Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

14/12/16

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ πιστεύει στη δημιουργία νέας Σοβιετικής Ένωσης


14 Δεκ 2016 «Παρέδωσα την εξουσία και παραιτήθηκα για να αποφευχθεί η αιματοχυσία», λέει ο Γκορμπατσόφ στο Tass.Ο τελευταίος σοβιετικός πρόεδρος, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, πιστεύει ότι είναι δυνατόν να σχηματισθεί εκ νέου ένα Ομοσπονδιακό κράτος μέσα στα όρια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. «Νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει ένα νέο κράτος εντός των ορίων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και η σύστασή του θα γίνει με εθελοντική βάση», δήλωσε ο Γκορμπατσόφ στο ρωσικό πρακτορείο Tass. Τόνισε ότι δεν πρέπειι να θεωρείται υπεύθυνος για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, επειδή, όπως είπε, αγωνίστηκε για την επιβίωσή της. «Τα γεγονότα επηρεάστηκαν από έναν αριθμό παραγόντων, όπως το πραξικόπημα τον Αύγουστο του 1991, καθώς και οι ιδιοτροπίες του πρώην προέδρου της Ρωσίας, Μπόρις Γέλτσιν, δήλωσε ο Γκορμπατσόφ. Ο ίδιος απέρριψε ως αβάσιμες τις αξιώσεις ότι η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης οδηγήθηκε από τις μεταρρυθμίσεις, που ονομάστηκαν ‘περεστρόικα’. «Θα ήταν μεγάλο ιστορικό λάθος να σκεφτούμε έτσι. Κατά τη διάρκεια της περεστρόικα η χώρα ξεκίνησε στο δρόμο της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Που αποδείχθηκε πολύ δύσκολος. Πιο δύσκολος, από ό, τι πιστεύαμε στην αρχή, δήλωσε ο Γκορμπατσόφ. Πηγή: https://goo.gl/sLs0iV/via eleni georgioy

13/12/16

Μέρκελ: Στηρίζουμε την Ελλάδα στο προσφυγικό


Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016 Deutschland PK Merkel und Hollande (Reuters/F. Bensch)Γερμανία και Γαλλία προετοίμασαν στο Βερολίνο το επικείμενο Συμβούλιο Κορυφής των Βρυξελλών. Στηρίζουν την Ελλάδα στο θέμα της επιστροφής προσφύγων στην Τουρκία και τάσσονται υπέρ της παράτασης των ρωσικών κυρώσεων. Αφορμή της επίσκεψης Ολάντ στο Βερολίνο ήταν η γερμανογαλλική διάσκεψη για την ψηφιακή οικονομία που διοργάνωσε ο γερμανός υπουργός Οικονομίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και αποτελεί τη συνέχεια προηγούμενης που έγινε πέρυσι στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Στη διάσκεψη συμμετέχει και ο γάλλος ομόλογός του Μισέλ Σαπέν. Στόχος η ψηφιακή μεταμόρφωση της οικονομίας στις δύο χώρες και η καλύτερη συνεργασία σε αυτόν τον τομέα. Εσωτερική ασφάλεια, προστασία συνόρων Δεν θα υπήρχε καλύτερη ευκαιρία για την καγκελάριο και τον γάλλο πρόεδρο να προετοιμάσουν το επικείμενο Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες, το τελευταίο της χρονιάς. Σε δηλώσεις τους που έγιναν πριν από τη συνάντηση, οι δύο ηγέτες ανέφεραν ότι θα επικεντρώσουν τις συζητήσεις τους στα μεγάλα θέματα της ατζέντας των Βρυξελλών. Ένα από τα βασικά είναι το προσφυγικό με τις συνιστώσες του: την αυστηροποίηση του δικαίου χορήγησης ασύλου, τη συμφωνία της ΕΕ με χώρες της Αφρικής κατά το πρότυπο της συμφωνίας με την Τουρκία, την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια, την προστασία των συνόρων και τη δημιουργία ευρωπαϊκού ταμείου για τη χρηματοδότηση πρότζεκτ στο τομέα της αμυντικής τεχνολογίας. Σε ό,τι αφορά τη συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία, η καγκελάριος Μέρκελ τόνισε ότι και οι δύο χώρες στηρίζουν τη συμφωνία και ότι επιθυμούν επίσης να στηρίξουν την Ελλάδα σε πολλούς τομείς, έτσι ώστε να επιταχυνθεί ο μηχανισμός επιστροφής των προσφύγων στην Τουρκία. Ειρήνη Αναστασοπούλου Πηγή:DW

Ακούμε συχνά για την επίφοβη άνοδο της «Ακροδεξιάς» στην Ευρώπη


13/12/16 Έλληνα «ακροδεξιέ», φταίμε…. Αντώνιος Χ. Μαμμής Ακούμε συχνά για την επίφοβη άνοδο της «Ακροδεξιάς» στην Ευρώπη, τα ανησυχητικά «ρατσιστικά» και «ξενοφοβικά» φαινόμενα. Είναι δε έκδηλη η αποστροφή των Πραιτόρων και Υπάτων της Γερμανοκεντρικής Ευρωπαϊκής Republic[1] για αυτά τα φαινόμενα. Τι είναι ωστόσο αυτή η περιλάλητη «Ακροδεξιά[2]», και εν τέλει γιατί ενισχύεται; Η απάντηση ως προς τον ορισμό της δεν είναι σαφής, διότι δεν θα μπορούσε να είναι, επειδή δεν εξυπηρετεί να είναι. Σε μία εποχή που οι «ταμπέλες», έχουν σχεδόν τοτεμική αξία, εξυπηρετεί προφανώς, η χρήση αόριστων ορισμών και εννοιών, ώστε να συμπεριλαμβάνουν κατά περίπτωση άτομα, σύνολα και συμπεριφορές, συνήθεια χαρακτηριστική στην Πατρίδα μας. Είναι ωστόσο ευκολότερο να εντοπίσουμε τις αιτίες για τις οποίες εμφανίζεται αυτή η «άνοδος», κατά τα λεγόμενα, ειδικά σε μία Ελλάδα, η οποία πλήττεται βιαίως όχι μόνον από την Οικονομική Κρίση, αλλά και από την βαθύτατα Αξιακή και Κοινωνική. Πλέον, πέραν των όποιων πράγματι ακραίων θέσεων, οιαδήποτε αναφορά σε ζητήματα Εθνικής Κυριαρχίας, Εθνικής Επιβίωσης, Δημοσίας Τάξεως, Αριστείας κλπ, χαρακτηρίζεται συλλήβδην ως «Ακροδεξιά», η οποία έχει σκιαγραφηθεί ως ο υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος για το ζοφερό σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης[3], από τους εγχώριους και αλλότριους υποστηρικτές του. Βιώνουμε την εποχή του απόλυτου παραλογισμού. Η κοινωνική, πολιτική, αισθητική και ηθική παρακμή, έλαβε με τη σειρά της «τοτεμικές» ευφημιστικές ταμπέλες, όπως πρόοδος, χειραφέτηση, ανεκτικότητα, πολιτική ορθότητα. Οιοσδήποτε αντίλογος ενάντια στο οξύμωρο, στο προσβάλλον τα χρηστά ήθη και την κοινή λογική, διώκεται ως αναχρονισμός, συντηρητισμός, ως «Ακροδεξιά». Είναι ίσως η πρώτη φορά, που δίχως προσχήματα, και με προκλητική σφοδρότητα, πλήττονται κατά τρόπο τόσο θλιβερό οι θεμελιώδεις αξίες του Έθνους μας. Η σήψη ωστόσο, δεν ξεκίνησε τώρα. Η σήψη υπήρξε προϊούσα. Ξεκίνησε από την ξιπασιά του Νεοέλληνα, ο οποίος θυσίασε την πνευματικότητά του, στο βωμό του άκρατου υλισμού. Ως Έθνος, ως κοινωνικό σύνολο με ομοιογένεια και κοινές Ιστορικές, Γλωσσικές και Αξιακές καταβολές, απωλέσαμε κάθε αλληλεγγύη μεταξύ μας. Αλλά δυστυχώς, όταν έπρεπε ουδείς αντέδρασε. Διότι τα τελευταία είκοσι χρόνια, η μισή Ελλάδα είχε ακριβό αμάξι, και η άλλη μισή ονειρευόταν να πάρει. Υιοθετήθηκαν ήθη και έθη αλλότρια, ξένα προς τα αντίστοιχα Ελληνικά. Ισοπεδώθηκαν φρονήματα και ξεπουλήθηκαν συνειδήσεις. Ουδείς ωστόσο ασχολήθηκε. Διότι υπήρχε αυτή η απατηλή ευημερία. Η νεολαία, απομακρύνθηκε από την αθωότητά της, και αφέθηκε, στις καταχρήσεις, στην εφήμερη διασκέδαση και τους στόχους διάρκειας μίας νύκτας. Οι γηραιότεροι, ήταν πολύ απασχολημένοι με το κυνήγι του νεοπλουτισμού τους ώστε να ασχοληθούν. Αλήθεια, πόσες γενιές Ελλήνων «χάθηκαν», έχει αναρωτηθεί κανείς; Ως γνήσιοι ιθαγενείς, ανταλλάξαμε τις ρίζες μας, τα ήθη μας, την σκέψη μας, κυριολεκτικά με «καθρεφτάκια»και «νερό της φωτιάς». Κατέστημεν άνθρωποι δίχως ιδεολογία, υπό την έννοια αυτής ως στάσης ζωής. Εξάλλου εύστοχα, ένα τραγούδι από τα εφηβικά μας χρόνια ανέφερε το 2001, ότι «Όλοι ζούσαμε δίχως την παραμικρή υποψία/ Ενώ η αρρώστια είχε αρχίσει να μας τρώει το πόδι/ Θα είν’ αργά όταν θ’ ανακαλύψουν τη συνωμοσία/ Θα είν’ αργά όταν θα βρισκόμαστε στο ξόδι[4]». Εν τέλει ίσως να είναι αργά. Διότι όσο εμείς εκχωρούσαμε αξίες, ιστορικές μνήμες, Ελληνισμό, κάποιοι δεν έμειναν άπραγοι. Η ανομία και η ανοσιότητα, στην εμφάνισή τους αντιμετωπίστηκαν με συμπάθεια και οίκτο, εν συνεχεία εδραιώθηκαν και πλέον είναι καθεστώς. Ο παραλογισμός πλέον είναι ο κανόνας, και αλλοίμονο σε όποιον εναντιωθεί. Η Κρίση θανάτωσε την ευημερία. Η απώλεια της ευημερίας μάς θύμωσε, και σαν γνήσιοι «Έλληνες», αναζητήσαμε σε άλλους τις αιτίες και όχι στον εαυτό μας. Στραφήκαμε δε, υποτίθεται, εναγωνίως στις «αξίες» μας. Είπαμε όμως, δεν έμειναν άπραγοι. Τώρα οι αξίες μας, είναι κάτι το ξένο, το βδελυρό, το αλλότριο. Σε όλα αυτά ήλθε να προστεθεί, η μετατροπή της Ελλάδος σε χωνευτήριο ψυχών, η υπογεννητικότητα-εξάλλου η Οικογένεια ως θεσμός ήταν αναχρονιστικός, έπρεπε να αλλάξει- και η ανοησία ορισμένων. Όταν λοιπόν ευλόγως αποφασίσαμε να ορθώσουμε αντίλογο, ήταν αργά. Η ταμπέλα είχε ήδη μπει. Είναι όμως αργά; Ο, πάντοτε επίκαιρος, Περικλής Γιαννόπουλος, γράφει: ««Ξυπνήσετε, Εγερθείτε. Και Επαναστατήσετε κατά του Εαυτού Σας. Και Αναβαπτισθείτε εις το Θείον Φώς της Γης Σας και εις τα Παραδείσια Ελληνικά Νερά. Θα εξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ. Και θα εξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ!» Συνεχίζεται…. Αντώνιος Χ. Μαμμής Δικηγόρος Αθηνών

Πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνός: «Εὐρωπαῖοι καὶ Ἀμερικανοὶ εἶναι πράγματι Εὐρωπαῖοι;»


