγραμμα έχει να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα, επειδή πολλά κράτη μέλη ή καθυστερούν και ματαιώνουν τις απαντήσεις σε εκατοντάδες αιτήματα για επανεγκατάσταση από την Ελλάδα, ή - ακόμα χειρότερα -. Εντελώς απορρίπτουν την διαδικασία Μήπως και σ αυτό φταίει η Ελλάδα; - ρωτάει ο Υφυπουργός Υπενθύμισε ότι η χώρα έχει ήδη λάβει από το έτος 1990 περίπου ένα εκατομμύριο μετανάστες, ή 10 τοις εκατό του πληθυσμού, και συνεχίζει να δέχεται μετανάστες. "Φταίει Ελλάδα που υπό την πίεση της ΕΕ απέτυχε να επιστρέψει τους μετανάστες στη χώρα προέλευσής τους;" είπε ο Ξυδάκης. "Πρέπει να λειτουργήσει η συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία, το λεγόμενο Κοινό Σχέδιο Δράσης, το οποίο η Ελλάδα από την αρχή το αποδέχτηκε και το οποίο παρέχει μια απότομη μείωση της ροής, την ασφαλή μετεγκατάσταση των προσφύγων από την Τουρκία και την εκτεταμένη επανεισδοχή στην Τουρκία, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας επανεισδοχής ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία "- είπε στην δήλωση του. Οι πρόσφυγες στα σύνορα της Σλοβενίας και της Αυστρίας. Αρχειακή φωτογραφία Ο Ξυδάκης δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει ταυτόχρονα να ασχολείται με το πραγματικό πρόβλημα που είναι ο πόλεμος στη Συρία και η ανθρωπιστική κρίση στο Λίβανο, στην Ιορδανία και την Τουρκία. «Ο μόνος τρόπος, όλοι οι Ευρωπαίοι μαζί, να αποφασίσουμε σήμερα πως θα αντιμετωπίσουμε και την επόμενη κρίση, που είναι αναπόφευκτη στον κόσμο στον οποίο ζούμε,» καταλήγει στην δήλωση του . Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν προτίθεται να σκοτώσει μετανάστες Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς σε συνέντευξή του στον γερμανικό Τύπο στις 22 Ιανουαρίου, δήλωσε ότι αν θέλουν να σταματήσουν τους πρόσφυγες, είναι απαραίτητο να ξεκινήσουν έναν πόλεμο εναντίον τους. ". Θα πρέπει να τους βομβαρδίσουν, να τους βουλιάξουν και να τους αφήσουν να πνιγούν. Αυτό είναι αντίθετο τόσο ανθρωπιστικά όσο και βάσει του ευρωπαϊκού Δικαίου και των διεθνών συμβάσεων. Αυτό αποκλείεται ." - Είπε ο Κοτζιάς εφημερίδα Tageszeitung. Ο υπουργός, επίσης, αποκάλεσε ως μύθο το μήνυμα, ότι η Ελλάδα δεν ήθελε να λάβει ευρωπαϊκή βοήθεια στην προστασία των συνόρων. "Ακριβώς το αντίθετο: ζητήσαμε 780 άτομα προσωπικό του οργανισμού προστασίας των συνόρων FRONTEX αλλά στη συνέχεια έφτασαν 340 συνοριοφύλακες . Ήταν για να μας βοηθήσουν στην καταγραφή των προσφύγων, αλλά πρώτη φορά εργάστηκαν γραφειοκρατικά. Μετά τις 15.00 το απόγευμα σταματούσαν την εργασία τους και το Σαββατοκύριακο δεν εργάζονταν γιατί ήταν Σαββατοκύριακο. Έτσι δεν έκαναν τίποτα σε αυτόν τον τομέα. Τώρα πια έχουν προσαρμοστεί, δεδομένου ότι οι πρόσφυγες δεν τηρούν, δυστυχώς, το χρονοδιάγραμμα των υπηρεσιών της αστυνομίας, της FRONTEX ", — δήλωσε ο υπουργός. http://ria.ru

Άλλο εταιρίες άλλο κράτη…...είναι οι άνθρωποι, ανόητε!


