Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

1/8/15

«Σχέδιο Β: αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος»


σάββατο, 1 αυγούστου 2015 «Σχέδιο Β: αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος» Με ανακοίνωσή τους, το Σχέδιο Β” σχολιάζει τις πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας περιόδου με την «στροφή» του Σύριζα και το νέο μνημόνιο, και καταγγέλουν την προπαγάνδα που εξαπολύεται ενάντια σε όσους προτείνουν την εναλλακτική λύση για επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Χαρακτιριστικά αναφέρουν: Την ίδια στιγμή με την παιδική χαρά αυτών των έξι μηνών, τους ερασιτεχνισμούς, τα άλλα αντ” άλλων, τα ψεύδη, τις συνεχείς απάτες ενάντια στο λαό με... αποκορύφωμα το δημοψήφισμα, τα επινοήματα τύπου χακάρισμα των ΑΦΜ, τις αποκαλύψεις για δήθεν αντιπερισπασμούς που γίνονταν μόνο σε εκπροσώπους των hedge funds, τα κατά πρωθυπουργικήν φαντασίαν «σχέδια άμυνας» που οδήγησαν σε αφάναστη ταλαιπωρία και την απόγνωση τους πολίτες, την υιοθέτηση της πιο αντιδραστικής θεωρίας ότι είναι εθνικός κίνδυνος το εθνικό νόμισμα, καταφέρνουν να προκαλέσουν κι ένα δεύτερο, ακόμα μεγαλύτερο κακό. Να εμφανίσουν ως γελοίο, αφερέγγυο και ολέθριο ένα εναλλακτικό σχέδιο που περιλαμβάνει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Ολόκληρη η ανακοίνωσή τους έχει ως εξής: «Σχέδιο Β: αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος» «Ο εξαιρετικός για την ηθική προσήλωση στις αρχές πρωθυπουργός Τσίπρας και ο εξαιρετικός για την επιστημονική αρτιότητα πρώην υπουργός οικονομικών Βαρουφάκης, μαζί με όλη την εξαιρετική ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κατάφεραν μέσα σε έξι μήνες να φέρουν την Ελλάδα στην οξύτερη κρίση από την έναρξη της εποχής της τρόικα. Οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο, πολύ πιο επαχθές και δουλικό και από τα δύο προηγούμενα. Δεν έκαναν όμως μόνον αυτό. Την ίδια στιγμή με την παιδική χαρά αυτών των έξι μηνών, τους ερασιτεχνισμούς, τα άλλα αντ” άλλων, τα ψεύδη, τις συνεχείς απάτες ενάντια στο λαό με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα, τα επινοήματα τύπου χακάρισμα των ΑΦΜ, τις αποκαλύψεις για δήθεν αντιπερισπασμούς που γίνονταν μόνο σε εκπροσώπους των hedge funds, τα κατά πρωθυπουργικήν φαντασίαν «σχέδια άμυνας» που οδήγησαν σε αφάναστη ταλαιπωρία και την απόγνωση τους πολίτες, την υιοθέτηση της πιο αντιδραστικής θεωρίας ότι είναι εθνικός κίνδυνος το εθνικό νόμισμα, καταφέρνουν να προκαλέσουν κι ένα δεύτερο, ακόμα μεγαλύτερο κακό. Να εμφανίσουν ως γελοίο, αφερέγγυο και ολέθριο ένα εναλλακτικό σχέδιο που περιλαμβάνει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Την εικόνα γελοιότητας που έρχεται από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί το κατεστημένο, κι όχι μόνο με τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, να αξιοποιήσει για να στερεώσει την θέση του για την παραμονή στο ευρώ, αναθαρρημένο από το γεγονός ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να ξαναφέρει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στην κυβερνώσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Ελλάδας. Έφτασαν επώνυμοι δικηγόροι της Αθήνας να ζητούν, με νομικές ακροβασίες, η υποστήριξη στο εθνικό νόμισμα να θεωρείται ωμή παραβίαση του Συντάγματος και να τιμωρείται αυστηρά. Το Σχέδιο Β, που πάντα απευθύνθηκε με ειλικρίνεια στην ελληνική κοινωνία, θα κάνει ότι μπορεί για να μη υλοποιηθεί η δεύτερη πράξη της προδοσίας των ιδεών της αριστεράς από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή μετά την υιοθέτηση του μνημονίου η διακωμώδηση και η απαξίωση κάθε αντιμνημονιακής επιλογής. Καλούμε τις άλλες αριστερές δυνάμεις με παρόμοιες προσεγγίσεις να αγωνισθούμε από κοινού. Καλούμε την Αριστερή Πλατφόρμα να προχωρήσει με τόλμη, να μη αφήσει να καλυφθεί με ένα νέφος αποδόμησης, φθοράς και σήψης που με επιτυχία δυστυχώς επιχειρεί να περιβάλλει αυτήν και τα στελέχη της η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας πραγματικές αντιφάσεις της, όπως «όχι στο τρίτο μνημόνιο, ναι στην κυβέρνηση. Όσο για τους διαπρεπείς νομικούς ένα πράγμα έχουμε να τους πούμε: Αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος. Κοπιάστε λοιπόν. Τίποτε δεν θα μας σταματήσει μπροστά στην ανάγκη σωτηρίας της πατρίδας μας από την καταστροφή, του λαού μας από την στέρηση και τον εξευτελισμό».sibilla