13/12/16 «Μόνο ὁ Ἰω. Καποδίστριας, λόγω τῶν οὐσιαστικῶν σχέσεών του μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, τήρησε ἐφεκτικὴ στάση…» «Οἱ πολιτικοὶ Ἡγέτες μᾶς ἔμαθαν νὰ στηρίζουμε «τὴν πάσαν ἐλπίδα μας», στὴν Εὐρώπη, μὲ ἀποτέλεσμα τὰ σημερινὰ ἀποκαλυπτήρια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης καὶ τὴν ἀπογοήτευση τοῦ Ἔθνους, μὲ ἐξαίρεση τοὺς συνειδησιακὰ ταυτισμένους μαζί της, τὴ «δυτικὴ παράταξη» τῶν εὐρωπαϊστῶν». Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ Τὸ μελέτημά μας αὐτὸ δὲν ἔχει τὴν πρόθεση νὰ εἶναι a priori καταδικαστικὸ καὶ ἀπορριπτικό, ἀλλὰ κυρίως ἑρμηνευτικὸ καὶ ἀναθεωρητικὸ κάποιων παγιωμένων καὶ ἀμετακίνητων θέσεων, ποὺ ἐπιβλήθηκαν στὸ Ἔθνος, ἀναπαραγόμενες μέσω τῆς σχολικῆς παιδείας. Ἐπιδιώκει νὰ διεισδύσει στὸ φαινόμενο τοῦ φιλελληνισμοῦ - παράγοντα μεγάλης σημασίας στὸ ἀγωνιζόμενο... γιὰ τὴν παλιγγενεσία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνος κατὰ τὴ Μεγάλη Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση (1821). Στόχος της εἶναι νὰ συμβάλει σὲ μία ρεαλιστικότερη ἀποτίμηση τῶν ὅρων Φιλελληνισμὸς καὶ Φιλέλληνες. Τὴν εὐστοχότερη σημασιοδότηση τῶν ὅρων αὐτῶν προσφέρει ἡ κορυφαία σήμερα -κατὰ τὴν δική μου ἐκτίμηση- ἔκφραση τῆς ἑλληνικῆς λεξικογραφίας, τὸ «Λεξικὸ» τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γλώσσας» τοῦ καθηγητοῦ Γεωργίου Μπαμπινιώτη: Φιλελληνισμός: «Ἰδεολογικὴ καὶ πολιτικὴ κίνηση, ποὺ ἀναπτύχθηκε σὲ εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ στὴν Ἀμερική, καὶ ἀποσκοποῦσε στὴν ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ ἐνίσχυση τῶν Ἑλλήνων πρὶν καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821». Φιλέλληνας: «Κάθε ξένος, ποὺ ὑποστήριξε τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἐνδεχομένως ἀγωνίσθηκε ὁ ἴδιος στὸ πλευρὸ τῶν ἐπαναστατῶν»1. Ὅταν δὲν πληροῦνται αὐτὲς οἱ προϋποθέσεις, τὰ πράγματα ὁδηγοῦνται στὴν ἄρνηση, ποὺ ἐξέφρασε στὸ θέμα αὐτὸ ὁ μακαρίτης Κυριάκος Σιμόπουλος, ποὺ συνοψίζεται στὸν ἀπόλυτο ἀφορισμό του: «Φιλελληνισμὸς τοῦ 1821: ἕνας ξενόφερτος μύθος»2. Πρόκειται γιὰ ἀτεκμηρίωτη ὑπερβολὴ ἢ, ὡς κάποιο σημεῖο, ἀνταποκρίνεται στὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια; Αὐτὸ θὰ ἀνιχνευθεῖ στὴ συνέχεια. Ποιά ἤσαν τὰ αἴτια τοῦ Φιλελληνισμοῦ Μὲ τὸ θέμα ἔχουν ἀσχοληθεῖ πολλοὶ ἐρευνητές, εὐσύνοπτα ὅμως τὰ ἀπαριθμεῖ ὁ ἀείμνηστος διδάσκαλός μας Νικόλαος Τωμαδάκης3: Ὁ θαυμασμὸς πρὸς τὸν ἀρχαῖο κόσμο, τὸ ὁμόθρησκο τῶν Ἑλλήνων (ἡ χριστιανικότητα), ἡ διεθνὴς φιλανθρωπία, ὁ φιλελευθερισμός, ὁ ρομαντισμός, προσωπικὲς φιλοδοξίες καὶ ἡ ζωτικότητα τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ. Οἱ ἐρευνητὲς τοῦ θέματος συγκλίνουν στὴν προτεραιότητα τοῦ πνεύματος τοῦ ρομαντισμοῦ4. Ἡ συμπαράσταση στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση θὰ ἐκδηλωθεῖ ὄχι μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ καὶ μὲ συγκεκριμένες ἐνέργειες: ἐράνους ἢ καὶ μὲ ἀποστολὴ ἐθελοντῶν. Οἱ κινήσεις ὅμως αὐτὲς τοῦ εὐρωπαϊκοῦ καὶ ἀμερικανικοῦ κόσμου χρειάζονται ὡς ἕνα βαθμὸ τὴν ἀπομύθευσή τους. Διότι γίνεται καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως φανερό, ὅτι ὁ ρομαντισμὸς τῶν τρεφομένων ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 18ου αἰ. μὲ ἀναφορὲς στὴν εὔκλεια τῶν κλασικῶν χρόνων καὶ τὸ κλασικὸ ἰδεῶδες, κυρίως στὸν γερμανικὸ χῶρο, ὁδηγοῦσαν σὲ ἕνα φιλελληνισμό, παράγωγο τοῦ δικοῦ τους ὁράματος γιὰ τὴν ἐλευθερία, καὶ στὴν οὐσία, «ἄσχετο τόσο πρὸς τὴν ἀρχαιότητα, ὅσο καὶ μὲ τὴν σύγχρονη Ἑλλάδα»5. «Μὲ τὴ σημαία τοῦ φιλελληνισμοῦ οἱ Γερμανοὶ μάχονταν γιὰ τὴ δική τους ἐλευθερία»6. Ἡ ἔξαρση τοῦ ρομαντικοῦ συναισθηματισμοῦ ὅμως εἶχε καὶ τὴν ἀρνητικὴ πλευρά της. Οἱ κατερχόμενοι στὴν ἀγωνιζόμενη Ἑλλάδα, ὄχι σπάνια, ἀπογοητεύονταν ἀπὸ τὴν ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες, διότι δὲν μποροῦσαν νὰ ἀναγνωρίσουν σ’ αὐτοὺς τὴν εἰκόνα τῶν ἀρχαίων, ποὺ εἶχε κατασκευάσει ἡ Δύση7. Ἄλλωστε τὴν ἀναμφισβήτητη φιλική τους διάθεση περιόριζε σημαντικὰ ἡ σχέση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ ὑποστασίωνε μία κοινωνία διαμετρικὰ διαφορετικὴ πρὸς τὶς δυτικὲς κοινωνίες, διαμορφωμένες στὸ πλαίσιο ἄλλων χριστιανικῶν -καὶ στὴν οὐσία ἀποχριστιανοποιημένων παραδόσεων. Ἡ Ὀρθοδοξία, ὡς πίστη καὶ ζωὴ δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ εἶναι τὸ πρόβλημα τῶν Δυτικοευρωπαίων8. Κατὰ τὸν Γ. Ἰακωβάτο, (1813-1882), ρωμηὸ πολιτευτὴ τῆς ἐποχῆς, «ὁ ξένος ποτὲ δὲν ὠφέλησε ἡ ἐναντία γνώμη δείχνει πὼς καὶ Ρωμαῖοι καὶ ξένοι, καὶ ταξειδιώταις καὶ μὴ ταξειδιώταις, δὲν καταλαβαίνανε τί πάει νὰ πῆ ἔθνος ἕνα σῶμα, καὶ ξεχωριστὰ τὸ Ρωμαίικο διὰ τὴ θρησκεία του, τὸν τόπο του, τὰ ἤθη του καὶ τὴ ζωὴ του»9. Ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ἱδρυτὴ τῆς Ἰονίου Ἀκαδημίας (1824) καὶ βαπτισμένο Ὀρθοδοξο10, λόρδο Φρειδερίκο - Δημήτριο Γκίλφορδ11, θὰ δηλώσει ἀπερίφραστα: «Ὁ μιλόρδος ἀγάπαε τοὺς Ἕλληνες (=τοὺς ἀρχαίους) περισσότερο ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους (=τούς νέους) μάλιστα ἐκεινῶν τῶν παλαιῶν ἡ ἀγάπη τὸν ἔκαμε ν’ ἀγαπήση ἐμᾶς τοὺς νέους. Δία τοῦτο οἱ σκοποί του δὲν ἐπροερχόντανε ἀπὸ ἀρχὴ νὰ δώση μέσα νὰ ἐλευθερωθῆ τὸ γένος, διὰ τοῦτο δὲν τοῦ ἤρεσε νὰ τὸ ἰδῆ ἐλεύθερο μόνε ἤθελε νὰ αἰσθάνεται τὴ λύπη νὰ τοῦ χαϊδεύη τὸ ζυγό, διὰ νὰ παρηγοριέται μοναχός του μὲ ταῖς εὐεργεσίαις, ποὺ τοῦ ἔκανε. Ὁ Μιλόρδος, μὲ ὅση καλὴ καρδιὰ καὶ ἂν εἶχε, ἐγεννήθηκε Ἰγγλέζος κ’ ἐτοῦτο φθάνει»12. Ὁ Εὐρωπαῖος δηλαδὴ εἶναι ἀδύνατο νὰ δεῖ τοὺς Ἕλληνες διαφορετικά, ἔστω καὶ ἂν γίνει Ὀρθόδοξος! Ἡ ἐντύπωση γιὰ τὸν Φιλελληνισμὸ καὶ τοὺς Φιλέλληνες, ποὺ διεμόρφωσε ὁ ἑλληνικὸς κόσμος ἀκριβῶς στὸ σημεῖο αὐτὸ χωλαίνει, ὅταν μάλιστα δὲν διαθέτει τὶς ρωμαίικες, ὀρθόδοξες δηλαδή, προϋποθέσεις τοῦ Ἰακωβάτου καὶ τῶν ὁμοφρόνων του Ὀρθοδόξων. Οἱ κάθε εἴδους φιλελληνικὲς ἐκδηλώσεις ἐκλαμβάνονται ὡς κατάφαση καὶ ἀποδοχὴ ὁλόκληρης τῆς ἑλληνικότητας, συνεπῶς ὄχι μόνο τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητας, ἀλλὰ καὶ τῆς σύγχρονης ὀρθόδοξης Ἑλλάδας, μὲ ὅλο τὸν ἑλληνορθόδοξο πολιτισμὸ της13. Ἂς ἀφήσουμε δέ, ὅτι «ἡ φιλελληνικὴ κίνηση, ποὺ συγκλόνιζε ἀκόμη καὶ τὶς λαϊκὲς μάζες, δὲν εἶχε καμμιὰ σχέση μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλ’ ἀποτελοῦσε διαμαρτυρία κατὰ τοῦ δικοῦ τους ἀπολυταρχισμοῦ»14. Ἐξ ἄλλου, στὴν ἔκφραση φιλελληνικῶν διαθέσεων δὲν ἔλειπαν καὶ ἰδιοτελεῖς στόχοι, ποὺ τὶς ἐνσάρκωναν ἄνεργοι στρατιωτικοὶ καὶ κάθε εἴδους τυχοδιῶκτες. Δὲν εἶναι, βέβαια, δυνατὸν νὰ ἀπολυτοποιηθεῖ αὐτὴ ἡ θέση, ἀλλὰ δὲν παύει νὰ τεκμηριώνεται ἀπὸ πολλὰ παρόμοια περιστατικά15. Εἶναι ὅμως πάλι γεγονός, ὅτι «εἴτε προφάσει εἴτε ἀληθεία» (Φιλιπ.1,18) ἡ μεγάλη πλειοψηφία –καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν ἀποδομητὴ Σιμόπουλο- τῶν εὐρωπαϊκῶν λαϊκῶν μαζῶν «στάθηκε ὁμόφωνα στὸ πλευρὸ τοῦ μαχόμενου Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση γι’ αὐτὲς δὲν ἦταν μία πτυχὴ τοῦ Ἀνατολικοῦ Ζητήματος, ποὺ ἀπασχολοῦσε τὰ ἀνακτοβούλια καὶ τοὺς διπλωμάτες. Ἄγγιξε συναισθηματικὰ εὐρύτερα στρώματα, ἔγινε σύμβολο καὶ ὁραματισμὸς»16. Ὁ Φιλελληνισμὸς τῶν Ξένων, πάντως, ἴδια τῶν κρατικῶν παραγόντων ἢ ὅσων τελοῦσαν σὲ ἄμεση ἐξάρτηση ἀπὸ τὶς δυτικὲς κυβερνήσεις, ἐξυπηρετοῦσε, κατὰ κύριο λόγο, τὰ ξένα κρατικὰ συμφέροντα. Ἀκόμη καὶ στὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρώματα, ὄχι σπάνια, τὸ ἴδιο ἴσχυε, μὲ τὴν ἔννοια, ὅτι τὰ συμβαίνοντα στὴν Ἑλλάδα ἦταν μία ἀνυπέρβλητη πρόκληση ἀνθρωπιᾶς, ἀγνοώντας ὅμως τὴν ἑλληνορθόδοξη πραγματικότητα, ἐνεργοῦσαν μὲ βάση τὰ δικά τους διαφέροντα, μετακενώνοντας, μαζὶ μὲ τὴν ὁποιαδήποτε βοήθεια, τὰ δικά τους πολιτισμικὰ δεδομένα στὴν καθ’ ἠμᾶς Ἀνατολή. Διατυπώθηκε καὶ ἡ ἀξιοπρόσεκτη θέση, ὅτι «ὁ φιλελληνισμὸς ἴσως ἦταν παγίδα τῆς ἀποκοπῆς τῶν Ἑλλήνων τῆς Τουρκοκρατίας, ἀπὸ τοὺς νόμιμους δεσμούς τους μὲ τὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία»17. Μία ἀδυναμία μὲ συνέπειες Ότι ὁ Φιλελληνισμὸς τῶν ξένων, εἰς τὴν πραγματικότητα, ἐξυπηρετοῦσε, κατὰ κανόνα, τὰ δικά τους συμφέροντα, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἀμφισβητηθεῖ. Οὔτε ὅμως μπορεῖ καὶ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς κάτι «μεμπτόν». Αὐτὸ ἐπισημαίνει ὁ Σπ. Μαρκεζίνης στὴν «Ἱστορία» του18, ἀναφερόμενος σὲ μία ἐγγενῆ ἀδυναμία τοῦ Ἔθνους μας, ποὺ εἶναι τὸ μόνιμο ἀδύνατο σημεῖο τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς. Πρόκειται γιὰ τὴν εὐπιστία μας καὶ τὴ στήριξη τῶν ἐθνικῶν μας στόχων καὶ ἐλπίδων στοὺς κατὰ φαντασίαν, συνήθως, «Φιλέλληνες», μὲ ἐπίκεντρο τὶς ξένες Κυβερνήσεις. Μειονέκτημα αὐτὸ τῆς πολιτικῆς μας ἡγεσίας, ποὺ ἀναζητεῖ φιλέλληνες, διότι δὲν μποροῦμε νὰ σταθοῦμε χωρὶς αὐτούς! Ἂς μὴ λησμονοῦμε τὴν μακρὰ πίστη τοῦ Γένους μας στὴ μεγάλη Χριστιανικὴ Δύναμη, τὸ «ξανθὸν γένος», ποικιλοτρόπως νοούμενο, ποὺ θὰ ἀπελευθέρωνε τοὺς «ραγιάδες»19. Αὐτὸ ὅμως γέννησε τὴ νεώτερη ξενομανία μας20. Ἔτσι ὅμως, ἀφ’ ἑνὸς μὲν εὐνοοῦμε τὶς πολιτικὲς ἐπιδιώξεις τῶν ξένων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καθιστάμεθα ἄμεσα ἡ ἔμμεσα ὄργανά τους. Εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ ἀκαταλληλότερος χῶρος γιὰ τὴν ἀντικειμενικὴ ἐκτίμηση καὶ ἀναγνώριση φιλελληνισμοῦ καὶ φιλελλήνων εἶναι ἡ κρατικὴ διπλωματία. Ὅταν λείπει ὁ ρεαλισμός, κραταιώνεται ἡ ξενομανία καὶ ἡ ἐπιδίωξη τῆς ξένης «προστασίας». Ἐξ ἄλλου, ἡ ἀπόδοση τοῦ τίτλου «φιλέλλην» σὲ ἰσχυρὲς συμμαχικὲς πολιτικὲς προσωπικότητες, συνήθως ἐξυπηρετοῦσε, καὶ ὄχι μόνο τὸ ’21, σκοπιμότητες κάθε εἴδους χωρὶς ἀντίκρυσμα στὴν πραγματικότητα. Τὸν 19ο καὶ κυρίως τὸν 20ον αἰ. θὰ γίνει καθαρὰ ἀντιληπτὸ πὼς ἀπὸ τὴν ξενομανία φθάνουμε κατ’ εὐθείαν στὴν μεταβολή μας σὲ «δορυφόρους» τῶν Μεγάλων21. Αὐτὴ τὴν ἀναπόφευκτη ἐκτροπὴ στὴν κατανόηση τοῦ φιλελληνισμοῦ ἐπισημαίνει καὶ ὁ δόκιμος καὶ στὴν Ἱστορία, μακαριστὸς π. Ἰω. Ρωμανίδης: Κατὰ τὴν προπαγάνδα τῶν Νεογραικῶν, λέγει, «ὅλος ὁ κόσμος, καὶ κυρίως ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Ἀμερική, εἶναι πλήρης ἀπὸ φιλέλληνες, οἱ ὁποῖοι θαυμάζουν τόσον πολύ τούς σημερινοὺς ἀρχαίους Ἕλληνας, ὥστε νὰ ζητοῦν οἱ ἴδιοι τὴν εὐκαιρίαν νὰ βοηθήσουν τὴν μικρᾶν, ἀλλ’ ἔντιμον καὶ ἔνδοξον Ἑλλαδίτσαν νὰ προοδεύση καὶ νὰ γίνη πάλιν ἔνδοξος». Κατὰ τὸν ἴδιον ὅμως «δὲν ὑπάρχουν οἱ φιλέλληνες τῆς νεογραικικῆς μυθολογίας καὶ ὀνειροπολήσεως»22. Καὶ καταλήγει: «Δυστυχῶς ὁ μύθος τῶν ξένων φιλελλήνων εἶναι μία ψυχολογικὴ ἀνάγκη τοῦ Γραικύλου, ὁ ὁποῖος φοβεῖται νὰ εἶναι κράτος χωρὶς μανούλαν καὶ πατερούλην. Ὁ Γραικύλος θέλει ὄχι συμμάχους, ἀλλὰ γονεῖς… διὰ τὴν προστασίαν τοῦ νηπίου Ἕλληνος»23. Δὲν εἶναι ἄλλωστε οὔτε ἄγνωστη, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἀδύνατη, ἡ μετάπτωση ἀπὸ τὴν συμμαχία στὴ δουλεία. Σὲ κάθε ἐποχὴ ἡ ἀνάθεση τῶν προβλημάτων τοῦ Ἔθνους στοὺς οἰουσδήποτε Ξένους εἶναι δεῖγμα παρακμῆς. «Ξενοφοβία» καὶ «ξενομανία» συνιστοῦν τὴν ἰδεολογικὴ πόλωση τοῦ ἑλληνικοῦ 19ου αἰώνα. Κάτι ἀνάλογο διαπιστώνεται στὶς ἡμέρες μας μὲ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ ἀληθινοῦ προσώπου τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, στὴν ὁποία οἱ πολιτικοὶ Ἡγέτες μᾶς ἔμαθαν νὰ στηρίζουμε «τὴν πάσαν ἐλπίδα μας», μὲ ἀποτέλεσμα τὰ σημερινὰ ἀποκαλυπτήρια τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης καὶ τὴν ἀπογοήτευση τοῦ Ἔθνους, μὲ ἐξαίρεση τοὺς συνειδησιακὰ ταυτισμένους μαζί της, τὴ «δυτικὴ παράταξη» τῶν εὐρωπαϊστῶν. Ἡ ἀνακήρυξη τῶν φιλελλήνων Ὁ χαρακτηρισμὸς τῶν Ξένων ὡς φιλελλήνων γίνεται σὲ δύο ἐπίπεδα, τὸ ἐπίσημο πολιτικὸ - διπλωματικὸ καὶ τὸ εὐρύτερο λαϊκό. Ἡ κρατικὴ ἡγεσία χαρακτηρίζει ξένα ἡγετικὰ πολιτικὰ πρόσωπα ὡς φιλέλληνες, ἀνώτερους ὑπαλλήλους ἑνὸς συμμάχου Κράτους ἡ προσωπικότητες τοῦ ἐπιστημονικοῦ ἢ τοῦ οἰκονομικοῦ χώρου, ποὺ μὲ τὴ στάση καὶ τὶς ἐνέργειές τους ὠφέλησαν μὲ ἰδιάζοντα τρόπο τὸ Ἔθνος. Ἡ πρόκριση αὐτὴ διαχέεται στὸ εὐρὺ στρῶμα τοῦ λαοῦ μὲ τὰ ὑπάρχοντα μέσα πληροφόρησης καὶ ἐπικοινωνίας. Τὸ βασικὸ κριτήριο στὶς περιπτώσεις αὐτὲς εἶναι ἡ παροχὴ ὠφελείας στοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς ἀνάγκες τοῦ Ἔθνους. Σπάνια ὅμως στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἐλέγχονται, ἢ μποροῦν νὰ ἐλεγχθοῦν, τὰ ἀληθινὰ κίνητρα τῶν τιμωμένων προσώπων. Ἡ κρατικὴ ἐξουσία, συνήθως, στὶς ἀποφάσεις της κινεῖται διπλωματικά, ὑπεισέρχονται δὲ διάφοροι ἀθέατοι παράγοντες καὶ σκοπιμότητες παντὸς εἴδους, ποὺ καλύπτονται μὲ τὸ γνωστὸ ἐπιχείρημα: «διὰ τὸ συμφέρον τοῦ Ἔθνους». Ἔτσι δὲν εἶναι περίεργο νὰ «κατασκευάζονται» συχνὰ φιλέλληνες, ὡς ἀποτέλεσμα ἀποφάσεων αὐθαιρέτων καὶ σκοπίμων. Οἱ ὁποιοιδήποτε ὅμως Ξένοι ποτὲ δὲν παύουν νὰ ἐπιδιώκουν ὅ,τι εὐνοεῖ πρώτιστα αὐτοὺς τοὺς ἰδίους καὶ τὴν πολιτικὴ τῆς Χώρας τους. Σπανιώτατα θυσιάζει κάποιος τὰ δικά του ἀτομικὰ ἢ κρατικὰ συμφέροντα γιὰ τὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, καὶ μάλιστα τῶν μικρῶν, ποὺ στηρίζονται στὴ βοήθειά του. Ἄρα ἀπὸ τὴν συμμαχικὴ συνεργασία ὡς τὸν κατ’ οὐσίαν φιλελληνισμὸ ὑπάρχει μεγάλη ἀπόσταση. Καὶ εἶναι γεγονός, ὅτι στὰ δύο πρῶτα χρόνια τοῦ ἀγώνα ὑπῆρξε γνησιότερος φιλελληνισμός, ὡς ἀνθρωπισμός, ποὺ ἀπὸ τὸ 1823 καὶ ὡς τὸ τέλος τοῦ Ἀγώνα δίνει τὴ θέση του σὲ πράκτορες, κατασκόπους καὶ τυχοδιώκτες24. Ἔτσι ὁδοὶ τῆς ἑλληνικῆς πρωτεύουσας ἔχουν ἀφιερωθεῖ σὲ κατασκόπους ἢ Μισέλληνες25. Ἀπὸ τὶς πιὸ αἰνιγματικὲς μορφὲς Φιλελλήνων εἶναι ὁ Λόρδος Βύρων (1788-1824). Οἱ γνῶμες γι’ αὐτὸν διχάζονται. Στὸ λεξικὸ Μπαμπινιώτη καταξιώνεται: Ὁ λόρδος Μπάϋρον ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς γνωστότερους (φιλέλληνες), ἄλλοι, ὅπως ὁ Ἀπ. Βακαλόπουλος, τὸν βλέπουν πολὺ θετικὰ περιγράφοντας τὸ τέλος του μὲ ἔντονο συναισθηματισμό26. Ὁ Γ. Ἰακωβάτος, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι, δὲν διστάζουν νὰ παρουσιάσουν τὰ σκοτεινά του σημεῖα, ποὺ γνώριζαν οἱ σύγχρονοί του. «Ὁ Μπάϋρον ἀγάπαε τὴν Ἑλλάδα – γράφει ὁ ἑπτανήσιος Ἰακωβάτος- ἐπειδὴ ἡ σκλαβιὰ της τὸν ἔκαμε ποιητὴ / στιχουργὸ (sic). Μποροῦμε νὰ καταδεχθοῦμε ὑμνητή μας τὸν ὑμνητὴ τῆς Βενετιᾶς;»27. Ἂς μὴ λησμονοῦμε, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ θέση γιὰ τὸν ρόλο τοῦ Μπάϋρον εἶναι ἐκείνη, ποὺ διετύπωσε ὁ Σπυρίδων Τρικούπης γιὰ ἐκεῖνον στὸν ἐπικήδειό του (20.4.1824) καὶ ἔψαλαν ἀργότερα ὁ Δ. Σολωμὸς καὶ ὁ Α. Κάλβος29. Πρέπει ὅμως νὰ ὁμολογήσουμε, ὅτι τὴν πληρέστερη ἀναφορὰ στὸν Μπάϋρον (σελίδες 35-199)30 ἔχει ὁ Σιμόπουλος, μὲ ἀξιοποίηση ὅλων τῶν γνωστῶν πηγῶν. Τὸ συμπέρασμά του: «Τὸν ἔκλαψαν οἱ Ἕλληνες τὸν Bayron. Ἦταν ἀρκετὸ ποὺ πέθανε στὸν τόπο τους. Δὲν ὑποψιάζονταν, ἐκτὸς ἀπὸ ἐλαχίστους, μέσα στὴ φωτιὰ τοῦ πολέμου, τὸ ρόλο του στὶς ἐσωτερικὲς πολιτικὲς καὶ στρατιωτικὲς διεργασίες καὶ τοὺς ἀνταγωνισμοὺς τῶν Δυνάμεων» (σ.192). Τοῦ ἐπιρρίπτεται δὲ μεγάλο μέρος τῆς εὐθύνης τοῦ ἐμφυλίου, ποὺ ἔγινε «μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τὴ δραστήρια συμμετοχὴ τοῦ Byron» (σ.193). Οἱ γνῶμες, συνεπῶς, γι’ αὐτὸν ποικίλλουν. Καὶ εἶναι ἕνα πολὺ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα. Δὲν μποροῦμε ὅμως νὰ ἀρνηθοῦμε, ὅτι ὅλοι οἱ οὕτως ἢ ἄλλως χαρακτηριζόμενοι Φιλέλληνες προκάλεσαν τὸ διεθνὲς πολιτικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν Ἀγώνα καὶ ἔτσι στὸ σύνολό τους ὠφέλησαν, στὴν ἀρχὴ τουλάχιστον, τὴν ἑλληνικὴ ὑπόθεση. Ἡ ἰσχυρότερη ἐπιβεβαίωση τοῦ κανόνα Οἱ Μισσιονάριοι τοῦ Προτεσταντισμοῦ συνιστοῦν παράδειγμα σαφέστατο ἀμφιλεγομένου Φιλελληνισμοῦ. Ἡ κίνηση αὐτὴ τῶν Προτεσταντικῶν Ὁμολογιῶν ἐμφανίστηκε στὸν ἱστορικὸ ἑλλαδικὸ χῶρο παράλληλα μὲ τὴν ἔναρξη τῆς ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως31, ἀναπτύσσοντας ἐκπαιδευτικὴ καὶ ἰατρικὴ δραστηριότητα, ποὺ ἐξυπηρετοῦσε φυσικά τούς στόχους τους32. Λόγω τῶν ἐλλείψεων τοῦ Ἑλλαδικοῦ πολιτειακοῦ χώρου γίνονταν πανηγυρικὰ δεκτοὶ ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τὰ κρατικὰ ὄργανα. Ἀρκεῖ νὰ λεχθεῖ ὅτι ὁ L. Kork33 καὶ ὁ Isaak Lowndes34, ἀντίστοιχα, στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα καὶ τὴν Κέρκυρα, ἀνέλαβαν ὑπεύθυνες θέσεις στὴν ἐκπαίδευση35. Μόνο ὁ Ἰω. Καποδίστριας, λόγω τῶν οὐσιαστικῶν σχέσεών του μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, τήρησε ἐφεκτικὴ στάση ἀπέναντί τους, ποὺ δὲν παρέλειπαν νὰ σχολιάζουν ἐπικριτικὰ οἱ κορυφαῖοι τοῦ Μισσιοναρισμοῦ36. Τὴ στάση τῆς Πολιτείας ἀπέναντί τους συμμεριζόταν καὶ μία ὄχι μικρὴ μερίδα τοῦ Λαοῦ. Δὲν ἦταν λίγες δὲ οἱ φορές, ποὺ ὀνομάζονται ἀκόμη καὶ σήμερα «φιλέλληνες»37 γιὰ τὴν προσφορά τους στὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος. Ἐν τούτοις οἱ Μισσιονάριοι, ὡς βρετανοὶ ἢ ἀμερικανοὶ πολίτες, παρέμεναν πάντα «ὑπέρμαχοι τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ πολιτικοῦ καὶ πολιτιστικοῦ μοντέλου τῆς χώρας τους», παρουσίαζαν δὲ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία τὴν περισσότερο ἀρνητικὴ ὄψη τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Προτεσταντισμοῦ»38. Ὁ Λαὸς ἐν τούτοις καὶ ὁ Κλῆρος, ποὺ διαθέτουν ἀλάνθαστο συλλογικὸ κριτήριο, ὅσο περισσότερο ἤσαν συνδεδεμένοι μὲ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, δὲν ἄργησαν νὰ ἀντιληφθοῦν τὰ σχέδιά τους. Γι’ αὐτὸ τοὺς διέστελλε39 ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς φιλέλληνες, ποὺ ἀνταποκρίνονταν στὶς πραγματικὲς ἀνάγκες τους χωρὶς στὸ ἐλάχιστο ἀντάλλαγμα κάθε εἴδους καὶ χωρὶς νὰ θεωροῦν ἀναγκαῖο νὰ τελοῦν σὲ συμφωνία μὲ τὴν πολιτικὴ τῆς χώρας τους γιὰ τὴν μικρὴ καὶ ἀδύναμη Ἑλλάδα. Ἀγγλοαμερικανοὺς τοὺς ἀποκαλοῦσε ὁ Λαός, ἐπιβεβαιώνοντας μὲ ρεαλισμὸ καὶ ἀποτιμώντας τὴ δράση καὶ τοὺς στόχους τους. Καὶ αὐτό, διότι γρήγορα ἔγινε ἀντιληπτό, ὅτι δὲν προσέφεραν κατ΄ οὐσίαν βοήθεια στοὺς ἐμπερίστατους Ἕλληνες, ἀλλὰ ἐπεδίωκαν τὸν ἐκπροτεσταντισμὸ καὶ ἐκδυτικισμὸ τῆς Ἑλλάδος40 μὲ τὴν ἐπέκταση σ’ αὐτὴν τῆς θρησκευτικῆς πίστης τους καὶ τοῦ πνεύματος τῶν κοινωνιῶν τους. Ὁ στόχος τους δηλώνεται ἀπερίφραστα στὴν ὑπηρεσιακὴ ἀλληλογραφία τους. Ὁ ἀμερικανὸς μισσιονάριος E. Robertson σὲ μία σπουδαία Report του ἐκθέτει τοὺς λόγους, διὰ τοὺς ὁποίους οἱ μισσιονάριοι πρέπει νὰ θέσουν ὑπὸ τὴν καθοδήγησή τους ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα σχολεῖα στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴν αὔξηση τῆς ἐπιρροῆς τους στὴ νέα γενεά. Στὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν τους θὰ μείνουν ἔτσι, πάντα ὡς φίλοι καὶ εὐεργέτες τῶν Ἑλλήνων καὶ θὰ μένουν πρόθυμοι (οἱ μαθηταὶ) νὰ δέχονται τὴν καθοδήγησή τους καὶ στὴν ὑπόλοιπη ζωή τους! Ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι «ἐσωτερικὴ ἅλωση», τί ἄλλο μπορεῖ νὰ εἶναι;41 Παραγνωρίζοντας τὸν ἱστορικὰ ἐπιβεβαιωμένο δυναμισμὸ τῆς λαϊκῆς Ὀρθοδοξίας, ἔκαναν ἐκεῖνο ποὺ αὐτοὶ θεωροῦσαν ὠφέλιμο γιὰ τὸν ἑλληνικὸ Λαό, σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμά τους, ἐπιδιώκοντας νὰ τὸν προσαρμόσουν στὰ δικά τους μέτρα. Δὲν προσέφεραν, συνεπῶς, τὴν ζητουμένη βοήθεια, ἀλλὰ τὶς δικές τους προκατασκευασμένες λύσεις. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Λαός, μὲ τὴν πρακτικὴ ψυχολογική του δύναμη, τοὺς ἀντιμετώπιζε ὡς ὅλο, βλέποντάς τους ὡς κάτι παρέμβλητο καὶ ξένο, χαράσσοντας μία στάση ἀπέναντί τους, ποὺ ἰσχύει γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους ὡς σήμερα. Γι’ αὐτὸ στὰ χείλη τοῦ Λαοῦ οἱ χαρακτηρισμοὶ «ἀμερικανοὶ» καὶ «ἀγγλοαμερικανοί», πέρα τοῦ ἐθνογραφικοῦ περιεχομένου τους προσέλαβαν καὶ ὁμολογιακὸ χαρακτήρα. Ὁ Λαὸς καὶ ὁ Κλῆρος, ἰδίως ἀπὸ τὸ 1830 κ. ε., ἔβλεπαν τοὺς μισσιοναρίους ὡς ἐκπροσώπους τοῦ ἰδίου κόσμου καὶ ὡς φορεῖς τοῦ ἰδίου πνεύματος, ἁπλῶς ὡς ξένο σώμα42. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Μισσιονάριοι, ὡς ὅλο, ἔμειναν στὴ συνείδηση τοῦ Λαοῦ, ὡς σφήνα στὸν κορμὸ του43. Εἶναι δὲ πλέον γνωστὸ στὴν ἔρευνα, ὅτι οἱ θρησκευτικὲς ἐπιδιώξεις τῶν μισσιοναρίων στὴν Ἑλλάδα ἔβαιναν παράλληλα μὲ τὶς ἐπιδιώξεις τῆς δυτικῆς πολιτικῆς στὸν μεσογειακὸ χώρο44. Μέχρις ἑνὸς σημείου μποροῦσαν νὰ διακηρύσσουν, ὅτι δὲν προπαγάνδιζαν μία συγκεκριμένη ὁμολογία. Ἄλλωστε στὴν καλβινίζουσα παράταξη τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἀνῆκαν σχεδὸν ὅλοι οἱ Μισσιονάριοι. Δὲν θὰ μποροῦσαν ὅμως νὰ πείσουν, ὅτι δὲν ἐνεργοῦσαν καὶ ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ ἔθνους τους, ὑποστηρίζοντας τὴν πολιτική του, ἔστω καὶ ἂν προφασίζονταν ὅτι ἀδιαφοροῦσαν γιὰ τὰ πολιτικά. Δὲν ἔπαυαν νὰ εἶναι οἱ Προτεστάντες Μισσιονάριοι Ἄγγλοι ἢ Ἀμερικανοί. Εἶναι ἐκπληκτικὴ ἡ διαπίστωση τοῦ εἰδικοῦ στὸ χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς P. Kawerau γιὰ τοὺς ἀμερικανοὺς μισσιοναρίους: «Ἀληθινὴ θρησκεία τῆς Βίβλου καὶ ἀμερικανικὸς πολιτισμὸς ἦταν κατὰ βάση τὸ αὐτὸ … Ἐξάπλωση τῆς Βίβλου, λοιπόν, σήμαινε συγχρόνως ἐξάπλωση ἀμερικανικῶν τάσεων καὶ τρόπου ζωῆς, τῶν ὁποίων συνισταμένη ἦταν ἡ ἐλευθερία … Ἐκεῖνος, ποὺ δεχόταν τὴν ὑπεροχὴ τῆς Ἀμερικῆς, θάπρεπε νὰ καταλήξει στὸ συμπέρασμα, ὅτι οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἤσαν τὸ δημιουργημένο ἀπὸ τὸν Θεὸ ὄργανο, μὲ τὸ ὁποῖο Ἐκεῖνος μποροῦσε νὰ ἐπιτύχει τοὺς σκοπούς Του. Φορέας δὲ αὐτῶν τῶν σκοπῶν ἦταν ἡ Ἱεραποστολὴ»45. Ὁ δυτικὸς μεσσιανισμὸς σ’ ὅλη τὴν μεγαλοπρέπειά του! Εἶναι πολὺ σωστή, λοιπόν, στὸ σημεῖο αὐτὸ ἡ γνώμη τοῦ καθηγητοῦ Χρ. Γιανναρά: «Δὲν φαίνεται νὰ διερωτηθήκαμε ποτέ, γιατί οἱ λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις δὲν ἀρκοῦνται στὴν οἰκονομικὴ καὶ πολεμική τους ἰσχύ, ἀλλὰ προσπαθοῦν καὶ ἐξοδεύουν γιὰ τὸν χρησιμοθηρικὸ διεθνισμὸ τῆς γλώσσας τους καὶ τὴ διάδοση τῆς παιδείας τους σὲ ὅλες τὶς χῶρες καὶ τὴν ἐνίσχυση τῶν ἱεραποστολῶν τους»46. Προετοιμάζοντας τὴν σημερινὴ πορεία πρὸς τὴν νεοεποχίτικη πανθρησκεία, οἱ κυρίαρχες παγκόσμιες δυνάμεις εἶχαν κατανοήσει, ὅτι ὁ «ἐκδυτικισμὸς» τοῦ κόσμου καὶ ἐν προκειμένω τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς, προσφέρει σταθερὰ τὴν δυνατότητα γιὰ τὴν πολιτικὴ παγκοσμιοποίηση47. Μία ἰδιαίτερη, ἀλλὰ σημαντικὴ περίπτωση, ἰδιοτελοῦς μισσιοναριστικοῦ «φιλελληνισμοῦ» ὑπῆρξε τὸν 19ο αἰώνα ὁ ἀμερικανὸς μισσιονάριος Jonas King48. Ἡ σύγκρουσή του μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη μετὰ τὴν κατάδειξη τῆς προσηλυτιστικῆς του δράσης, ἀπέδειξε περίτρανα τὴν συμπόρευση καὶ συνεργασία μισσιοναρισμοῦ καὶ ἀμερικανικῆς δικαιοσύνης καὶ πολιτικῆς49, μὲ τὴν ἐπέμβαση τῆς τελευταίας ὑπὲρ τοῦ Μισσιοναρίου καὶ τὴν ἥττα τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς μυθοπλασίας Γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς μυθοπλασίας εἶναι ἀνάγκη τὸ Ἔθνος μας νὰ μὴν ἐθίζεται στὴν ἀποδοχὴ τῶν οἱωνδήποτε μύθων καὶ στὸ χῶρο τοῦ «Φιλελληνισμοῦ». Πόσο μᾶλλον πού, ὡς ἐλέχθη, ἐθιζόμεθα ἔτσι στὴν ἐναπόθεση τῶν ἐθνικῶν μας ἐλπίδων στοὺς οἰουσδήποτε ξένους. Ἡ συνειδητοποίηση τοῦ ἐγγενοῦς αὐτοῦ πάθους μας ἀπαιτεῖ ὅμως ὡριμότητα. Ἀπὸ ἕνα παρόμοιο, μάλιστα, μύθο γιὰ τὸ «ξανθὸ γένος», ποὺ ἔτρεφε γιὰ μακρὸ χρόνο τὸ Ἔθνος, μᾶς ἀποσυνέδεσε ἀπὸ τὸ 1774, μετὰ τὴν συνθήκη τοῦ Κιουτσοὺκ - Καϊναρτζῆ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός50. Βλέποντας τὴν πορεία τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς, κατενόησε ὅτι τὸ Ἔθνος γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία του ἔπρεπε νὰ στηριχθεῖ στὶς δικές του δυνάμεις, ρίχνοντας τὸ βάρος στὴν ἑλληνορθόδοξη παιδεία. Αὐτὸ ἀκριβῶς θὰ ἐνστερνισθεῖ ἀργότερα καὶ ὁ στρατηγὸς Θεόδωρος Κολοκοτρώνης51. «Ἄς, μὴ φθάσουμε, λοιπόν, στὴν ἀκραία παραδοχή, ὅτι «οἱ φιλέλληνες ἐζημίωσαν τὴν Ἑλλάδα»52, ῆ ὅτι οὔτε φίλους, οὔτε ἀδελφοὺς εἶχε ποτὲ ἡ Ἑλλάδα. Μόνο ἐχθροὺς καὶ καταφρονητὲς»53. Ἐν τούτοις, ἀπέναντι σὲ μία τέτοια γενίκευση κορυφώνεται ὁ σπαραγμὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «Ὅτι μᾶς ἔφαγαν οἱ ξένοι ὡς γλάροι»!54. Εἶναι ὅμως ἀναγκαία καὶ μία ἄλλη ἐξ ἴσου σημαντικὴ ὑπέρβαση. Πηγὴ τῆς περὶ φιλελλήνων μυθολογίας εἶναι ἡ ματαιοδοξία μας, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς καὶ ὁ δυτικὸς πολιτισμὸς ταυτίζονται55, μία πεποίθηση ποὺ ριζώνει στὸν Ἀδαμάντιο Κοραή. Κατὰ τὴν εὔστοχη ὅμως παρατήρηση τοῦ π. Ἰω. Ρωμανίδη56, ἀναζητώντας καὶ «πλάθοντας» φιλέλληνες ὁ σύγχρονος «γραικύλος», ἀντὶ νὰ ἀποκτήση ὄργανον, γίνεται «ὄργανον» αὐτός. «Οἱ ξένοι, κατὰ τὸν ἴδιο, καλὸ γνώστη τῆς δυτικῆς κοινωνίας, ἐκλαμβάνουν (τὸ ἑλληνικὸ φιλότιμο) ὀρθῶς ὡς δουλοπρέπειαν ἀδυνάτου καὶ ὡς μορφὴν φαινομενικῆς μεγαλοψυχίας». Τὸ ἀποτέλεσμα; «Τὸ δουλοπρεπὲς φιλότιμόν τοῦ Γραικύλου, ἐν συνδυασμῶ μὲ ἐπίδειξιν συμμαχικῆς ἀφοσιώσεως, ἐμποιεῖ μᾶλλον ἀνησυχίαν παρὰ ἐμπιστοσύνην»57. Αὐτοῦ ὁδηγεῖ συνήθως ἡ στερουμένη τὴν ἑλληνορθόδοξη «λεβεντιὰ» ἑλληνικὴ πολιτικὴ καὶ διπλωματία. Ὁ Ρωμηὸς γνωρίζει, ὅτι «συμμαχία εἶναι συνεργασία πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτική, μέσω τῆς ὁποίας κάθε κράτος προστατεύει τὰ ἰδικὰ του συμφέροντα καὶ τὰ συμφέροντα τῶν συμμάχων, ἐφ’ ὅσον τὰ συμφέροντα αὐτὰ ταυτίζονται μὲ τὰ ἰδικὰ του συμφέροντα»58. Ἕνα ἀκροτελεύτιο ἐρώτημα: Δὲν ὑπάρχουν, λοιπόν, ἀληθινοὶ φιλέλληνες; Ὑπάρχουν ὁπωσδήποτε, ἀλλὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναγνωρίζονται μὲ ἀντικειμενικότητα, κάτι ποὺ προϋποθέτει γνήσια καὶ αὐθεντικὰ κριτήρια. Ὁ ὅρος «φιλέλλην» στὴν τρέχουσα χρήση ἔχει σχετικὴ σημασία. Φιλέλληνας ἢ φιλοάγγλος ἢ φιλοαμερικανός, εἶναι σὲ τελευταία ἀνάλυση ἐκεῖνος, ποὺ ἀποδέχεται ἕνα Λαὸ πολιτισμικὰ ὁλόκληρο καὶ ἀνταποκρίνεται στὶς ἀνάγκες του καὶ στὰ αἰτήματά του χωρὶς νὰ ἐπιβάλει τὶς δικές του λύσεις. Φιλέλληνες εἶναι ἔτσι, οἱ Ξένοι, ποὺ ἀψηφώντας τὴν πολιτικὴ καὶ τὰ συμφέροντα τῆς Χώρας τους, ἀγκάλιασαν τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, προσφέροντας σ’ αὐτὴν τὰ πάντα, ὅσα διέθεταν, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή τους. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀπέδειξαν, ὅτι ταυτίσθηκαν μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ Λαό της, ὑπερβαίνοντας τὴν ἰδιότητά τους ὡς ξένων. Εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ τελικὰ ἔγιναν τόσο φίλοι τῆς Ἑλλάδος, σ’ ὅλους τούς τομεῖς τῆς δράσης τους, ὥστε νὰ προστρέξουν στὴν ἑλληνικὴ περιπέτεια ὡς Φιλέλληνες, γιὰ νὰ ἀνυψωθοῦν τελικὰ σὲ Ἕλληνες. Σημειώσεις: Γ. Δ. Μπαμπινιώτη, Λεξικὸ τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γλώσσας, Ἀθήνα 1998, σ. 1905. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι στὴν ἀρχαία χρήση τοῦ ὁ ὅρος «φιλέλλην» συσχετίζεται καὶ μὲ ἐκ γενετῆς Ἕλληνες, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ φιλοπάτριδος. (Πλάτ. Πόλ. 470ε καὶ Ξενοφ. Ἀγησ.7,4: «καλὸν Ἕλληνα ὄντα φιλέλληνα εἶναι»), Henry Lidel- Robert Scott, Μέγα Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, Ἔκδοση «Ι. Σιδέρης, τ. 4, σ. 539. 2. Κυριάκου Σιμόπουλου, Ξενοκρατία-Μισελληνισμὸς καὶ ἰδιοτέλεια…, Ἀθήνα 1990, σ. 462 ἔπ. Θετικὴ προσέγγιση στοῦ: Ἀποστ. Βακαλόπουλου, Ἱστορία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ…, τ. Ε, Θεσσαλονίκη 1980, σ. 568-578 («Ὁ φιλελληνισμὸς μέσα στὸ πλαίσιο τῶν μεγάλων εὐρωπαϊκῶν ἰδεολογικῶν ρευμάτων»), καὶ σ. 579-609. («Ἡ φιλελληνικὴ κίνηση κατὰ χῶρες). 3. Ν. Β. Τωμαδάκη, Περὶ τῶν αἰτίων τοῦ Φιλελληνισμοῦ, Ἀθηνᾶ, τ. 59 (1955), σ. 4-13. 4. Τὸ «φιλελληνικὸ κίνημα» ἦταν ἕνα παρακλάδι τοῦ ριζοσπαστισμοῦ, ἡ ριζοσπαστική του πλευρά, ποὺ ἀπέρριπτε τὴν ἀστικὴ ἐκβιομηχάνιση, τὸν ρασιοναλισμὸ καὶ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ περιλάμβανε στοὺς κόλπους τοῦ φιλελεύθερους διανοουμένους, πολιτικοὺς καὶ κοινωνικοὺς ἐπαναστάτες, χριστιανοὺς ἀνθρωπιστές, σκεπτικιστὲς καὶ ἄθεους» (Κύρ. Σιμόπουλος, ὄπ. π., σ. 466). 5. Σημαντικὴ γιὰ τὴν προοδευτικὴ ἀνάπτυξη τοῦ φιλελληνικοῦ ρεύματος εἶναι ἡ διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ ἀειμνήσου π. Ἀντωνίου Γ. Ἀλεβιζοπούλου, Ἡ φιλελληνικὴ κίνησις καὶ αἰ πρῶται ἐν Γερμανία Ἑλληνικαὶ Κοινότητες, Ἀθῆναι 1979, μὲ πλούσια βιβλιογραφία (σ. 237-255). Πρβλ. Κυριάκου Σιμόπουλου, ὄπ. π., σ. 465. 6. Κυριάκου Σιμόπουλου, στὸ ἴδιο. 7. Αὐτὸ ἐδήλωσε λ.χ. ὁ ἄγγλος μισσιονάριος Isaac Lowndes τὸ 1820 κατὰ τὴν διέλευσή του ἀπὸ τὴν Κόρινθο. 8. Βλ. π. Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, Εὐρωπαϊκὸς Διαφωτισμὸς καὶ Ρωμηοσύνη (Ἔλεγχος θέσεων τῆς Δυτικῆς Ἱστοριογραφίας) στὸ: Τοῦ ἰδίου, Ἑλληνισμὸς Μετέωρος, Ἀθήνα 1992, σ. 74-86. 9. ΑΤΙ, Χ149α, φ. 30α. (Γιὰ τὸ Ἀρχεῖο τῶν Ἀδελφῶν Ἰακωβάτων βλ. Κ.Γ. Μπόνη, Ἀρχείου Σύμμικτα. Τακτοποίησις καὶ μελέτη τοῦ Ἀρχείου τῶν Οἴκων (sic) Τυπάλδων -Ἰακωβάτων ἐν Ληξουρίω τῆς Νήσου Κεφαλληνίας. Ἀνατ. ἀπὸ τὸν Β΄ Τόμο τῆς Ἐπετηρίδος Ἐπιστημονικῶν Ἐρευνῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Ἀθῆναι 1970, σ. 553-626. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Τὸ Ἀρχεῖο τῶν Ἀδελφῶν Τυπάλδων - Ἰακωβάτων καὶ ἡ σημασία του, στὸ: π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ - Βάρβ. Καλογεροπούλου – Μεταλληνοῦ, Ἀρχεῖον τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης …, τ. Α, Ἀθήνα 2003, σ. 21 ἔπ. 10. Τὸ 1792. Βλ. Kallistos Ware, The fifth Earl of Guilford (1766-1827) and his secret Convertion to the Orthodox Church, στὸν τόμο: D. Baker (ed.) The orthodox Churches and the West (=Studies in Church History, vol. 13) Oxford 1976, σ. 256 f. 11. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁ κόμης Φρειδερίκος - Δημήτριος Γκίλφορδ καὶ ἡ ἰδεολογικὴ θεμελίωση τῶν θεολογικῶν σπουδῶν τῆς Ἰονίου Ἀκαδημίας, Ἐπιστ. Ἐπετ. Θεολ. Σχολῆς τοῦ Πανεπ. Ἀθηνῶν, τ. 27 (1986), σ.25-54. 12. Γεωργίου Τυπάλδου-Ἰακωβάτου, Ἱστορία τῆς Ἰόνιας Ἀκαδημίας (ἔκδ. Σπ.Ι. Ἀσδραχᾶς, Νέα Ἑλληνικὴ Βιβλιοθήκη ΣΠ. 37, Ἀθήνα 1982), σ. 9. Πρβλ. Πολιτικὴ καὶ Θεολογία, ὄπ. π., σ. 211. 13. π. Ἰω. Σ. Ρωμανίδη, Ρωμαιοσύνη – Ρωμανία - Ρούμελη, Θεσσαλονίκη 2002, σ. 80/1. 14. Κύρ. Σιμόπουλος, ὄπ. π., σ. 468. 15. Στὸ ἴδιο, σ. 470. 16. Στὸ ἴδιο, σ. 483. 17. Μαρία Μαντουβάλου, Ρωμαῖος - Ρωμιὸς καὶ Ρωμιοσύνη, στὸ περιοδ. Μαντατοφόρος, τεύχ. 22(1983),σ. 53. 18. Σπ. Β. Μαρκεζίνη, Πολιτικὴ Ἱστορία τῆς συγχρόνου Ἑλλάδος, τ. 1 (1920-1922), Πάπυρος, Σειρὰ Β , Ἀθήνα 1973, σ. 16. 19. Βλ. Ἀλεξ. Στ. Καριώτογλου, Ἡ περὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῆς πτώσεως αὐτοῦ ἑλληνικὴ χρησμολογικὴ γραμματεία…, Ἀθῆναι 1982, σ.162 ἔπ. Πρβλ, π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Χρησμολογικὲς ἀπηχήσεις στὰ Ὁράματα καὶ Θάματα τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, στὸν τόμο τοῦ Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνικότητα, Ἀθήνα 1987, σ. 87-163. 20. Σπ. Μαρκεζίνη, ὄπ.π., σ. 15,17. 21. Στὸ ἴδιο, σ.15. 22. Ὄπ. π., σ.216. 23. Στὸ ἴδιο, σ.217. 24. Κυριάκου Σιμόπουλου, ὄπ.π., σ. 483. 25. Στὸ ἴδιο, σ.485 ἔπ., 501, 505 κ. 26. Γιὰ τὸ τέλος τοῦ Μπάϋρον βλ. Ἄπ, Βακαλοπούλου, Ἱστορία …, τ. ΣΤ , Θεσσαλονίκη 1982, σ. 629 ἔπ. 27. ΑΤΙ, Χφὸ 149α, σ. 30α. Ἀναφέρεται στὸ ποίημα τοῦ Byron, The Glaour, A fragment of a Turkish Tale, London 1813, σ.14. Τὸν κατηγορεῖ γιὰ φιλοτουρκισμό. (Πολιτικὴ καὶ Θεολογία, ὄπ.π., σ. .209/ 210. 28. Στὸν «Ὕμνο» του. 29. Λυρικά, Ὠδὴ 1η. 30. Κυριάκου Σιμόπουλου, Πὼς εἶδαν οἱ Ξένοι τὴν Ἑλλάδα τὸ ’21, τόμ. Γ , Ἀθήνα 1981: Ὠφέλησε ἡ ἔβλαψε τὴν Ἐπανάσταση ὁ Βύρων; 31. Βλ. π. Γ.Δ. Μεταλληνού, Τὸ Ζήτημα τῆς Μεταφράσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἰς τὴν Νεοελληνικὴν τὸν ἰθ αἵ., Ἀθήνα 2004. Ἀντώνιος Λ. Σμυρναῖος, Στὰ ἴχνη τῆς οὐτοπίας. Τὸ «Φιλελληνικὸν Παιδαγωγεῖον» Σύρου καὶ ἡ Προτεσταντικὴ Ὁμογενοποίηση τῆς Οἰκουμένης κατὰ τὸν 19ον αἰώνα, Ἀθήνα 2006. Πόλλη Θανηλάκη, Ἀμερικὴ καὶ Προτεσταντισμός. Ἡ «Εὐαγγελικὴ Αὐτοκρατορία καὶ οἱ ὁραματισμοὶ τῶν Ἀμερικανῶν Μισσιοναρίων γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὸν 19ον αἰώνα, Ἀθήνα 2005. Κυρίως γιὰ τὴν παρουσία τῶν Προτεσταντῶν Μισσιοναρίων στὰ Ἰόνια Νησιά, βλ. Δήμ. Γ. Μεταλληνός, Βρετανικὴ Διπλωματία καὶ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ Ἰόνιο Κράτος, Κέρκυρα 2013, σ. 55 ἔπ. Στὰ ἔργα αὐτὰ βρίσκεται ἐκτενὴς βιβλιογραφία. 32. Βλ. στοῦ π. Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, Τὸ Ζήτημα…, σ. 94 ἔπ. 33. Στὸ ἴδιο, σ. 76. 34. Στὸ ἴδιο, σ. 78. 35. π. Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, Τὸ Ζήτημα …,σ. 400 ἔπ. 36. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, «Ἡ κατ’ Ἀνατολὴν Δύσις». Ὁ «μετακενωτικὸς ρόλος τῶν Δυτικῶν Μισσιοναρίων στὸ Ἑλληνικὸ Κράτος», στὸ: Τοῦ Ἰδίου: «Παράδοση καὶ Ἀλλοτρίωση», Ἀθήνα 1986 (μὲ ἐπανεκδόσεις), σ. 279 ἔπ. 37. Βλ. π. Γεωργίου Δ. Δράγα, Ἰωνὰς Κὶγκ (1792-1869), Ἀμερικανὸς Ἱεραπόστολος, Φιλέλλην, ἐκπαιδευτικός, Θεολόγος, Ἀθῆναι 1972, Πρβλ. ἄρθρο στὴν Θ.Η.Ε. τ. 7(1965) στ. 581 (Ν.Θ. Μπουγάτσος). 38. Δ. Γ. Μεταλληνός, Βρετανικὴ Διπλωματία…, ὄπ. π., σ. 56. 39. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Τὸ Ζήτημα …, σ. 362 ἔπ., 367 ἔπ. 40. Τὴν «ἐκφράγκευσή της βλ. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Τὸ Ζήτημα …, σ.104. 41. P. E. Shaw, American contacts with the Eastern Churches (1820-1870), Chicago 1937, σ. 171-178. 42. Αὐτὸ ἴσχυε, φυσικά, καὶ γιὰ τὸ ρωμαιοκαθολικὸ στοιχεῖο, ποὺ εἶχε ὅμως πολὺ παλαιότερη παρουσία στὴν Ἑλλάδα. 43. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Τὸ Ζήτημα…, σ. 106 ἔπ.44. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Τὸ Ζήτημα…, σ. 107 ἔπ. «Ἡ κατὰ Ἀνατολὴν Δύσις», σ. 271 ἔπ. 45. P. Kaverau, Amerika und die orientalischen Kirchen, Berlin 1958, σ. 203. 46. Χρ. Γιανναρά, Ἡ Νεοελληνικὴ ταυτότητα, Ἀθήνα 1978, σ.82. 47. Βλ. π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Ὀρθόδοξη Οἰκουμενικότητα καὶ Παγκοσμιοποίηση, στὸ: Τοῦ Ἰδίου, Στὰ μονοπάτια τῆς Ρωμηοσύνης, Ἀθήνα 2008, σ. 407-418. 48. Βλ. παραπάνω, σήμ. 37. 49. Βλ. ἐκτενῆ ἀναφορὰ στὴν περίπτωση αὐτὴ στοῦ π. Γ.Δ. Μεταλληνοῦ, Ξένη παρέμβαση στὴν Ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη τὸν 19ον αἰώνα, στὸ «Ἀντιχάρισμα» στὸν Καθηγητὴ Ἰω. Κ. Παπαζαχαρίου, Ἀθήνα 1994, σ. 469-496. 50. Βλ. Ἄπ. Ε. Βακαλοπούλου, Ἱστορία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, τ. Δ , Θεσσαλονίκη 1973, σ. 431. 51. Πρόκειται γιὰ οὐσιαστικὴ καμπὴ στὴν πορεία πρὸς τὴν ἐξέγερση. Ἀλλὰ καὶ ὁ Στρατηγὸς Μακρυγιάννης στὰ «Ὁράματα καὶ θάματα» «ξανθὸ γένος δέχεται ὅτι δὲν εἶναι ἡ Ρωσία, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Ἑλληνισμός. Βάσ. Σφυρόερα, Σημειώσεις ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τῶν Ὁραμάτων τοῦ Μακρυγιάννη, στὸ περιοδικὸ «Διαβάζω», ἄρ. 101/5.9.84, σ.77. 52. Κυριάκος Σιμόπουλος, σ. 480. 53. Στὸ ἴδιο, σ.481. 54. Ἀπομνημονεύματα, ἔκδ. Βαγιανάκη, τόμ. Β , σ. 162. 55. π. Ἰω. Σ. Ρωμανίδη, Ρωμαιοσύνη, ὄπ. π., σ. 80. 56. Στὸ ἴδιο, σ. 218. 57. Στὸ ἴδιο, σ. 217. 58. Στὸ ἴδιο, σ. 219. Πηγή: Ὀρθόδοξος Ἕλληνας Αναρτήθηκε από Savvas Kalenteridis στις 12/13/2016