… Στην φιλελεύθερη προσέγγιση της οικονομίας συχνά παρατηρούμε μια συσχέτιση του τρόπου λειτουργίας των κρατών με τον τρόπο λειτουργίας των εταιρειών. Η συσχέτιση αυτή αποτελεί μια απλούστευση που όχι μόνο απέχει πολύ από την πραγματικότητα, αλλά δείχνει και μια πολύ λάθος αντίληψη του κόσμου και του πως αυτός λειτουργεί. Του ΠΑΝΟΥ ΜΗΤΡΟΝΙΚΑ Τα κράτη δεν είναι εταιρείες ούτε στον τρόπο λειτουργίας τους, ούτε στους κανόνες που διέπουν την λειτουργία αυτή, ούτε πολύ περισσότερο στους στόχους που πρέπει να έχουν. Ο στόχος μιας εταιρείας είναι το κέρδος των μετόχων της και οι υπάλληλοι της δουλεύουν για αυτόν τον στόχο. Η ευημερία των υπαλλήλων της είναι δευτερεύουσα και είναι επιθυμητή μόνο στο μέτρο που αυτή οδηγεί στην επίτευξη μεγαλύτερων κερδών και δεν επηρεάζει αρνητικά τους ισολογισμούς της. Το μέτρο επιτυχίας μιας εταιρείας είναι ο ισολογισμός της και τα καλά νούμερα, όχι η ευημερία των ανθρώπων της. Μια εταιρεία μπορεί να αυξομειώνει το προσωπικό της ανάλογα με τις ανάγκες και τους στόχους της. Μπορεί να αντικαταστήσει το προσωπικό της με πιο φθηνό χωρίς ηθικούς φραγμούς. Δεν έχει υποχρέωση να συντηρεί μη παραγωγικούς τομείς, ζημιογόνες επενδύσεις, και μη παραγωγικούς υπαλλήλους. Μια εταιρεία λοιπόν μπορεί πολύ εύκολα να διαχειριστεί ελλείμματα, να περικόψει επενδύσεις και έξοδα, να διεισδύσει σε νέες αγορές ή να εγκαταλείψει ζημιογόνους τομείς. Ένα κράτος δεν μπορεί. Ο στόχος ενός κράτους είναι η ευημερία των πολιτών του, και όλες, μα όλες οι πολιτικές του οφείλουν να κινούνται πάνω σε αυτόν τον άξονα. Στόχος του δεν είναι να είναι πλεονασματικό ούτε ανταγωνιστικό εξοντώνοντας στην προσπάθεια του αυτή τους ίδιους τους πολίτες του. Ναι οφείλει να είναι «νοικοκυρεμένο» για να προσφέρει στους πολίτες του, αλλά μέχρι εκεί. Ένα κράτος δεν μπορεί να απολύσει ή να αντικαταστήσει τους πολίτες του. Μπορεί μόνο να τους εκπαιδεύσει αλλά αυτό απαιτεί επένδυση σε χρόνο και πόρους. Ένα κράτος επίσης δεν μπορεί να πει ότι η μία ή η άλλη δομή μου είναι ελλειμματική και την καταργώ. Δεν μπορεί να πει ότι πουλάω το Καστελόριζο που μου είναι ελλειμματικό και αγοράζω τις Μπαχάμες ή κρατάω τα λεφτά. Έχει συγκεκριμένους πόρους και ανάγκες και οφείλει να κινηθεί βάση αυτών των περιορισμών. Ένα κράτος δεν επιτρέπετε να πει ότι όποιος πολίτης δεν μπορεί να παράγει πια, τον αφήνω στην μοίρα του. Έχει υποχρέωση να στηρίζει τους πολίτες του κάθε στιγμή γιατί αυτοί είναι οι «μέτοχοι» του. Ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ μας είπε πρόσφατα ότι φταίει η εφαρμογή. Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα χρειάζεται τεράστιες αλλαγές αν θέλει να μεταμορφωθεί σε ένα κράτος που θα βοηθάει τους πολίτες του. Θέλει αλλαγές εκ βάθρων στους περισσότερους τομείς της δημόσιας διοίκησης, των θεσμών, και των δομών του κράτους. Η εφαρμογή αυτή όμως προϋποθέτει και κάτι που είναι εφαρμόσιμο. O κ. Σόιμπλε δείχνει να πιστεύει ότι μία σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένη χώρα σαν την Ελλάδα, μπορεί να συνεχίσει να βιώνει μία μεγάλη ύφεση σαν την σημερινή, με στόχο να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητα της. Και το ισχυρίζεται αυτό ενώ γνωρίζει πως η ίδια η Γερμανία είναι αυτή που με την «άτυπη» εσωτερική της υποτίμηση και τις πολιτικές λιτότητας που