26/10/16

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ


ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ Το 2000, το National Energy Policy Development Group (NEPDG), υπό την προεδρία του Dick Cheney, είχε εντοπίσει τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αέριου στην Αν. Μεσόγειο και στη συριακή ενδοχώρα. Το επιτελείο του υιοθέτησε τότε το σχέδιο για την αναδιαμόρφωση της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής», ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών δημιούργησε το επόμενο έτος το τμήμα ΜΕΝΑ (Middle East North Africa) για να οργανώσει την «Αραβική Άνοιξη». Ο ανωτέρω σχεδιασμός αποκαλύφθηκε από τον Στρατηγό πρώην ανώτατο Διοικητή του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη Wesley Clark. Πού αποσκοπούσε η «Αραβική Άνοιξη»; Συγκεκριμένα, το σχέδιο αποσκοπούσε σε τρεις επιδιώξεις: • να καταστραφεί ο «άξονας της Αντίστασης» (ο σιιτικός άξονας) • να βάλει χέρι στα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου • να αναδιαμορφώσει την «Ευρύτερη Μέση Ανατολή» Τα γεωστρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ έλαβαν τελικά τη μορφή της «Αραβικής Άνοιξης» από το 2011. Τι ήταν η Αραβική Άνοιξη, που τελικά κατέληξε σε Αραβικό εφιάλτη; Ένας σύγχρονος υβριδικός πόλεμος 4ης γενιάς, που σκοπό είχε να φέρει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, καθώς και μετριοπαθή ισλαμικά στοιχεία στην εξουσία, κατά το πρότυπο των ισλαμιστών της Τουρκίας του νυν Τούρκου Προέδρου, Recep Tayyip Erdoğan. Τα αποτελέσματα της λανθασμένης αυτής πολιτικής είναι φανερά σε όλους μας σήμερα και αντί μετριοπαθών ισλαμικών στοιχείων εμφανίστηκε το απόλυτο κακό, το ισλαμικό τέρας, το ISIS/Daesh/IS (Ισλαμικό Κράτος) και οι λοιπές ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις. Είναι πλέον αποδεδειγμένο σήμερα ότι το ISIS αποτελεί δημιούργημα και γεωστρατηγικό εργαλείο των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (CIA) που ως στόχο είχε και έχει την ανατροπή του καθεστώτος του Προέδρου της Συρίας, Bashar al-Assad στη Συρία και την ανάσχεση της προβολής ισχύος και επιρροής της Ρωσίας (ιδιαιτέρως) και της Κίνας στη Μέση Ανατολή. Ο Assad που αποδείχθηκε σκληρός παίκτης. Ο σχεδιασμός δεν εξελισσόταν όπως αναμενόταν και ο Assad αποδείχθηκε σκληρό καρύδι. Είχε την πολιτική και διπλωματική στήριξη Ρώσων και Κινέζων, την υλική τοιαύτη του Σιϊτικού Ιράν και της Σιϊτικής Hezbollah του Λιβάνου, οι οποίες ενεπλάκησαν και στα πεδία των επιχειρήσεων, αποστέλλοντας χερσαίες δυνάμεις. Η ρωσική και ιρανική προβολή ισχύος στην περιοχή θεωρήθηκε απαραίτητη από τα δύο κράτη, αφενός λόγω στενών παραδοσιακών δεσμών, αφετέρου δεν ήθελαν να απουσιάζουν στη μεγάλη αυτή ανακατανομή ισχύος που διαδραματιζόταν στη Μέση Ανατολή. Μέσω της στήριξης του καθεστώτος Assad, η Μόσχα επιδιώκει να αυξήσει την προβολή ισχύος και επιρροής της σε μια περιοχή που παλαιότερα διέθετε γεωστρατηγικά ερείσματα και υψηλό βαθμό επιρροής. Η ρωσική στρατιωτική εμπλοκή τον Σεπτέμβριο του 2015 σηματοδότησε μια τρίτη φάση ανακατανομής της ισχύος στον συριακό πόλεμο. Η ρωσική εμπλοκή, σε συντονισμό με τις ιρανικές δυνάμεις, τη Hezbollah και τις σιϊτικές πολιτοφυλακές εδραίωσαν τη θέση του καθεστώτος Assad, απώθησαν το «Ισλαμικό Κράτος» στην κεντρική Συρία και αύξησαν τα κέρδη του συριακού στρατού Βόρεια και είναι έτοιμες να ανακαταλάβουν πλήρως το πολιορκούμενο Χαλέπι, γεγονός υψίστης γεωστρατηγικής αξίας, που ίσως σημάνει την απαρχή των εξελίξεων που ίσως οδηγήσουν στον επίλογο του συριακού δράματος. Ήδη η επιχείρηση απελευθέρωσης της Μοσούλης άρχισε με την επίθεση των ιρακινών ενωμένων δυνάμεων και την υποστήριξη των ΗΠΑ, μια επιχείρηση που θα διαρκέσει και στην πορεία θα εμπλακούν και άλλες δυνάμεις, όπως οι Κούρδοι Peshmerga. Οπότε το ενδιαφέρον ΗΠΑ και Ρωσίας έγκειται στο ποσοστό προβολής ισχύος που θα επιτύχουν στο έδαφος της πάλαι ποτέ ενιαίας Συρίας. Δυστυχώς ο ανταγωνισμός των δύο δυνάμεων είναι τέτοιος που δεν επιτρέπει ακόμη μια σύγκλιση απόψεων και ενιαίας πολιτικής, για τον τερματισμό του πολέμου. Η νέα πραγματικότητα θέλει τις ΗΠΑ να μην είναι όπως κάποτε. Φαίνεται ότι οι ΗΠΑ αδυνατούν να αντιληφθούν τη νέα πραγματικότητα, παρά την προειδοποίηση του Zbigniew Brzezinski, ο οποίος με το βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα: Αμερικανική Υπεροχή Και Οι Γεωστρατηγικές Υποχρεώσεις της» ήταν ο αρχιτέκτονας του σχεδίου της Ουάσιγκτον να κυβερνά τον κόσμο, όμως τώρα εγκατέλειψε το σχέδιο αυτό και συνιστά τη σφυρηλάτηση δεσμών με τη Ρωσία και την Κίνα. Με νέο του άρθρο λίαν προσφάτως στο περιοδικό American Interest, που φέρει τον τίτλο «Προς Μια Παγκόσμια Αναδιάταξη» o Brzezinski αποκαλύπτει ότι ισχυρά μέλη του κατεστημένου κατάστρωσης πολιτικής δεν πιστεύουν πλέον ότι η Ουάσιγκτον θα επικρατήσει στην επιδίωξή της να επεκτείνει την αμερικανική ηγεμονία στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Ο Brzezinski αναφέρει την άνοδο της Ρωσίας και της Κίνας, την αδυναμία της Ευρώπης και τη «βίαιη πολιτική αφύπνιση μεταξύ των μετααποικιακών μουσουλμάνων» ως τα άμεσα αίτια αυτής της αιφνίδιας ανατροπής. Διαπιστώνει δε ότι «οι ΗΠΑ είναι ακόμη η ισχυρότερη οντότητα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά, αλλά, λόγω των περίπλοκων γεωπολιτικών μεταβολών στις περιφερειακές ισορροπίες, δεν είναι πια η παγκόσμια αυτοκρατορική δύναμη. Καθώς η εποχή της κυριαρχίας τους τελειώνει, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανάγκη να ηγηθούν στην αρχιτεκτονική αναδιάταξη της παγκόσμιας δύναμης». Δυστυχώς, η προσεκτικότερη σήμερα μέθοδος του Brzezinski δεν είναι πιθανόν να ακολουθηθεί από το φαβορί υποψήφια Πρόεδρο Hillary Clinton, σταθερή οπαδό της αυτοκρατορικής επέκτασης με την ισχύ των όπλων, δηλαδή πόλεμος με κάθε κόστος, εκτός και αν γίνει η έκπληξη και νικήσει ο Donald Trump, που μάλλον έχει αντιληφθεί και αποδεχθεί τη νέα θεωρία του Brzezinski και ομιλεί καθαρά για νέα προσέγγιση με τη Ρωσία του Vladimir Putin και την Κίνα. Ίδωμεν. Η 8η Νοεμβρίου δεν είναι μακριά. του Ιωάννη Μπαλτζώη* * Αντιστράτηγος ε.α., Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Δίπλωμα από Tactical Intelligence School (U.S. Army), πρώην ΑΚΑΜ στο Τελ Αβίβ, συνεργάτης-σύμβουλος ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.

5/10/16

Washington Post: Οι ΗΠΑ μελετούν το ενδεχόμενο της επίθεσης στις δυνάμεις του Άσαντ στη Συρία


ΤΕΤΆΡΤΗ, 5 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2016 © RIA Novosti. Μιχαήλ Alaeddin Κατεστραμμένοι δρόμοι στο Handarat όπου βρίσκονται τα παλαιστινιακά στρατόπεδα βορειο-ανατολικά του Χαλεπίου ΜΟΣΧΑ, 5 Οκτωβρίου - RIA Novosti. Οι αρχές των ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης στη συριακή σύγκρουση, γράφει η εφημερίδα The Washington Post [1]. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, την προηγούμενη εβδομάδα, ο Λευκός Οίκος είχε συνάντηση με εκπροσώπους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, της CIA και την κοινή επιτροπή των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, οι οποίοι συζήτησαν το θέμα της εφαρμογής των αεροπορικών επιδρομών στις θέσεις του Συριακού καθεστώτος. Η Συζήτηση, κατά πάσα πιθανότητα, θα συνεχιστεί στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας υπό τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Η συνάντηση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αυτό το Σαββατοκύριακο. Σύμφωνα με έναν από τους συμμετέχοντες, στις μεταξύ των υπό εξέταση επιλογές - είναι να χτυπήσουν τους Συριακούς πυραύλους Cruise, τους αεροδιαδρόμους της Πολεμικής Αεροπορίας της Συρίας και αλλα όπλα μεγάλου βεληνεκούς. Επίσης, εξέφρασαν την πρόταση για τη διεξαγωγή της επιχείρησης μυστικά, παρακάμπτοντας τις αντιρρήσεις του Λευκού Οίκου κατά τις επιθέσεις για τις θέσεις του συριακού καθεστώτος, χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Επιπλέον, σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι εκπρόσωποι της CIA και των Γενικών Επιτελείων υποστήριξαν τη δυνατότητα των «κινητικών» δράσεων που στοχεύουν στη Συριακή ηγεσία. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα σε αυτές τις δομές, θεωρείται ότι η πτώση του Χαλεπίου θα υπονόμευε "τους Αμερικανικούς στόχους της αντιτρομοκρατίας στη Συρία", δήλωσε άλλη πηγή της εφημερίδας. Σε αυτή την περίπτωση είναι πιθανό ότι ο Ομπάμα θα εγκρίνει η εφαρμογή των αεροπορικών επιδρομών υπογραμμίζει η Washington Post. Η εξέλιξη της κατάστασης - σε ένα ειδικό κεφάλαιο της RIA Novosti "Ο πόλεμος στη Συρία" >> [2] References ↑ The Washington Post ( https://www.washingtonpost.com/news/josh-rogin/wp/2016/10/04/obama-administration-considering-strikes-on-assad-again/ ) ↑ "Война в Сирии" >> ( http://ria.ru/syria/ ) https://ria.ru

Συμβούλιο ασφαλείας συγκαλεί ο Μ.Ομπάμα για στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας – Σε συναγερμό ο ρωσικός Στρατός


Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016 ΕΚΤΑΚΤΟ: Οι ΗΠΑ απαντούν στον Β.Πούτιν: Toυ Βασίλη Καπούλα Έκτακτη σύσκεψη του συμβουλίου ασφαλείας των ΗΠΑ θα λάβει χώρα την Τετάρτη στο Λευκό Οίκο όπου θα αποφασιστεί το ενδεχόμενο στρατιωτικού πλήγματος κατά του συριακού Στρατού. Στην σύσκεψη θα μετέχουν όλοι οι σύμβουλοι ασφαλείας του Μ.Ομπάμα και θα συζητήσουν όλες τις στρατιωτικές λύσεις για την Συρία. Φαίνεται ότι ο Β.Πούτιν γνώριζε άριστα το τι συνέβαινε στις ΗΠΑ. Οι ρωσικός στρατός βρίσκεται σε πλήρη συναγερμό και αναμένεται η άφιξη στην Συρία και νέων ενισχύσεων. Όπως αποκαλύπτουν τώρα αμερικανικά ΜΜΕ, εδώ και εβδομάδες οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών πραγματοποιούν αλλεπάλληλες συσκέψεις και σκέφτονται επιλογές τις οποίες και θα προτείνουν στον πρόεδρο Ομπάμα ώστε να «αντιμετωπιστεί η κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Χαλέπι όπου συριακά και ρωσικά μαχητικά βομβαρδίζουν την πόλη» όπως λένε. Στην σύσκεψη θα μετέχουν όλοι οι αρχηγοί και διοικητές των Επιτροπών, αξιωματούχοι του Συμβουλίου Ασφαλείας και της κυβέρνησης Ομπάμα. Την προηγούμενη Τετάρτη οι αναπληρωτές διοικητές των Επιτροπών συναντήθηκαν στον Λευκό Οίκο. Συγκεκριμένα στην σύσκεψη μετείχαν αξιωματούχοι από το State Department, τη CIA και το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων. Στην σύσκεψη συζητήθηκε ήδη το θέμα στρατιωτικού πλήγματος κατά του συριακού Στρατού ως τίμημα για την παραβίαση της εκεχειρίας. Αμερικανοί λένε ότι «πρέπει να πληρώσει για τα εγκλήματα πολέμου» και να αυξηθεί η πίεση στον συριακό Στρατό. «Η επιλογή που συζητείται είναι σαρωτικοί βομβαρδισμοί με πυραύλους cruise κατά θέσεων του συριακού Στρατού καθώς και με άλλα όπλα από μαχητικά και πλοία» είπε Αμερικανός αξιωματούχος (για αυτό και ο Β.Πούτιν έστειλε το σημερινό οπλικό σύστημα S-300V4) «Σκεφτόμαστε ακόμη και τον βομβαρδισμό χωρίς έγκριση από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Οι βομβαρδισμοί θα είναι μυστικοί και χωρίς να υπάρξει δημόσια ανακοίνωση» πρόσθεσε. Η CIA και το Γενικό Επιτελείο Ενόπλων Δυνάμεων εξέφρασαν στην Επιτροπή υπό τoν αντιπρόεδρο στρατηγό Paul Selva, υποστήριξη για κάποιου είδους «κινητική επιλογή» δηλαδή βομβαρδισμοί! «Υπάρχει ήδη αυξημένη υποστήριξη προς αυτή την επιλογή. Η πτώση του Χαλεπίου θα υπονομεύσει τους αντιτρομοκρατικούς στόχους των ΗΠΑ στη Συρία» είπαν κυνικά. «Υπάρχει και υποστήριξη προς αποστολή χερσαίων δυνάμεων στη Συρία» πρόσθεσε. Και αυτό γιατί το Χαλέπι είναι μισό βήμα πριν την απελευθέρωση του από τις συριακές και ρωσικές δυνάμεις από τους τζιχαντιστές τρομοκράτες.,,, pentapostagma.gr

«Η Ρωσία θα υπερασπιστεί τη Συρία με οποιοδήποτε κόστος – Θα καταρριφθούν μαχητικά των ΗΠΑ αν τολμήσου


Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016 ΕΚΤΑΚΤΟ: O Β.Πούτιν «πέταξε το γάντι» στο ΝΑΤΟ: «Η Ρωσία θα υπερασπιστεί τη Συρία με οποιοδήποτε κόστος – Θα καταρριφθούν μαχητικά των ΗΠΑ αν τολμήσου Του Βασίλη Καπούλα Επικοινωνία του προέδρου της Ρωσίας, Β.Πούτιν, με τον πρόεδρο της Συρίας, Μ.Άσαντ, είχαμε πριν λίγο. Ο Β.Πούτιν διαβεβαίωσε τον Μ.Άσαντ ότι η Ρωσία θα τελειώσει αυτό που ξεκίνησε και εγγυάται την ασφάλεια της Συρίας απέναντι στην αμερικανική επιθετικότητα. Ο Β.Πούτιν φέρεται να είπε χαρακτηριστικά ότι «οι ρωσικές δυνάμεις θα κτυπήσουν οποιαδήποτε δύναμη πλήξει θέσεις του συριακού Στρατού ακόμα και αν οι ΗΠΑ είναι άμεσα εμπλεκόμενες»! «Η Ρωσία θα υπερασπιστεί το εθνικό της συμφέρον στη Συρία με οποιοδήποτε κόστος» πρόσθεσε και πλέον μπαίνουμε σε πολύ κρίσιμη περίοδο. Σύμβουλος του Β.Πούτιν είπε ότι: «Η στρατιωτική ηγεσία της Ρωσίας έλαβε την απόφαση για την ανάπτυξη του πλέον προηγμένου αντιβαλλιστικού συστήματος. «Αξιολόγησε το επίπεδο ασφάλειας στο συγκεκριμένο θέατρο επιχειρήσεων καθώς και την πραγματική γεωπολιτική κατάσταση». Το θέμα είναι πλέον αν το ΝΑΤΟ είναι διατεθειμένο να σηκώσει το «γάντι» που του πέταξε ο Β.Πούτιν. Αμερικανικά ΜΜΕ αναφέρουν πως η Ρωσία προειδοποίησε τις ΗΠΑ να μην κάνουν το λάθος και πλήξουν τις συριακές δυνάμεις λέγοντας πως κάτι τέτοιο θα έχει αρνητικές συνέπειες για ολόκληρη την Μέση Ανατολή. Φαίνεται πως όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Τη στιγμή άλλωστε που η εκπρόσωπος του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Maria Zakharova, έλεγε το σαββατοκύριακο ότι: «Αν οι ΗΠΑ δράσουν εναντίον της Δαμασκού και του συριακού Στρατού, θα υπάρξουν εξελίξεις που θα οδηγήσουν σε τεκτονικές αλλαγές όχι μόνο στο έδαφος της χώρας αυτής αλλά και σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή γενικά», το αντιβαλλιστικό σύστημα S-300V4 «Antey-2500» ήταν ήδη Συρία. «Οι στρατιωτικές δυνάμεις του συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ είναι στη Συρία παράνομα. Σύμφωνα με τον διεθνή νόμο, η Δαμασκός έχει το δικαίωμα να καταρρίψει τα μαχητικά της Δύσης. Η Συρία πρέπει να κηρύξει παράνομη την παρουσία των δυτικών μαχητικών στον εναέριο χώρο της» ανέφερε ειδικός αναλυτής. Όλες οι επικοινωνίες και οι διμερείς επαφές Ρωσίας-ΗΠΑ έχουν σταματήσει ενώ οι αξιωματούχοι από το ενιαίο κέντρο επιχειρήσεων για την αποφυγή ατυχημάτων στη Συρία έχουν αποχωρήσει. pentapostagma katohika.gr

22/8/16

Η Γερμανία καλεί τους πολίτες να αποθηκεύσουν νερό και τρόφιμα για 10 ήμερες


Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016 Το μεγαλύτερο σοκ της σύγχρονης Ευρώπης έρχεται από την Γερμανία. Τη στιγμή που ολόκληρη η Ευρώπη βρίσκεται σε επιφυλακή μετά τις φονικές επιθέσεις τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους που έχουν συγκλονίσει, μεταξύ άλλων, τη Γαλλία και τη Γερμανία, η γερμανική κυβέρνηση προετοιμάζει τους πολίτες για νέα «χτυπήματα» καλώντας τους να έχουν απόθεμα σε νερό και τρόφιμα. Αυτό, τουλάχιστον, υποστηρίζει η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung (FAS), η οποία σε δημοσίευμά της αναφέρει ότι η κυβέρνηση αναμένεται να ζητήσει από τους πολίτες να αποθηκεύσουν τρόφιμα και νερό στο ενδεχόμενο «επιθέσεων ή καταστροφής». «Ο πληθυσμός θα υποχρεωθεί να έχει ατομικό απόθεμα τροφίμων για δέκα ημέρες», αναφέρει η εφημερίδα, επικαλούμενη πληροφορίες από σχετικό πλάνο που σχεδίασε το υπουργείο Εσωτερικών. Αναλυτικότερα, η γερμανική εφημερίδα κάνει λόγο για «Πλάνο για την Πολιτική Προστασία», το οποίο συντάχθηκε το 2012 από ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή. Εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών, σύμφωνα με τη FAS, δήλωσε ότι το πλάνο πρόκειται να συζητηθεί την ερχόμενη Τετάρτη και να παρουσιαστεί από τον υπουργό, ενώ αρνήθηκε να προχωρήσει σε πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενό του. Εντούτοις, όπως τονίζει το έντυπο οι πολίτες θα κληθούν να αποθηκεύσουν μπουκάλια πόσιμου νερού για πέντε ημέρες στο πλαίσιο προληπτικών μέτρων ώστε ο κόσμος να «προετοιμαστεί καταλλήλως για μία εξέλιξη που θα μπορούσε να απειλήσει την ύπαρξή μας και δεν μπορεί να αποκλειστεί στο μέλλον». Την ίδια ώρα, στην 69σέλιδη έκθεση του υπουργείου Εσωτερικών επισημαίνεται η αναγκαιότητα ενός αξιόπιστου «συστήματος συναγερμού», καθώς και καλύτερων μέτρων προστασίας κτιρίων και ικανότερη ανταπόκριση του συστήματος υγείας, αν και αναφέρεται πως δεν θεωρείται πιθανή μια επίθεση σε γερμανικό έδαφος. Όπως υπενθυμίζει το πρακτορείο Reuters, το υπουργείο Αμύνης της Γερμανίας τις περασμένες εβδομάδες ανέφερε πως η χώρα βρίσκεται στο στόχαστρο τρομοκρατών, ασκώντας πίεση για εκπαίδευση της αστυνομίας από το στρατό ώστε να βρίσκεται σε ετοιμότητα στο ενδεχόμενο νέων επιθέσεων μεγάλης κλίμακας. πηγή

Οι Αμερικανοί διαχώρισαν με το «έτσι θέλω» την βόρεια Συρία από την υπόλοιπη χώρα –Τι θα πράξει η Μόσχα ;


ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ! Πλέον οι εξελίξεις στην Συρία εισέρχονται σε μια λίαν επικίνδυνη κατάσταση ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ρωσία. Αμερικανός στρατηγός, διοικητής των... διοικητής των στρατευμάτων στη Συρία «καταχώρισε» με άκρως προκλητικό τρόπο την βόρεια Συρία στις ΗΠΑ ενώ ταυτόχρονα απειλεί την Μόσχα. Ο νέος διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στη Συρία και το Ιράκ, στρατηγός Στίβεν Τάουνσεντ προειδοποίησε την Μόσχα και την Δαμασκό ότι, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υπερασπιστούν με τις ειδικές δυνάμεις τους το βόρειο τμήμα της Συρίας, ( κατοικούν Κούρδοι) από τις υπόλοιπες περιοχές, διαχωρίζοντας με προκλητικό τρόπο την δικαιοδοσία σε ολόκληρη την συριακή επικράτεια. Αυτά ανέφερε πριν λίγο το γνωστό πρακτορείο ειδήσεων CNN και το ρωσικό ομόλογο του RIA Novosti. Σύμφωνα με πολιτικό επιστήμονα και αναλυτή, οι ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλουν έναν πόλεμο μεταξύ του συριακού στρατού και των Κούρδων για δικό τους όφελος. «Έχουμε ενημερώσει την ρωσική πλευρά που ακριβώς είμαστε. Μας είπαν ότι έχουν ενημερώσει την συριακή πλευρά και μπορώ μόνο να πω ότι εμείς θα υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας αν αισθανθούμε ότι απειλούμαστε ..» , δήλωσε ο Αμερικανός στρατηγός Townsend σε τηλεφωνική συνέντευξη. λήψη Χθες Σάββατο, υπενθυμίζουμε ότι ένα αμερικανικό υπερσύγχρονο αεροσκάφος F-22 RAPTOR αναχαίτισε δύο συριακά μαχητικά αεροσκάφη στη βορειοανατολική Συρία, αναγκάζοντας τα να εγκαταλείψουν την περιοχή. Το αμερικανικό Πεντάγωνο εξήγησε την αμερικανική στρατιωτική παρέμβαση δηλώνοντας ότι τα συριακά αεροσκάφη χτυπούσαν στόχους αμάχων στην πόλη Χασάκα. Σύμφωνα με ορισμένους εμπειρογνώμονες, οι Ηνωμένες Πολιτείες ωθούν τους Κούρδους σε προκλήσεις στην πόλη El Hasaka με σκοπό να αποδυναμώσουν τις επιχειρήσεις του συριακού στρατού εναντίον μαχητών στο Χαλέπι, το οποίο είναι τώρα το επίκεντρο των τρομοκρατικών αντίστασης. Η αλήθεια όμως είναι αλλού όπως συμβαίνει πάντα. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι Κούρδοι έχουν δώσει τα πάντα στους Αμερικανούς μαζί με τα κοιτάσματα πετρελαίου. Παραδίδουν ένα συριακό κομμάτι γης που δεν είναι δικό τους στις ΗΠΑ αναμένοντας να λάβουν πολύ αμφίβολα ανταλλάγματα. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα δημιουργηθούν αμερικανικές βάσεις σε Ηasaka και Κομπάνι, μετατρέποντας την Β. Συρία μια τεράστια νατοϊκή βάση . Τι θα κάνει η Μόσχα μπροστά στο ενδεχόμενο να διαχωριστεί η Συρία στα δύο ή στα τρία ; Η συμμαχία Ιράν-Ρωσίας και Τουρκίας αρκεί; Είναι τυχαίος ο ερχομός του «κίτρινου Δράκου» στην Συρία , και ποιες ακριβώς διαβεβαιώσεις έλαβε ο Άσαντ από το Κινέζο στρατηγό μόλις προχθές ; Όπως και να έχει αναμένουμε δυναμική απάντηση από τον Β.Πούτιν , εκτός και εάν έχει «μοιρασθεί¨ η Συρία ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις και δεν το γνωρίζουμε . Πενταποσταγμα

19/8/16

Η δύναμη δεν αρκεί ως άσκηση της διεθνούς πολιτικής


Η δύναμη δεν αρκεί ως άσκηση της διεθνούς πολιτικής

EKTAKTO: Η Ουκρανία μετέφερε S-300 στα σύνορα με Ρωσία και ο Π.Ποροσένκο μίλησε πρώτη φορά για πόλεμο


Για πρώτη φορά ο πρόεδρος της Ουκρανία μίλησε για σοβαρή πιθανότητα ολοκληρωτικού πολέμου με την Ρωσία ενώ ανέπτυξε αντιαεροπορικά συστήματα... 18 Αυγούστου 2016, 11:07 μμ Για πρώτη φορά ο πρόεδρος της Ουκρανία μίλησε για σοβαρή πιθανότητα ολοκληρωτικού πολέμου με την Ρωσία ενώ ανέπτυξε αντιαεροπορικά συστήματα στα S-300 στις περιοχές Χερσώνας και Μικολάιβ. Η Μόσχα απάντησε και ανέπτυξε μονάδα SIGINT (συγκέντρωση ηλεκτρονικών πληροφοριών) 2,5 χλμ από το Kharkiv. Ταυτόχρονα ο Π.Ποροσένκο είπε ότι μπορεί να κηρύξει στρατιωτικό νόμο και νέα πολεμική κινητοποίηση στη χώρα αν η κατάσταση Ντονμπάς και γύρω από την Κριμαία επιδεινωθεί. Αυτό είπε σήμερα σε ταξίδι του στην περιοχή Lvov. Παράλληλα ο Πέτρο Ποροσένκο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο πολέμου. «Η πιθανότητα κλιμάκωσης και σύγκρουσης παραμένει πολύ σημαντική. Δεν αποκλείουμε ρωσική εισβολή πλήρους κλίμακας», είπε ο Ποροσένκο σε τηλεοπτικό μήνυμά του. Tέλος οι ΗΠΑ συνεχίζουν τον εξοπλισμό της Ουκρανίας. Εντοπίστηκε C-5 Galaxy, ένα από τα μεγαλύτερη στρατιωτικά αεροσκάφη στον κόσμο στην περιοχή Lviv. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και χτες με αμείωτη ένταση όπως θα δείτε και στο βίντεο.πενταποσταγμα