υιοθέτησε από το 2000 μέχρι και σήμερα, οδήγησε στις τεράστιες αποκλείσεις ανταγωνιστικότητας που βιώνει σήμερα η Ευρώπη (η Γερμανία είναι ακόμα πολύ πιο ανταγωνιστική από την Ελλάδα μετά από 6 χρόνια δικού μας αποπληθωρισμού και παράλληλου Γερμανικού πληθωρισμού). Αυτές οι Γερμανικές πολιτικές λιτότητας ευθύνονται επίσης και για τα μεγάλα πλεονάσματα που απολαμβάνει η ίδια εις βάρος όλης της υπόλοιπης Ευρώπης (γιατί σε ένα σύστημα μηδενικού αθροίσματος όπως η Ευρωζώνη, τα πλεονάσματα του ενός είναι τα ελλείμματα του άλλου). Πολιτικές που αν μη τι άλλο δείχνουν ότι στους στόχους της Γερμανικής ηγεσίας δεν είναι η ευημερία των Γερμανών πολιτών, όπως θα έπρεπε, αλλά οι πλεονασματικοί ισολογισμοί του Γερμανικού κράτους, ότι κόστος μπορεί να έχουν αυτοί στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας. Η Ελλάδα (και όχι μόνο) τα τελευταία χρόνια καλείται να εφαρμόσει πολύ μεγάλες αλλαγές, σε πολύ λίγο χρόνο, χωρίς την απαιτούμενη ελευθερία κινήσεων και το κυριότερο, χωρίς η Γερμανία να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές που οφείλει η ίδια να κάνει έτσι ώστε να επαναφέρει κάποιες ισορροπίες στην Ευρωζώνη. Η εφαρμογή όλων αυτών που πρέπει να γίνουν αυτή τη στιγμή, και με τον τρόπο που προτείνει η Γερμανία, οδηγεί στην καταστροφή μας (και της Ευρωζώνης) και δεν υπάρχει καμιά κυβέρνηση ικανή να τα πραγματοποιήσει. Δεν μπορείς να έχεις και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο όπως ίσως φαντασιώνεται ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ. Δεν μπορείς να πάρεις έναν πολύ-τραυματία και να του κάνεις εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Πρέπει πρώτα να τον σταθεροποιήσεις, να πάρει λίγο τα πάνω του, και μετά να προχωρήσεις σε κάτι τόσο δύσκολο και κρίσιμο. Αλλιώς θα τον σκοτώσεις. Αν ο κ. Τσίπρας είχε δύο δράμια μυαλό (που δυστυχώς δεν φαίνεται να έχει) θα έπρεπε να είχε γυρίσει στον κ. Σόιμπλε και να του πει ότι για την Ελλάδα και για την Ευρωζώνη, δεν είναι αυτή τη στιγμή η εφαρμογή αυτό που επείγει… είναι οι άνθρωποι, ανόητε!

Περί ανοησίας και συμφωνίας


δημοκρατία Περί ανοησίας και συμφωνίας Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν κάνει πολιτική, αλλά ψυχοθεραπεία μέσω της ελληνικής υπόθεσης. Για κάποιον λόγο, που εκείνος, ο στενότατος κύκλος του και κάποιοι άλλοι... ειδικοί γνωρίζουν, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας εκτονώνει ένα τμήμα του ψυχολογικού φόρτου που φέρει η συνείδησή του μόνο όταν κάνει κακό στους Ελληνες και όποτε εκδηλώνει προκλητικά την περιφρόνησή του προς τον λαό και τις εκάστοτε ηγεσίες του. Αν προηγείτο η πολιτική και όχι το συναίσθημα του ρεβανσισμού, ο κ. Σόιμπλε θα φρόντιζε να κάνει τη δουλειά του δίχως να επιδεικνύει τη διάθεση να διασύρει τον αντίπαλο - την Ελλάδα εν προκειμένω. Πρώτα και κύρια, δεν θα αντιμετώπιζε την Ελλάδα ως αντίπαλο, αλλά ως μια πολύτιμη σύμμαχο. Αν κυριαρχούσε στη συνείδησή του η εξυπηρέτηση των γερμανικών συμφερόντων, δεν θα κατέστρεφε την εικόνα της Γερμανίας με την εκδικητική και προσβλητική στάση του. Ομως, αυτό δεν τον απασχολεί. Δεν τον νοιάζει που επί των ημερών του ολόκληρος ο πλανήτης άρχισε ξανά να κάνει τον συνειρμό «Γερμανικό κράτος - Τρίτο Ράιχ», κάτι που οι συμπατριώτες του προσπάθησαν επί δεκαετίες να διορθώσουν. Την Πέμπτη, στις εργασίες του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, τόλμησε να πει, παρουσία του Ελληνα πρωθυπουργού, τη φράση «Είναι η εφαρμογή (σ.σ.: του Μνημονίου), ανόητε». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ήθελε, για μια επιπλέον φορά, να προσβάλει τον ελληνικό λαό, ταπεινώνοντας τον πρωθυπουργό της χώρας μας. Η Ιστορία, όμως, που πάντοτε αποδίδει τα δέοντα σε όλους και μας αποδίδει το κόστος των πράξεών μας στο ακέραιο, θα επιστρέψει τον χαρακτηρισμό «ανόητος» στον κ. Σόιμπλε, διότι αυτός ο συμπλεγματικός άνθρωπος έχει λησμονήσει μια συμφωνία της χώρας του προς την Ελλάδα, η οποία δεν έχει τηρηθεί. Μια ημέρα, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι της Γερμανίας θα υποχρεωθούν να την εφαρμόσουν στο ακέραιο. Αυτή η συμφωνία, που ανοήτως δεν τηρήθηκε, είναι το κατοχικό δάνειο. Οι Γερμανοί, την περίοδο που δολοφονούσαν τους λαούς και λεηλατούσαν την Ευρώπη, έλαβαν από την Ελλάδα ένα δάνειο - καταβάλλοντας ως... εγγύηση την ισχύ των όπλων τους. Δεν το έχουν ξεχρεώσει, αν και το έχουν αναγνωρίσει. Τώρα πια, το κόστος της αποπληρωμής του ξεπερνά το μισό τρισεκατομμύριο ευρώ. Αν ο λαός μας χαρακτηρίζεται «ανόητος» επειδή καθυστερεί να αποπληρώσει μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που οφείλονται στην «ατμομηχανή» της Ευρώπης, τότε η Γερμανία, που μας οφείλει τα πενταπλάσια, τι είναι, χερ Σόιμπλε; Θα τα πληρώσετε όλα. Και τις λέξεις που είπατε και το αναγκαστικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις. Και τότε θα καταλάβετε ποιος είναι ανόητος και ποιος όχι. δημοκρατία

ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΟΧΗ ΣΑΣ… ΗΛΙΘΙΟΙ!


Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016 ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΟΧΗ ΣΑΣ… ΗΛΙΘΙΟΙ! Ο Γερμανός γκαουλάιτερ, Βόλφ(λύκος)γκανγ Σόιμπλε, στο Νταβός της παγκόσμιας νεοταξικής ελίτ όπου με περισσή αφέλεια πήγε και ο Έλληνας πρωθυπουργός, αποκάλεσε στο πρόσωπο του όλο τον ελληνικό λαό ότι είναι ηλίθιος, ότι κατέχεται από μια σκληρή κατοχή και ότι δεν έχει δικαίωμα να εξακολουθεί να ζει σε αυτή την χώρα και πολύ περισσότερο να διεκδικεί καλύτερη ζωή. Η ιστορική αυτή προσβολή στο πρόσωπο του Έλληνα πρωθυπουργού θα είναι αστείο αν κανείς την εκλάβει σα προσωπική προσβολή. Είναι προσβολή προς ένα ολόκληρο λαό που επί έξη χρόνια ανέχεται μια λεηλασια να καταστρέφει εκ θεμελίων αυτή την ιστορική χώρα και να αυτοκτονεί με τον πιο θλιβερό τρόπο. Επί έξη χρόνια έχουν επιβάλλει σε αυτή την χώρα ένα πρόγραμμα εθνοφυλετικής και θρησκευτικής εξόντωσης με μεθοδικό τρόπο που το ονόμασαν μνημόνιο. Αλλά το πιο θλιβερό είναι ότι όλοι εμείς ανεχτήκαμε την αυτοκαταστροφή μας κρυμμένοι πίσω από την προσωπική μας ανέχεια, την προσωπική μας καλοπέραση, πίσω από την προσωπική μας εγκληματική αδιαφορία, πίσω από την προσωπική μας ανάπαυση να περνάμε καλά, πίσω από την προσωπική μας καταναλωτική δαιμονοπληξία. Δεν χρειάζεται να πούμε και να γράψουμε πολλά. Τα λόγια έχουν περισσέψει και δεν έχουν πια καμία αξία για να μην χαρακτηριστούμε και …λαϊκιστές! Ναι, η αλήθεια είναι πολύ πικρή. Ναι, είμαστε όλοι το λιγότερο ηλίθιοι που ανεχτήκαμε αυτή την πιο στυγνή στην ιστορία μας κατοχή. ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος www.nikosxeiladakis.gr