18/8/16

Οι ΗΠΑ μεταφέρουν πυρηνικά όπλα από την Τουρκία στη Ρουμανία


Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016 Αμερικανικά πυρηνικά όπλα, τα οποία ήταν αποθηκευμένα στην Τουρκία, έχουν αρχίσει να μεταφέρουν στη Ρουμανία οι ΗΠΑ με φόντο... την επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Άγκυρα, αναφέρει ο ιστότοπος EurActiv.com επικαλούμενος δύο ανεξάρτητες πηγές. Σύμφωνα με τη μία από τις πηγές, η μεταφορά των όπλων αυτών δημιουργεί πολλές τεχνικές, αλλά και πολιτικές προκλήσεις. «Δεν είναι εύκολο να μετακινήσεις περισσότερα από 20 πυρηνικά όπλα», δήλωσε στο EurActiv.com η πηγή, η οποία ζήτησε να μην κατονομαστεί. Σύμφωνα με την άλλη πηγή, οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις έχουν επιδεινωθεί τόσο πολύ μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία ώστε η Ουάσινγκτον δεν εμπιστεύεται πλέον την Άγκυρα για να φιλοξενεί στο έδαφός της τα όπλα αυτά. Η πηγή αυτή πρόσθεσε πως τα αμερικανικά όπλα μεταφέρονται στην αεροπορική βάση Ντεβέσελου στη Ρουμανία. Στο Ντεβέσελου, κοντά στην πόλη Καρακάλ, είναι το σημείο ανάπτυξης της αμερικανικής πυραυλικής ασπίδας, η οποία έχει εξοργίσει τη Ρωσία. Το ρουμανικό υπουργείο Εξωτερικών διέψευσε κατηγορηματικά την πληροφορία ότι πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ μεταφέρονται στη Ρουμανία. Ο EurActiv.com σημειώνει πάντως πως, σύμφωνα με μια πρακτική που χρονολογείται από τον Ψυχρό Πόλεμο, πληροφορίες που διαρρέουν αναφορικά με την παρουσία αμερικανικών πυρηνικών όπλων σε ευρωπαϊκό έδαφος ουδέποτε επιβεβαιώνονται επίσημα. Είναι ωστόσο γνωστό πως το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Γερμανία και η Ιταλία φιλοξενούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ. planet

5/8/16

ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΊΟΙ ¨ΗΓΈΤΕΣ¨ ΕΊΝΑΙ ΚΑΛΟΠΛΗΡΩΜΈΝΕΣ ΠΌΡΝΕΣ ΤΗΣ ΟΥΆΣΙΓΚΤΟΝ,


ΤΟΥ PAUL CRAIG ROBERTS Είναι η Ευρώπη καταδικασμένη στην υποτέλεια για χάρη της Ουάσιγκτον; Επιμέλεια Μετάφρασης ο Γιώργος του Κλικ "Ένα δαχτυλίδι για να κυβερνήσει τα πάντα... και στο σκοτάδι να τα δέσει" JRR Tolkien, Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών 29 Ιουλίου 2016 "Information Clearing House" Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα να κατακτηθεί η Ευρώπη, όχι από το Βερολίνο, αλλά από την Ουάσιγκτον. Η κατάκτηση ήταν βέβαιη αλλά όχι “μια κι έξω”. Η κατάκτηση της Ευρώπης εκ μέρους της Ουάσιγκτον προέκυψε 1) από το Σχέδιο Μάρσαλ, 2) από τον φόβο για τον Κόκκινο Στρατό του Στάλιν που έκανε την Ευρώπη να εξαρτάται από την προστασία της Ουάσιγκτον, υποτάσσοντας τους στρατιωτικούς της Ευρώπης στην Ουάσιγκτον και στο ΝΑΤΟ, 3) από την αντικατάσταση της βρετανικής λίρας ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος με το δολάριο ΗΠΑ, και 4) από την μακρά διαδικασία της υποταγής της κυριαρχίας των επιμέρους ευρωπαϊκών χωρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία ΕΕ ήταν μια πρωτοβουλία της CIA που εφάρμοσε η Ουάσιγκτον προκειμένου να ελέγχει όλη την Ευρώπη δια μέσου μόνο μίας, μη υπόλογης στους λαούς, κυβέρνησης. Με λίγες εξαιρέσεις, κυρίως το Ηνωμένο Βασίλειο, η ένταξη στην ΕΕ σήμαινε επίσης την απώλεια της οικονομικής ανεξαρτησίας. Δεδομένου ότι μόνο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ένα όργανο της ΕΕ, μπορεί να δημιουργήσει ευρώ, οι χώρες αυτές, τόσο ανόητες ώστε να αποδεχθούν το ευρώ ως νόμισμά τους, δεν έχουν πλέον τη δύναμη να δημιουργήσουν δικό τους χρήμα, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού. Οι χώρες που προσχώρησαν το ευρώ πρέπει να βασίζονται σε ιδιωτικές τράπεζες για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι υπερχρεωμένες χώρες δεν μπορούν πλέον να πληρώσουν τα χρέη τους δημιουργώντας χρήμα ή να περιμένουν την διαγραφή των χρεών τους σε επίπεδα τέτοια ώστε να μπορούν να επιβιώσουν. Έτσι, η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Λετονία και η Ιρλανδία λεηλατήθηκαν από τις ιδιωτικές τράπεζες. Η ΕΕ ανάγκασε τις ψευδοκυβερνήσεις αυτών των χωρών να πληρώσουν τις βόρειες ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες υποβιβάζοντας το βιοτικό επίπεδο των πληθυσμών τους και ιδιωτικοποιώντας την δημόσια περιουσία με αντίτιμο λίγα σεντ του δολαρίου. Έτσι οι συντάξεις, η δημόσια απασχόληση και οι υπηρεσίες παιδείας και υγείας κόπηκαν και τα χρήματα κατευθύνθηκαν προς τις ιδιωτικές τράπεζες. Οι δημοτικές εταιρείες ύδρευσης ιδιωτικοποιήθηκαν με αποτέλεσμα υψηλότερους λογαριασμούς του νερού. Και ούτω καθεξής. Αφού λοιπόν, όντας μέλος της ΕΕ, δεν υπάρχει καμία ανταμοιβή, παρά μόνο τιμωρία, γιατί οι κυβερνήσεις, παρά τις εκπεφρασμένες επιθυμίες των λαών τους, συμμετείχαν; Η απάντηση είναι ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμούσε κανέναν άλλο τρόπο. Οι Ευρωπαίοι “πατέρες ιδρυτές της Ενωμένης Ευρώπης” είναι πλάσματα της φαντασίας. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε πολιτικούς που ήλεγχε η Ουάσιγκτον για να δημιουργήσει την ΕΕ. Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφόρησαν έγγραφα της CIA που αποδεικνύουν ότι η ΕΕ ήταν μια πρωτοβουλία της CIA. (Βλέπε: http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/1356047/Euro-federalists-financed-by-US-spy-chiefs.html και http://benwilliamslibrary.com/blog/?p=5080) Στη δεκαετία του 1970, ο επιβλέπων της διδακτορικής διατριβής μου, ένας πολύ υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος στην Ουάσιγκτον τότε, με έλεγχο σε υποθέσεις διεθνούς ασφάλειας, μου ζήτησε να αναλάβω μια ευαίσθητη αποστολή στο εξωτερικό. Αρνήθηκα. Παρ' όλα αυτά, απάντησε στην ερώτησή μου: "Πώς η Ουάσιγκτον υποχρεώνει ξένες χώρες να κάνουν αυτό που θέλει η Ουάσιγκτον;" “Λεφτά”, είπε. “Δίνουμε στους ηγέτες τους σακούλες γεμάτες χρήμα. Μας ανήκουν”. Είναι ξεκάθαρο ότι η ΕΕ εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον, όχι τα συμφέροντα της Ευρώπης. Για παράδειγμα, ο γαλλικός λαός και η κυβέρνηση είναι αντίθετοι με τους ΓΤΟ (ΣτΜ, Γενετικά Τροποποιημένοι Οργανισμοί) αλλά η ΕΕ επιτρέπει μια “προληπτική άδεια αγοράς” για εισαγωγή ΓΤΟ, επικαλούμενη ενδεχομένως “επιστημονικά ευρήματα" επιστημόνων στη μισθοδοσία της Monsanto. Όταν η πολιτεία του Βερμόντ των ΗΠΑ ψήφισε νόμο που απαιτούσε την επισήμανση των τροφίμων με ΓΤΟ, η Monsanto μήνυσε την πολιτεία του Βερμόντ. Μόλις οι εξαγορασμένοι αξιωματούχοι της ΕΕ υπογράψουν την συμφωνία ΤΤΙΡ που έχει γραφτεί από υπερεθνικές εταιρείες ΗΠΑ, η Monsanto θα αναλάβει την ευρωπαϊκή γεωργία. Ο κίνδυνος όμως για την Ευρώπη πηγαίνει πολύ πιο πέρα από την υγεία των ευρωπαϊκών λαών που θα υποχρεωθούν να έχουν στο γεύμα και στο δείπνο τους δηλητηριασμένα τρόφιμα. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί την ΕΕ για να αναγκάσει τους Ευρωπαίους να συγκρουστούν με την Ρωσία, μια ισχυρή πυρηνική δύναμη ικανή να καταστρέψει όλη την Ευρώπη και όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτό συμβαίνει επειδή οι εξαγορασμένοι με “σακούλες χρήμα” Ευρωπαίοι “ηγέτες” προτιμούν τα χρήματα της Ουάσιγκτον στο βραχυπρόθεσμο παρά την ζωή των Ευρωπαίων στο μακροπρόθεσμο. Δεν είναι δυνατόν ο κάθε Ευρωπαίος πολιτικός να είναι τόσο ηλίθιος ώστε να πιστεύει ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ότι η Ρωσία όπου να 'ναι θα εισβάλει στην Πολωνία και στις χώρες της Βαλτικής, ή ότι ο Πούτιν είναι ένας “νέος Χίτλερ" που συνωμοτεί για την αναδημιουργία της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας. Αυτές οι παράλογες κατηγορίες είναι ένα τίποτα, η προπαγάνδα της Ουάσιγκτον όμως στερείται κάθε σχέσης με την αλήθεια. Η προπαγάνδα της Ουάσιγκτον είναι εντελώς διαφανής. Ούτε ένας ηλίθιος δεν θα μπορούσε να την πιστέψει. Και όμως, η ΕΕ ακολουθεί την προπαγάνδα, όπως κάνει και το ΝΑΤΟ. Γιατί; Η απάντηση είναι τα χρήματα της Ουάσιγκτον. Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι εντελώς διεφθαρμένοι. Είναι καλοπληρωμένες πόρνες της Ουάσιγκτον. Ο μόνος τρόπος για τους Ευρωπαίους να μπορέσουν να αποτρέψουν έναν πυρηνικό 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο και να συνεχίσουν να ζουν και να απολαμβάνουν ότι έχει απομείνει από τον πολιτισμό τους και που οι Αμερικανοί δεν έχουν καταστρέψει με την αμερικανική κουλτούρα του σεξ, της βίας και της απληστίας, είναι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Άγγλων και να φύγουν από το δημιούργημα της CIA που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Και να βγουν και από το ΝΑΤΟ, ο σκοπός του οποίου εξατμίστηκε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και το οποίο τώρα χρησιμοποιείται ως μέσο για την Παγκόσμια Ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν να πεθάνουν για την παγκόσμια ηγεμονία της Ουάσιγκτον; Αυτό σημαίνει επίσης ότι οι Ευρωπαίοι πεθαίνουν και για την ηγεμονία της Ουάσιγκτον στην Ευρώπη. Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν να υποστηρίξουν την Ουάσιγκτον όταν υψηλοί αξιωματούχοι της Ουάσιγκτον, όπως η Βικτώρια Νούλαντ, λένε “Γάμα την ΕΕ"; Οι Ευρωπαίοι ήδη υποφέρουν από τις οικονομικές κυρώσεις που ο άρχοντας τους στην Ουάσιγκτον τους ανάγκασε να επιβάλλουν στη Ρωσία και στο Ιράν. Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν να καταστραφούν από έναν πόλεμο με τη Ρωσία; Οι Ευρωπαίοι πάσχουν από μια επιθυμία θανάτου; Έχουν αμερικανοποιηθεί οι Ευρωπαίοι και δεν εκτιμούν πλέον την ιστορική συσσώρευση καλλιτεχνικής και αρχιτεκτονικής ομορφιάς, τα λογοτεχνικά και μουσικά επιτεύγματα των οποίων οι χώρες τους είναι θεματοφύλακες; Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία τι πιστεύουν οι Ευρωπαίοι, επειδή η Ουάσιγκτον έχει δημιουργήσει μια κυβέρνηση για αυτούς η οποία είναι εντελώς ανεξάρτητη από τις επιθυμίες τους. Η κυβέρνηση της ΕΕ είναι υπόλογη μόνο στα χρήματα της Ουάσιγκτον. Οι λίγοι άνθρωποι σε θέση να εκδίδουν διατάγματα είναι στη μισθοδοσία της Ουάσιγκτον. Το σύνολο των λαών της Ευρώπης είναι δουλοπάροικοι της Ουάσιγκτον. Ως εκ τούτου, εάν οι Ευρωπαίοι παραμείνουν οι αφελείς, αμέριμνοι, και ηλίθιοι λαοί που είναι τώρα, είναι καταδικασμένοι, μαζί με όλους εμάς τους υπόλοιπους. Από την άλλη μεριά, εάν οι ευρωπαϊκοί λαοί μπορέσουν να έρθουν στα συγκαλά τους, να απελευθερωθούν από το Matrix που η Ουάσιγκτον τους έχει επιβάλει, και να εξεγερθούν εναντίον των πρακτόρων της Ουάσιγκτον που τους ελέγχουν, οι ευρωπαϊκοί λαοί θα μπορέσουν να σώσουν τις ζωές τους και τις ζωές όλων των υπόλοιπων από εμάς. Ο Δρ Paul Craig Roberts ήταν Υφυπουργός Οικονομικών για την Οικονομική Πολιτική και συνεργάτης εκδότης της Wall Street Journal. Ήταν αρθρογράφος στα Business Week, Scripps Howard News Service, και Creators Syndicate. Είχε πολλούς διορισμούς σε πανεπιστήμια. Οι δημοσιεύσεις του στο διαδίκτυο έχουν προσελκύσει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Τελευταία βιβλία του Roberts είναι The Failure of Laissez Faire Capitalism and Economic Dissolution of the West, How America Was Lost, και The Neoconservative Threat to World Order. ΠΗΓΗ: informationclearinghouse

Η Ελλάδα στο μεγάλο παιχνίδι της ενέργειας - οι αγωγοί και οι ανταγωνισμοί για τις σφαίρες επιρροής


Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016 «Όποιος ελέγχει την ενέργεια ελέγχει ολόκληρες ηπείρους». Χένρυ Κίσινγκερ της Αννας Μπαλλή* Είναι γνωστό ότι εδώ και χρόνια στη χώρα μας και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων έλαβε χώρα μια αντιπαράθεση ισχυρών δυνάμεων, ένα είδος νέου Ψυχρού Πολέμου, όπως έγραψαν και οι New York Times, με διακύβευμα τον έλεγχο των αγωγών του λεγόμενου Νοτίου Άξονα, που προγραμματίζονταν να μεταφέρουν φυσικό αέριο στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. Μέσω του σχεδιασμού αυτών των αγωγών φυσικού αερίου η Ελλάδα βρέθηκε, όπως και άλλες χώρες των Βαλκανίων, να παίρνει μέρος σε ένα παιχνίδι με μεγάλους και ισχυρούς παίκτες. Ένα παιχνίδι που αφορούσε τις σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσίας-Ευρώπης, το συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσά τους και τις προσπάθειές τους να διατηρήσουν ή να ανατρέψουν προς το συμφέρον τους τις υφιστάμενες σφαίρες επιρροής. Η σημερινή βεβαιότητα για το ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου για την Ευρώπη, που εκφράζεται από κυβερνητικά στελέχη και δείχνει την Ελλάδα να παίρνει τελικά θέση στους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον για τους αγωγούς μεταφοράς ενέργειας, όπως έγινε φανερό και από την πρόσφατη επίσκεψη στη χώρα μας του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, είναι αποτέλεσμα μιας περιπετειώδους πορείας χρόνων. Μιας πορείας με επικίνδυνες ταλαντεύσεις, σχέδια επί σχεδίων, συγκρούσεις, πιέσεις, συζητήσεις και συμφωνίες που ακυρώθηκαν στην πορεία και επανασχεδιασμούς σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι στο οποίο θυσιάστηκαν ηγέτες και κυβερνήσεις, δρομολογήθηκαν πολλές από τις εξελίξεις που βιώνουμε σήμερα και ήδη τα Βαλκάνια (και όχι μόνο) έχουν πληρώσει ακριβά. Οι ανταγωνισμοί Η επιθυμία της Μόσχας να αυξήσει τις ενεργειακές της εξαγωγές προς την Ευρώπη παρακάμπτοντας μη φιλικούς μεσάζοντες, όπως για παράδειγμα την Ουκρανία, βρισκόταν πίσω από όλα τα σχέδια ρωσικών αγωγών που θα διοχέτευαν το ρωσικό αέριο στην Ευρώπη. Για την ακρίβεια, στους σχεδιασμούς της Μόσχας υπήρχαν δύο βασικοί αγωγοί: ο αγωγός Νορθ Στριμ, που ήδη λειτουργεί και συνδέει υποθαλάσσια τη Ρωσία με τη Γερμανία, παρακάμπτοντας όλες τις «ενδιάμεσες» χώρες, που θα μπορούσαν ενδεχομένως να δημιουργήσουν προβλήματα , και ο Σάουθ Στριμ, ο οποίος είχε συμφωνηθεί να περάσει και από τη χώρα μας, για τη διέλευση φυσικού αερίου προς την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. Οι δύο αυτοί αγωγοί έχουν χαρακτηρισθεί ως «βραχίονες» μιας «ενεργειακής τανάλιας» που θα έσφιγγε την Ευρώπη από Βορρά και από Νότο και θα την καθιστούσε σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από το ρωσικό αέριο. Αν ο Νορθ Στριμ μετέφερε απευθείας αέριο από τη Ρωσία στη Γερμανία, αναδεικνύοντας σχέσεις στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, ο δεύτερος αγωγός φυσικού αερίου έπρεπε να περάσει από τα Βαλκάνια, μοναδική πύλη της Ρωσίας για τη διέλευση του αερίου της προς την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη. Σύμφωνα με το σχεδιασμό, θα έφερνε το φυσικό αέριο από το ρωσικό λιμάνι του Νοβοροσίσκ στην ανατολική ακτή του Εύξεινου Πόντου, στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας, με υποθαλάσσιο αγωγό, ώστε να παρακάμπτεται η Ουκρανία. Από το Μπουργκάς και μέσω Βουλγαρίας θα ξεκινούσαν δύο κλάδοι του «Σάουθ Στριμ». Ο πρώτος θα πήγαινε μέσω Σερβίας, Ουγγαρίας και Αυστρίας στη Βόρεια Ιταλία. Ο δεύτερος θα περνούσε από τη Βουλγαρία στην Ελλάδα και από την Ήπειρο υποθαλάσσια απέναντι, στο Οτράντο της Νότιας Ιταλίας. «Με τον Σάουθ Στριμ το Κρεμλίνο προσεγγίζει πολιτικά την Ελλάδα, εδραιώνει την επιρροή του στη Σερβία, καθώς τη βάζει στο ενεργειακό παιχνίδι, αποκαθιστά ενεργειακούς δεσμούς με την Ουγγαρία, αμφισβητεί την αμερικανική επικυριαρχία στη Βουλγαρία και κυρίως εγκαθιδρύει σχέσεις στρατηγικής ενεργειακής συνεργασίας με την Ιταλία, αντίστοιχες με εκείνες που σφυρηλατεί με τη Γερμανία μέσω του Νορθ Στριμ».(1) Φυσικά οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, που δεν ήθελαν να δουν το έργο αυτό να πραγματοποιείται, από καιρό είχαν αναγάγει σε μείζον ζήτημα στρατηγικής σημασίας την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Μόσχα και την ανάδειξη εναλλακτικών πηγών και οδών μεταφοράς ενέργειας. Όσο για τη Γερμανία, μέχρι πρόσφατα ηγετική δύναμη στην Ευρώπη, εκεί, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Spiegel, συγκρούονταν δυο σημαντικές τάσεις στη γεωπολιτική θεώρηση του Βερολίνου. Η μία έβλεπε με θετικό βλέμμα τη στενή συνεργασία με τη Μόσχα και την απαγκίστρωση από την επιρροή της Ουάσινγκτον, υποστηρίζοντας την κατασκευή των δύο ρωσικών αγωγών· η δεύτερη εναντιωνόταν σε αυτή τη σχέση και προτιμούσε τις παλιές ψυχροπολεμικές ισορροπίες.(2) Οι δύο αυτές τάσεις είχαν και τους εκπροσώπους τους: η πρώτη τον πρώην Γερμανό καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος με το που αποχώρησε από την καγκελαρία βρέθηκε να είναι πρόεδρος του συμβουλίου στη ρωσική Gazprom. Η δεύτερη τον πρώην υπουργό Εξωτερικών του Σρέντερ Γιόσκα Φίσερ, ο οποίος εργαζόταν ως σύμβουλος για την κατασκευή του Ναμπούκο, που υποστηριζόταν από την Ουάσιγκτον και η κατασκευή του αποσκοπούσε να εκτοπίσει το ρωσικό φυσικό αέριο, προωθώντας φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν. Η σημερινή καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ ήταν φανερό ότι συμμεριζόταν τις απόψεις του προκατόχου της, τασσόμενη υπέρ των ρωσικών αγωγών. Ο αγωγός Ναμπούκο, ύστερα από επτά χρόνια προσπαθειών για την κατασκευή του, ακυρώθηκε το 2013, δίνοντας τη θέση του στο σχέδιο για τον Διαδριατικό Αγωγό Φυσικού Αερίου ή Trans-Adria-Pipeline (ΤΑΡ) ως της οδού που θα αξιοποιηθεί για τη μεταφορά φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη. Για τον ρωσικό αγωγό Σάουθ Στριμ, ο οποίος θα περνούσε από τη χώρα μας, οι εξελίξεις ήταν χειρότερες, καθώς και για τους πρωθυπουργούς της Βουλγαρίας Σεργκέι Στάνισεφ, της Ελλάδας Κώστα Καραµανλή και της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που τον στήριζαν. Μια σειρά από γεγονότα στις τρεις χώρες, που φαίνεται να συνδέονται με τη στήριξή τους στα ρωσικά ενεργειακά σχέδια, οδήγησε πολύ σύντομα τους δύο πρώτους σε εκλογική ήττα και τον τρίτο σε παραίτηση. Συγκεκριμένα, στις εκλογές που διεξήχθησαν στη Βουλγαρία τον Ιούλιο του 2009 το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Σεργκέι Στάνισεφ ηττήθηκε από την Κεντροδεξιά και τον ίδιο τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπόικο Μπορίσοφ, ο οποίος ευθύς εξαρχής έδειξε ότι διάκειται αρνητικά στην κατασκευή του ρωσικού αγωγού. Λίγους μήνες αργότερα, επίσης το 2009, όταν ο Κώστα Καραμανλής έχασε τις εκλογές, από τον Γιώργο Παπανδρέου, σήμανε και το τέλος στις ιδιαίτερα θερμές ελληνορωσικές σχέσεις που είχαν καλλιεργηθεί ως τότε. Στο σύντομο διάστημα της πρωθυπουργίας του ο Γ. Παπανδρέου –εκτός από το γεγονός ότι άνοιξε την πόρτα της Ελλάδας στα μνημόνια– σε συνεργασία με τον Βούλγαρο Μπορίσοφ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να καταστήσουν αδύνατη την κατασκευή του ρωσικού αγωγού Σάουθ Στριμ, όπως και του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Μάλιστα, ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσoφ ανακοίνωσε και την έξοδο της χώρας του από το σχέδιο ταυτόχρονα με την πρόθεσή του να εξετάσει τη συμμετοχή της χώρας του στην αµερικανική αντιπυραυλική ασπίδα. Για την Ελλάδα, η συμμετοχή στον ρωσικό αγωγό ακυρώθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, η οποία αποφάσισε να συμμετάσχει στην κατασκευή και στο πέρασμα μέσω ελληνικού εδάφους του αμερικανικών συμφερόντων αγωγού φυσικού αερίου TAP. Στη συνέχεια, κατόπιν πιέσεων, παραιτήθηκε στην Ιταλία ο τελευταίος θερµός υποστηριχτής των ρωσικών αγωγών, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, και η νέα κυβέρνηση παρεμπόδιζε την υλοποίηση του έργου κωλυσιεργώντας να υπογράψει τις σχετικές διακρατικές συµφωνίες. Όσο για την Άνγκελα Μέρκελ, με την κρίση της Ουκρανίας είδε να διαταράσσεται σοβαρά η ειδική σχέση της με τη Ρωσία. Με την κρίση της Ουκρανίας και την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, η Ευρώπη ανακοίνωσε ότι παγώνουν οι διαδικασίες για την έγκριση εκ μέρους της Κομισιόν του αγωγού Σάουθ Στριμ και αναβάλλεται η έγκριση της αύξησης εμπλοκής της Gazprom στον αγωγό OPAL, ο οποίος τροφοδοτείται από τον Νορθ Στριμ, διασχίζει τη Γερμανία και καταλήγει στην Τσεχία. Έτσι, στις αρχές Δεκεμβρίου του 2014, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Τουρκία, ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε την οριστική εγκατάλειψη του σχεδίου κατασκευής του αγωγού Σάουθ Στριμ, λέγοντας με έκδηλο θυμό ότι «αν η Ευρώπη δεν θέλει τον αγωγό, δεν θα τον έχει». Ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών της Γερμανίας, στη διάρκεια μιας επίσκεψης στη Μόσχα, όταν συναντήθηκε με τον Πούτιν και τον επικεφαλής της Gazprom Αλεξέι Μίλερ, θρήνησε για τη θλιβερή κατάσταση των σχέσεων μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας. Ο Γκάμπριελ δήλωσε, σύμφωνα με τα πρακτικά του Κρεμλίνου από τη συνάντηση, πως δεν μπορούσε να καταλάβει πώς «η εξέλιξη των κρατών μας», όπως είπε, «πήρε τελείως διαφορετική κατεύθυνση». Σε ό,τι αφορά την Ουκρανία, πρόσθεσε: «Αισθάνομαι ότι η κατάσταση που περιβάλλει την Ουκρανία είναι πιθανότατα ένα σύμπτωμα και όχι η αιτία των προβλημάτων που έχουν λάβει χώρα». Κατηγόρησε γι' αυτό τις «πλευρές σε Ευρώπη και ΗΠΑ που επωφελούνται από τη συνέχιση αυτής της σύγκρουσης και όχι από την επίλυσή της».(3) Πολύ σύντομα το Κρεμλίνο παρουσίασε έναν νέο αγωγό, τον Τουρκικό αγωγό, που με υποθαλάσσια διαδρομή στη Μαύρη Θάλασσα θα μετέφερε το φυσικό αέριο στην Τουρκία με στόχο τη δημιουργία ενός κόμβου λίγο πριν από τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Όλοι γνώριζαν, και η Ρωσία, ότι ο Τουρκικός αγωγός δεν είχε πολλές πιθανότητες να κατασκευασθεί, όχι μόνο γιατί και αυτός θα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα συμβατότητας με την κοινοτική νομοθεσία, όπως και ο Σάουθ Στριμ, αλλά και λόγω των προβλημάτων που πάντα υπάρχουν στις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας. Πράγματι, τελικά η Μόσχα ακύρωσε πρόσφατα και αυτόν τον αγωγό ως αντίδραση στην κατάρριψη του μαχητικού αεροσκάφους της από την Τουρκία στα σύνορα με τη Συρία. Όμως, πριν από την ακύρωσή του, η νεοεκλεγείσα ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον κατά τις επισκέψεις του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του τότε υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Παναγιώτη Λαφαζάνη στη Ρωσία, συζητούσε μεσούσης της κρίσιμης διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους εταίρους την επέκταση του Τουρκικού αγωγού και στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι, όταν τον περασμένο Μάιο ο ειδικός απεσταλμένος και συντονιστής για τις διεθνείς ενεργειακές σχέσεις των ΗΠΑ Άμος Χοχστάιν είχε συναντήσει τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο τελευταίος είχε υπερθεματίσει για την αναγκαιότητα να κατασκευαστεί ο Τουρκικός αγωγός. Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ είχε χαρακτηρίσει ούτε λίγο ούτε πολύ τον ελληνορωσικό αγωγό «ανύπαρκτο σχέδιο» και είχε φύγει «χολωμένος» από τη συνάντηση.(4) Πολλά, μάλιστα, δημοσιεύματα της περιόδου εκείνης ανέφεραν ότι οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να εκταμιεύσουν 5 δισ. ευρώ και να τα δώσουν στην Ελλάδα ως προκαταβολή για τον αγωγό αυτό. Φρούδες ελπίδες. Αυτό που κάποιοι έβλεπαν ήδη από την άνοιξη του 2013 και το αποκαλούσαν «νέα Γιάλτα» με οικονομικό πρόσωπο(5), όταν η Gazprom και Sintez, αιφνιδιάζοντας τους πάντες, αποφάσισαν να αδιαφορήσουν και να μην καταθέσουν δεσμευτικές προσφορές ούτε για τη ΔΕΠΑ ούτε και για τη ΔΕΣΦΑ, επιβεβαιωνόταν στο οικονομικό φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης στο οποίο συμμετείχε και ο Έλληνας πρωθυπουργός. Εκεί, εκτός από την ελληνική αποστολή, στο συνέδριο συμμετείχαν δώδεκα διευθύνοντες σύμβουλοι και εβδομήντα μεγαλοστελέχη αμερικανικών εταιρειών κολοσσών(6), ενώ υπογράφτηκαν και συμφωνίες ενεργειακού ενδιαφέροντος μεταξύ Shell-Gazprom και BP-Rosneft.(7) Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, σε παρασκηνιακές επαφές σε ανώτατο επίπεδο μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας το Κρεμλίνο φέρεται να αποδέχτηκε να απομακρυνθεί από την Ελλάδα και την Κύπρο με κάποιο αντάλλαγμα, όπως τη συμμετοχή του στη λύση για τη Συρία. Έτσι, όχι μόνο ρούβλια δεν επρόκειτο να δει η ελληνική κυβέρνηση, αλλά χρειάστηκε και τη συνδρομή της Ουάσιγκτον για να αποφύγει το Grexit που είχε ετοιμάσει ο Σόιμπλε. Έπειτα από όλα αυτά, το κλίμα μεταξύ Αθήνας και Ουάσιγκτον άλλαξε. Στη συνάντηση που είχε στη Νέα Υόρκη τέλος Σεπτεμβρίου ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Κοτζιά, συζητήθηκαν οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους εταίρους της, που οδήγησαν στη νέα δανειακή σύμβαση, η αναδιάρθρωση του χρέους, το προσφυγικό, το Κυπριακό, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, οι εξελίξεις σε Ουκρανία, Συρία, καθώς και τα ενεργειακά θέματα, για τα οποία ο Τζον Κέρι δεν έκρυψε τη βαρύτητα που έχουν για την Ουάσιγκτον. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών τόνισε στον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Κοτζιά τη στρατηγική σημασία των αγωγών TAP και του ελληνοβουλγαρικού IGB για την αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου, ενώ παράλληλα εξέφρασε την πρόθεση των ΗΠΑ να υποστηρίξουν την επίλυση του ζητήματος με την ονομασία των Σκοπίων και του Κυπριακού. Η νέα ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να έλαβε το μήνυμα και τώρα δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι εργάζεται πυρετωδώς για την υλοποίηση των αγωγών ΤΑΡ και IGB που υποστηρίζονται από την Ουάσιγκτον και τις δυνατότητες της Βόρειας Ελλάδας να γίνει πύλη εισόδου για το αμερικανικό σχιστολιθικό αέριο. Παράλληλα, καταβάλλεται προσπάθεια για δημιουργία και αγωγού από τα κοιτάσματα της Μεσογείου (Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος) προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ στα Βαλκάνια και η ρωσογερμανική συμφωνία για τον Νορθ Στριμ 2 Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επανήλθε –αυτή τη φορά επισκεπτόμενος την Αθήνα αρχές Δεκεμβρίου– και επανέλαβε στον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Κοτζιά τη σημασία των αγωγών ΤΑΡ και IGB για την αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου και την πρόθεση των ΗΠΑ να υποστηρίξουν την επίλυση του ζητήματος με την ονομασία των Σκοπίων και του Κυπριακού. Επιπλέον, και προφανώς για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για τη συνεννόηση που υπάρχει και μεταξύ Κρεμλίνου και Ουάσιγκτον, ο Τζον Κέρι ενημέρωσε τον Έλληνα ομόλογό του για τις πολύ καλές συνομιλίες που είχε ο ίδιος με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ με στόχο την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Επίσης, έγινε συζήτηση για την Ουκρανία, και ο Τζον Κέρι είπε πως υπήρχε πολύ καλή επαφή μεταξύ των προέδρων Μπαράκ Ομπάμα και Βλαντιμίρ Πούτιν στη συνάντησή τους στο Παρίσι, στο περιθώριο της Συνόδου για την κλιματική αλλαγή. Μάλιστα, η διάθεση της αμερικανικής πλευράς, όπως είπε, είναι η επέκταση της συνεργασίας με τη Ρωσία. Να σημειώσουμε ότι και η Ρωσία έχει εκδηλώσει επανειλημμένως την επιθυμία της για επέκταση και εμβάθυνση της συνεργασίας της με τις ΗΠΑ. Της επίσκεψης Κέρι είχε προηγηθεί η επίσκεψη του ειδικού απεσταλμένου και συντονιστή για τις διεθνείς ενεργειακές σχέσεις των ΗΠΑ Άμος Χοχστάιν, ο οποίος είχε συνάντηση με τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά στο Μέγαρο Μαξίμου, παρουσία και του Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Ντέιβιντ Πιρς, και στη συνέχεια συνάντηση με τον υπουργό Ενέργειας Παναγιώτη Σκουρλέτη. Η συνάντηση με τον κ. Σκουρλέτη έγινε σε πολύ καλό κλίμα, που δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνη μεταξύ Χοχστάιν-Λαφαζάνη. Ο κ. Σκουρλέτης χαρακτήρισε τον αγωγό TAP έργο κορυφαίας στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα, και ο Άμος Χοχστάιν έκανε λόγο για το ρόλο στρατηγικού εταίρου στην περιοχή που μπορεί να αναλάβει η χώρα μας. Αμέσως μετά πραγματοποιήθηκε τριμερής συνάντηση, στην οποία συμμετείχε και η υπουργός Ενέργειας της Βουλγαρίας Τεμενούσκα Πέτκοβα. Ο αγωγός ΙGB βρίσκεται επίσης ψηλά στην ατζέντα της ενεργειακής διπλωματίας των ΗΠΑ. Το έργο θεωρείται εξαιρετικά κρίσιμο, καθώς θα συνδεθεί με το ελληνικό δίκτυο και με τον αγωγό TAP και θα επιτρέψει καταρχήν στη Βουλγαρία και σε δεύτερη φάση σε Ρουμανία, Σερβία και Ουγγαρία, που είναι επίσης εξαρτημένες σε μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία, να παραλαμβάνουν φυσικό αέριο και από άλλες πηγές. Είτε από το Αζερμπαϊτζάν, μέσω του TAP, είτε υγροποιημένο αέριο, μέσω του τερματικού σταθμού στη Ρεβυθούσα. Με την επίσκεψη του Άμος Χοχστάιν μοιάζει να συνδέεται και η απόφαση της διοίκησης των ρωσικών σιδηροδρόμων RZD, που συμμετείχαν στους διαγωνισμούς για τον ΟΛΘ, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και την εταιρεία διαχείρισης τροχαίου σιδηροδρομικού υλικού ROSCO, να αποχωρήσει από τους τρεις διαγωνισμούς. Των στενών σχέσεων Ελλάδας-ΗΠΑ είχαν προηγηθεί φυσικά πολλές συζητήσεις και έντονη δραστηριότητα Αμερικανών αξιωματούχων στα κράτη αυτά και στη χώρα μας, όπως αποκάλυπτε λίγες μέρες αργότερα ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών κατά τη διάρκεια συνέντευξής του, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της διεθνούς διάσκεψης με τίτλο: «Θρησκευτικός και πολιτιστικός πλουραλισμός και ειρηνική συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή». Ο κ. Κοτζιάς, αφού ανακοίνωσε την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών της Βουλγαρίας την επόμενη ημέρα στη χώρα μας και μίλησε για τις υποδειγματικές σχέσεις των δύο κρατών τονίζοντας ότι είναι δύο στρατηγικοί εταίροι, πρόσθεσε: «Την ίδια μέρα με τον Βούλγαρο υπουργό Εξωτερικών έρχεται η υφυπουργός των ΗΠΑ κα Νούλαντ. Η κα Νούλαντ είναι συχνή συνομιλήτριά μας. Εσείς το ξέρετε αλλά, αν τυχόν κάποιος δεν το γνωρίζει, είναι η αρμόδια για τη Ν.Α. Ευρώπη. Καμιά φορά πάει και λίγο πιο πάνω, όπως στην Ουκρανία, όπως θυμάστε. Με την κα Νούλαντ έχουμε συζητήσει επανειλημμένως αντικείμενα της αρμοδιότητάς της και ακούμε με προσοχή τις απόψεις της – και νομίζω ακόμη περισσότερο εκείνη τις δικές μας. Συζητήσαμε για τους αγωγούς στη Νέα Υόρκη με τον κ. Χόσταιν, ο οποίος είδε και τον κ. Σκουρλέτη. Ασφαλώς υπάρχει μια συζήτηση με πάρα πολλές πλευρές που αφορά τον TAP, αφορά τον κάθετο αγωγό Ελλάδα-Βουλγαρία-Ρουμανία, αφορά τη μεταφορά υγροποιημένου αερίου, αφορά τη μεταφορά από άλλες χώρες (Τουρκμενιστάν, Ιράν κλπ.) πετρελαίου και κατά πόσο είναι δυνατό να το επεξεργαστούν τα δικά μας διυλιστήρια για λόγους οικονομικής ανάπτυξης – και έχουμε και συζητήσεις γύρω από το φυσικό αέριο που έρχεται από τη Ρωσία». Ο κ. Κοτζιάς, πέρα από τις συχνές συνομιλίες της ελληνικής κυβέρνησης με την υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές υποθέσεις κα Νούλαντ (η οποία έγινε κυρίως γνωστή από την κρίση της Ουκρανίας, όταν μιλώντας στον εκεί Αμερικανό πρέσβη του είπε το γνωστό «γ...ε την ΕΕ»), αναφερόμενος στους ρωσικούς αγωγούς έκανε και μια ακόμη αποκάλυψη: «Είχα δηλώσει εξαρχής στους Αμερικάνους», είπε, «ότι η ελληνική κυβέρνηση, όταν και εφόσον φτάσουν οι ρωσικοί αγωγοί μέχρι τα σύνορά μας, δεν θα τους απαγορεύσει τη διέλευση. Όμως, είχα πει και τότε και εξακολουθώ να λέω ότι για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο πρέπει πρώτα να συμφωνήσουν η Τουρκία με τη Ρωσία [σ.σ. ακόμη δεν είχε ανακοινωθεί η ακύρωση του Τουρκικού αγωγού]. Είναι γνωστό ότι σε αυτούς τους αγωγούς τους ρωσικούς και στον Σάουθ Στριμ που πήγαινε στη Βουλγαρία αντιτάχθηκαν πάρα πολλές δυτικές δυνάμεις. Πρέπει όμως να σας πω ότι στο διάστημα που γινόταν η δημοσιογραφική φασαρία περί αγωγών στην Ελλάδα, υπήρξε εν σιωπή η συμφωνία για τη διαμόρφωση ενός δεύτερου αγωγού, Νορθ Στριμ, απευθείας μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας».(8) Πράγματι, τη 18η Ιουνίου 2015, η ρωσική εταιρία Gazprom με τη γερμανική εταιρία ΕΟΝ, την Αυστριακή OMV και την αγγλοολλανδική Royal Dutch Shell υπέγραψαν συμφωνία που προβλέπει το διπλασιασμό της μεταφερόμενης ποσότητας φυσικού αερίου μέσω της διαδρομής του Νορθ Στριμ πράγμα που θα επιτευχθεί με την κατασκευή παράλληλου αγωγού χωρητικότητας 55 δισ. κυβικών εκατοστών σε ετήσια βάση. Αυτή η συμφωνία επιβεβαιώνει ότι υφίσταται μια συμφωνία στρατηγικού χαρακτήρα ανάμεσα στη Ρωσία και τη Γερμανία, με την τελευταία να συνεχίζει να τη στηρίζει και να επιδιώκει να ελέγξει μέσω της ενέργειας από τους ρωσικούς αγωγούς την ευρωπαϊκή πολιτική. Οι οργισμένες αντιδράσεις, όμως, δεν άργησαν να εμφανιστούν, προσθέτοντας ένα ακόμα πρόβλημα στη Γερμανία και την ΕΕ, στα ήδη πολλά και σημαντικά που έχουν προκληθεί από την πολιτική του Βερολίνου. «Ο προτεινόμενος αγωγός για την ενίσχυση της παροχής ρωσικού φυσικού αερίου προς τη Γερμανία κινδυνεύει να στερήσει από την Ουκρανία περισσότερα από 2 δισ. δολάρια σε τέλη διέλευσης και αντιβαίνει στο στόχο της μείωσης της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία της ΕΕ», δήλωσε στις 5 Νοεμβρίου σε συνέδριο η υφυπουργός Ενεργειακής Διπλωματίας των ΗΠΑ Ρόμπιν Ντάνιγκαν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επιδιώξει να βοηθήσει το Κίεβο στον απόηχο της προσάρτησης της Κριμαίας από τη Μόσχα και στοχεύει να ενισχύσει τους ενεργειακούς δεσμούς με την Ουκρανία, καθώς η Ρωσία απειλεί να σταματήσει να παρέχει αέριο μέσω του Κίεβου. «Θα πρέπει να ρωτήσει κανείς: Γιατί να υποστηρίζεις την Ουκρανία με το ένα χέρι και με το άλλο να την πνίγεις;», διερωτήθηκε η Ντάνιγκαν και τόνισε ότι: «Ο Νορθ Στριμ 2 απειλεί στην πραγματικότητα όχι μόνο την επιβίωση της Ουκρανίας και τους πόρους της, αλλά είναι ένας κίνδυνος στη διαφοροποίηση των καυσίμων στην Ευρώπη, ειδικά στη Νοτιοανατολική Ευρώπη». Οι επικριτές του σχεδίου, κυρίως οι χώρες της Βαλτικής, η Πολωνία και άλλες κεντροευρωπαϊκές χώρες, προσφάτως έστειλαν επιστολή στην Κομισιόν με την οποία εκφράζουν την αντίθεσή τους στον Νορθ Στριμ 2, υποστηρίζοντας ότι ο νέος αγωγός έρχεται σε αντίθεση με το Τρίτο Ενεργειακό Πακέτο της ΕΕ. Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μάρος Σέφκοβιτς δήλωσε ότι συνομίλησε με τον Γερμανό αντικαγκελάριο Σίγκμαρ Γκάμπριελ για να εκφράσει τις ανησυχίες της Επιτροπής σχετικά με το αν το έργο παραβιάζει τους κανόνες της ΕΕ. «Όπως δείξαμε και στα προηγούμενα έργα, όπως ο Σάουθ Στριμ, για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είναι πολύ σαφές ότι τέτοια σχέδια πρέπει να σέβονται το ευρωπαϊκό δίκαιο», δήλωσε. Ο πρόεδρος της Πολωνίας Αντρέι Ντούντα προέβη σε ηχηρές δηλώσεις εναντίον της συμφωνίας λέγοντας ότι αυτή αγνοεί τα πολωνικά συμφέροντα. Ακόμα πιο ηχηρή ήταν η αντίδραση του πρωθυπουργού της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίκο, ο οποίος δήλωσε ότι η συμφωνία μεταξύ της ρωσικής Gazprom και των Ευρωπαίων εταίρων της για την επέκταση του αγωγού φυσικού αερίου Νορθ Στριμ συνιστά «προδοσία» που θα κοστίσει στην Ουκρανία και τη Σλοβακία δισεκατομμύρια ευρώ.(9) H γειτνίαση του Οικοπέδου 10 της κυπριακής ΑΟΖ με το υπεργιγαντιαίο κοίτασμα Ζορ της Αιγύπτου αποτέλεσε καταλυτικό παράγοντα για την προσέλκυση του ενδιαφέροντος τριών κοινοπραξιών. Ανακοινώθηκαν και επίσημα την Τετάρτη 27 Ιουλίου τα ονόματα των οκτώ ενεργειακών κολοσσών που υπέβαλαν αίτηση αδειοδότησης στα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ. Ανάμεσα στις εταιρείες και κοινοπραξίες που ξεχωρίζουν είναι η αμερικανική EXXONMOBIL, η Qatar Petroleum και η Statoil. Πηγή Χάρτη: www.ethnos.gr Ο αγωγός φυσικού αερίου East Med Pipeline Για να επανέλθουμε όμως στην Ελλάδα, εκτός από τις επαφές για τους αγωγούς TAP και ΙGB υπάρχουν και οι επαφές της ελληνικής κυβέρνησης με Ισραήλ, Αίγυπτο και Κύπρο, προκειμένου οι ποσότητες των νέων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων των τριών αυτών χωρών να διοχετευθούν προς την Ευρώπη μέσω της χώρας μας. Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Ισραήλ, ο Αλέξης Τσίπρας είχε συνάντηση με τον Νετανιάχου και με τον υπουργό Ενέργειας Γιουβάλ Στάινιτς, η οποία χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα εποικοδομητική. Κοινός στόχος των δύο κυβερνήσεων, ανέφεραν οι ίδιες πηγές, είναι να επιταχυνθεί και να αξιοποιηθεί στο έπακρο το άριστο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών, για τη βέλτιστη αξιοποίηση των κοιτασμάτων που ήδη έχουν βρεθεί και να υπάρξει προετοιμασία για το ενδεχόμενο να εντοπιστούν νέα κοιτάσματα. Επίσης, η επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου Αλ Σίσι στην Αθήνα, όπως και η τριμερής με τον Κύπριο πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη θέτουν τις βάσεις μιας μελλοντικής συνεργασίας των τριών χωρών. Ο κ. Τσίπρας έκανε γνωστό ότι οι τρεις ηγέτες συζήτησαν για ενεργειακά δίκτυα, για την ανακάλυψη του κοιτάσματος Zhor στην Αίγυπτο, για την περαιτέρω αξιοποίηση των κυπριακών κοιτασμάτων, καθώς και για την προώθηση αγωγών ενέργειας μέσα από τον ελλαδικό χώρο. Η ανακάλυψη του γιγαντιαίου κοιτάσματος φυσικού αερίου Zhor στα ανοικτά των ακτών της Αιγύπτου και η έκθεση του Hudson Institute για την ενέργεια, όπου επισημαίνεται ότι το Ισραήλ και η Κύπρος διαθέτουν σήμερα από τα μεγαλύτερα δυνητικά ενεργειακά αποθέματα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, προκαλούν την πιο ενεργό εμπλοκή της ΕΕ στα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί κράτος-μέλος της. Οι Βρυξέλλες εκδηλώνουν ενδιαφέρον να στηρίξουν τον αγωγό φυσικού αερίου, τον East Med Pipeline, από το Ισραήλ στην Ευρώπη μέσω Κύπρου και Ελλάδας.(10) Με το σχέδιο αυτό δυσανασχετεί η Τουρκία, που βλέπει να διαψεύδονται οι ελπίδες της για την ανάληψη αρχηγικού ρόλου στη διαχείριση των θαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και να καταστεί ενεργειακός κόμβος Δύσης και Ανατολής. Όμως, όση υποστήριξη κι αν λαμβάνει ο Ερντογάν από τη Μέρκελ και όποια πλεονεκτήματα κι αν προβάλλει η Άγκυρα για να εξασφαλίσει το ρόλο αυτό, όλα αυτά ακυρώνονται μέχρις στιγμής τόσο από τις κακές σχέσεις που έχει δημιουργήσει με την πολιτική της η Τουρκία απέναντι σε όλους σχεδόν τους γείτονές της και τους ισχυρούς διεθνείς παίκτες, όσο και από το γεγονός ότι είναι κοινό μυστικό πλέον η στήριξη και η συνεργασία της με το αποκαλούμενο «Ισλαμικό Κράτος». Επίλογος Όλα δείχνουν ότι σε πρώτη φάση –αν όχι σε όλες τις λεπτομέρειες, πάντως σε γενικές γραμμές– μια ενεργειακή συμφωνία έχει συναφθεί μεταξύ των ισχυρότερων παικτών και έχει ήδη αρχίσει να ισχύει. Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της συμφωνίας, η χώρα μας πράγματι παρουσιάζεται να έχει τη δυνατότητα να γίνει ενεργειακός κόμβος της Ευρώπης. Όμως αυτό δεν θα επιτευχθεί με πολιτικές κορώνες· απαιτεί οι πολιτικές δυνάμεις και πρωτίστως η κυβέρνηση να πολιτευθούν με υπευθυνότητα, καθώς τα πάντα και στο εσωτερικό της χώρας μας και στο διεθνές περιβάλλον εξακολουθούν να είναι πολύ ρευστά. Στα Βαλκάνια ο ανταγωνισμός συνεχίζεται και πέρα από το ενεργειακό πεδίο. Συγκεκριμένα, όπως κατέθεσε ο Τζον Κέρι σε επιτροπή του Κογκρέσου, «η Σερβία, το Κόσοβο, η πΓΔM και το Μαυροβούνιο [...] σχηματίζουν τη νέα μετωπική γραμμή εναντίον της Ρωσίας» (11), και οι υπουργοί Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στην πρόσφατη σύνοδό τους στις Βρυξέλλες έστειλαν πρόσκληση στο Μαυροβούνιο να ενταχθεί στη συμμαχία. Επίσης, θα ήταν ανόητο να πιστέψει κανείς ότι η Τουρκία θα παραιτηθεί των φιλοδοξιών της. Η Άγκυρα, που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη παρά τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει, εξακολουθεί να αξιοποιεί προς όφελός της, αντίθετα από εμάς, τη στρατηγική της θέση. Έτσι, αυτές τις μέρες, όπως αναφέρεται στον τουρκικό Τύπο, ο απεσταλμένος της Τουρκίας στον Οργανισμό Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) Τακάν Ιλντέμ αναλαμβάνει τη θέση βοηθού γ.γ. του ΝΑΤΟ υπεύθυνου για θέματα διπλωματίας και η Μπουρκού Σαν τοποθετήθηκε ήδη διευθύντρια της Εσωτερικής Γραμματείας του τμήματος Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ. Το να μπορέσει να σταθεί όρθια μια χώρα όπως η Ελλάδα ανάμεσα σε ανταγωνισμούς αυτού του επιπέδου απαιτεί πρώτα απ' όλα κατανόηση των εξελίξεων και των στρατοπέδων που δημιουργούνται, σωστές προβλέψεις, υπευθυνότητα και σχεδιασμό, πολιτική που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας, που δεν θα στρέφεται κατά του ελληνικού λαού και όραμα που δεν θα διχάζει αλλά θα ενώνει. Κάτι που μέχρι σήμερα, δυστυχώς, οι πολιτικοί μας και πολλοί «δημοσιολογούντες» φαίνεται ότι δεν διαθέτουν. Σημειώσεις 1. Γιώργος Δελαστίκ, «Οι αγωγοί ξαναμοιράζουν τα Βαλκάνια», Έθνος, 3.5.2008. 2. Άρης Χατζηστεφάνου, «Φυσικό αέριο: Αυλαία για τον Nabucco», περ. Επίκαιρα, Σεπτέμβριος 2012. 3. Judy Dempsey, «Η ασάφεια της Γερμανίας προς τη Ρωσία και την ενέργεια της», http://carnegieeurope.eu/strategiceurope/?fa=62243 4. Γιώργος Φιντικάκης, «Στην αγκαλιά του “θείου Σαμ” για τα ενεργειακά η κυβέρνηση. Επίθεση από ISKRA», Τα Νέα 15.10.2015. 5. «Έτοιμη η “ενεργειακή Γιάλτα”», Το Ποντίκι,13.5.2013. 6. www.nytimes.com/2015/06/19/business/international/despite-tensions-us-company-officials-attend-russian-economic-forum.html?_r=1 7.www.gazprom.com/press/news/2015/june/article229578/ www.bp.com/en/global/corporate/press/press-releases/rosneft-and-bp-sign-production-exploration-and-refining-agreements.html 8. Υπουργείο Εξωτερικών, Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015, www.mfa.gr/epikairotita/proto-thema/sunenteuxe-tupou-upourgou-exoterikon-kotzia-meta-to-telos-tes-diethnous-diaskepses-me-thema-threskeutikos-kai-politistikos-plouralismos-kai-eirenike-sunuparxe-ste-mese-anatole.html 9. www.euractiv.gr 10. Μιχάλη Έρνεστ, «Το παιχνίδι της ενέργειας στην Αν. Μεσόγειο», http://www.eboulevard.gr/2015/10/27/paihnidi-tis-energeias-stin-mesogeio 11. Στάθης Ευσταθιάδης, «Η Ουάσιγκτον συνεχίζει να ξηλώνει το “βαλκανικό πλεκτό” της Μόσχας», Το Βήμα, 13.12.2015. ΑΓΩΓΟΙ ΚΑΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗΣ LNG ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ · Ο Διαδριατικός Αγωγός Φυσικού Αερίου (Transadriatic Pipeline, TAP). Μεταφέρει το αζέρικο φυσικό αέριο (από το Αζερμπαϊτζάν) της Κασπίας Θάλασσας διαμέσου Τουρκίας, Ελλάδας (547 χλμ.), Αλβανίας και υποθαλάσσια της Αδριατικής Θάλασσας στην Ιταλία. Είναι τμήμα του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου, ενός σύνθετου συστήματος αγωγών φυσικού αερίου μήκους πάνω από 4.000 χλμ., που διέρχεται από επτά χώρες και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: α) τον Αγωγό Νότιου Καυκάσου (SCPX) – Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία, β) τον Αγωγό Φυσικού Αερίου Ανατολίας (Trans Anatolian Pipeline, TANAP) – Τουρκία και γ) τον Αδριατικό Αγωγό (TAP) – Ελλάδα, Αλβανία, Ιταλία. Το έργο δεν έχει πρόβλημα χρηματοδότησης, αφού οι μέτοχοί του είναι οικονομικοί κολοσσοί. Όπως ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες από την Κομισιόν μεταξύ των έργων στον τομέα της ενέργειας που θα μπορούν να είναι επιλέξιμα για χρηματοδότηση είναι: · Ο Διασυνδετήριος Αγωγός Ελλάδας-Βουλγαρίας (IGB). Ο αγωγός IGB θα έχει μήκος 180 χλμ., θα ξεκινάει από την Κομοτηνή και θα καταλήγει στη Stara Zagora της Βουλγαρίας. · Οι σταθμοί αποθήκευσης LNG (φυσικό αέριο) στην Αλεξανδρούπολη και την Καβάλα. · Παρεμβάσεις στους υπάρχοντες αγωγούς στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα μεταξύ Κούλα-Σιδηροκάστρου. · Παρεμβάσεις στους σταθμούς στους Κήπους, αλλά και στον αγωγό μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας που θα έχει μήκος περίπου 800 χλμ, θα ξεκινάει από την Κομοτηνή και θα καταλήγει στη Θεσπρωτία και από εκεί με υποθαλάσσιο αγωγό στο Οτράντο Ιταλίας. · Ο υποθαλάσσιος αγωγός φυσικού αερίου Ισραήλ-Κύπρου- Ελλάδας μέσω Κρήτης και είναι τμήμα του Αγωγού Ανατολικής Μεσογείου (East Med ή Eastern Mediterranean Pipeline) Φυσικού Αερίου, που αποτελείται από ένα σύστημα υποθαλάσσιων και χερσαίων αγωγών. Στοχεύει στην απευθείας διασύνδεση των κοιτασμάτων της Νοτιοανατολικής Μεσογείου με το Ευρωπαϊκό Σύστημα φυσικού αερίου μέσω της Ελλάδας. Ο αγωγός έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει περίπου 15 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου από τα πρόσφατα ανακαλυφθέντα κοιτάσματα στην περιοχή της Λεκάνης της Λεβαντίνης (Κύπρος και Ισραήλ), καθώς και τα εν δυνάμει κοιτάσματα στην Ελλάδα, τόσο προς το Ελληνικό Εθνικό Σύστημα Φυσικού Αερίου όσο και προς το αντίστοιχο ιταλικό μέσω του αγωγού Ποσειδών. *Δημοσιεύθηκε στο HELLENIC NEXUS, τεύχος 103, Ιανουάριος 2016

Ρώσοι και Ιρανοί δημιουργούν κοινή αεράμυνα από την Κασπία Θάλασσα έως την Κεντρική Ασία εναντίον των ΗΠΑ


Η Ρωσία και το Ιράν συμφώνησαν να πραγματοποιήσουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με πυραύλους S-300 , γράφει η εφημερίδα Izvestia επικαλούμενη τον υπουργό... 4 Αυγούστου 2016, Η Ρωσία και το Ιράν συμφώνησαν να πραγματοποιήσουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με πυραύλους S-300 , γράφει η εφημερίδα Izvestia επικαλούμενη τον υπουργό άμυνας Σεργκέι Σοιγκού. Ο Ρώσος ΥΠΑΜ είχε συναντηθεί νωρίτερα με τον Ιρανό στρατηγό Vali Madani, ο οποίος ηγείται της ιρανικής αντιπροσωπείας στις ασκήσεις που είναι σε εξέλιξη στη Ρωσία και το Καζακστάν. Σε μια συνέντευξη στο Sputnik, ο πολιτικός αναλυτής και καθηγητής σε ζητήματα άμυνας στην Τεχεράνη , Τζαχαντζίρ Καράμι, ανέπτυξε τη σημασία και το πεδίο εφαρμογής της επικείμενης ρωσο-ιρανικής άσκησης. «Οι χώρες μας έχουν μια μακρά ιστορία σε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Πέρυσι είχαμε μια κοινή ναυτική άσκηση στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας και μια άλλη στην περιοχή της Μεσογείου, που συμμετείχαν επίσης συριακές ναυτικές μονάδες. Αυτές οι κοινές ασκήσεις είναι ζωτικής σημασίας λόγω του κοινού μας συμφέροντος για τη διατήρηση της σταθερότητας και της ασφάλειας στην καταπολέμηση των τρομοκρατών σε διάφορα μέρη του πλανήτη»,είπε ο Δρ Καράμι. Πρόσθεσε επίσης ότι η επερχόμενη άσκηση θα προσθέσει μια νέα διάσταση στη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ της Ιρανικής Ισλαμικής Δημοκρατίας και της Ρωσίας και θα διασφαλίσει την καλύτερη συλλογική απάντηση στις κοινές απειλές. Ανέφερε επίσης σημαντικές συμφωνίες σχετικά με την οριοθέτηση του θαλάσσιου βυθού της Κασπίας, με την συμφωνία ασφαλείας που υπογράφηκε στο Μπακού για τη βελτίωση της ετοιμότητας μάχης από τις ναυτικές δυνάμεις των κρατών της Κασπίας, η οποία αποτελεί μια ορθή απάντηση στο πρόσωπο των κοινών απειλών και προκλήσεων. «Γι “αυτό περιμένω και κοινές ναυτικές ασκήσεις, επίσης, με το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν», σημείωσε ο Jahangir Καράμι. Ο Afifeh Abedi, ένας κορυφαίος ειδικός σε ευρασιατικές υποθέσεις στο Κέντρο Στρατηγικών Μελετών στην Τεχεράνη, μίλησε επίσης για τη σημασία μιας στενής αμυντικής συνεργασίας μεταξύ του Ιράν και της Ρωσίας. «Οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις είναι ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών μας, ιδίως αν ληφθεί υπόψη η γεωπολιτική εγγύτητα μας και τα κοινά στρατηγικά μας συμφέροντα ». Ανέφερε, επίσης, τα από κοινού γεωπολιτικά συμφέροντα των δύο χωρών στην περιοχή του Καυκάσου και την Κεντρική Ασία, ειδικά τώρα που ορισμένοι παγκόσμιες δυνάμεις (ΗΠΑ) προσπαθούν να υπονομεύσουν οικονομικά τη Ρωσία και το Ιράν. Η Ρωσία αυτή τη στιγμή φιλοξενεί διεθνείς αγώνες ενόπλων δυνάμεων , οι οποίοι ξεκίνησαν στις 30 Ιουλίου. Συνολικά 121 ομάδες από 19 χώρες λαμβάνουν μέρος στους Αγώνες, και παρακολουθούνται από παρατηρητές από 11 χώρες.entapostagma