Ο Τσίπρας θα περάσει στην ιστορία και μάλιστα πολύ σύντομα σαν μία από τις πλέον μελανές σελίδες της…


Ιούλιος 2015: Το ΑΙΣΧΟΣ μιας προδοσίας από την «αριστερή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ιστορικών διαστάσεων… Ένας μήνας με πυκνά γεγονότα: • Το ρωμαλέο και βροντερό «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα! • Η αστραπιαία ΑΚΥΡΩΣΗ του «ΟΧΙ» από τον Τσίπρα και η πραξικοπηματική μετατροπή του σε «ΝΑΙ»!!! • Το τρίτο «αριστερό» Μνημόνιο: Η τελεσίδικη καταγραφή της Ελλάδας σε ΑΠΟΙΚΙΑ του 4ου Ράιχ και των τοκογλύφων… • Η επίτευξη μιας ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ των ανδρεικέλων του δωσιλογισμού και των ιερατείων της προπαγάνδας δίχως ιστορικό προηγούμενο: ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ με «κορμό» τον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ. Ιστορική τερατουργία που εντάσσει στο χώρο των ανδρεικέλων, πανηγυρικά και τον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ: Νέο κεφάλαιο ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ανοίγεται μπροστά μας… • Τέλος αυτόν το μήνα εισέβαλαν και οι έπαρχοι της αποικίας: Το «καρέ» των κατοχικών παρασίτων με επικεφαλής τη «Δρακουλέσκου»… Τόσες μεγάλες ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ από την «αριστερή» κυβέρνηση... Το έργο της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ πάντα είναι πυκνό και αστραπιαίο… Αλλά και οι αυταπάτες του «Θριάμβου της Προδοσίας» αστραπιαία εξατμίζονται… Ο Τσίπρας θα περάσει στην ιστορία και μάλιστα πολύ σύντομα σαν μία από τις πλέον μελανές σελίδες της… resalto

ΟΜΟΛΟΓΙΑ – «ΒΟΜΒΑ» ! Εδώ και χρόνια προετοιμάζαμε στον ΣΥΡΙΖΑ το Grexit


ΟΜΟΛΟΓΙΑ – «ΒΟΜΒΑ» ! Εδώ και χρόνια προετοιμάζαμε στον ΣΥΡΙΖΑ το Grexit 1. Αυγούστου, 2015 Στην ομολογία – «βόμβα» ότι τα συλλογικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ συζητούν εδώ και χρόνια «το περίγραμμα μίας εναλλακτικής λύσης εξόδου από την Ευρωζώνη» προχώρησε η αντιπρόεδρος της Βουλής Δέσποινας Χαραλαμπίδου. Σε συνέντευξή της στην Κυριακάτικη Kontranews η Γ’ αντιπρόεδρος της Βουλής υπογραμμίζει ότι «αυτή η συζήτηση μάλιστα είχε εμπλουτιστεί το τελευταίο εξάμηνο και ήταν σε γνώση του Πρωθυπουργού», ενώ χαρακτηρίζει «ανακριβή» τον ισχυρισμό ότι ο πρωθυπουργός δεν έχει ακούσει κάποια εναλλακτική πρόταση από τους διαφωνούντες. Η κ. Χαραλαμπίδου, χαρακτηρίζει τη συμφωνία «σκληρή μνημονιακή» και όπως λέει, υπήρχε στο τραπέζι η επιλογή της ρήξης, αλλά δεν επιλέχθηκε. «Η κυβέρνηση υποχώρησε» Εκτοξεύοντας «πυρά» στο Μέγαρο Μαξίμου κάνει λόγο για υποχώρηση από τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ η οποία (σ.σ υποχώρηση) « δεν συνέβη κατόπιν εντολής του κόμματός μας, αλλά ήταν μία πρωτοβουλία της Κυβέρνησης». Τέλος, στηρίζει ανοικτά τόσο τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, καθώς και την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου σημειώνοντας ότι «όποιος αυτή την στιγμή συντάσσεται με τους υβριστές της δεν υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού μας».

Ο Αλέξης πάει κέντρο, την ώρα που αυτό πάει περίπατο!...


σάββατο, 1 αυγούστου 2015 Ο Αλέξης πάει κέντρο, την ώρα που αυτό πάει περίπατο!... Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. (PRESS-GR) Η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αριστερά αποτελεί το πολιτικό αποτέλεσμα μιας διπλής κριτικής: της ευρωκομμουνιστικής κριτικής προς το σοβιετικό κυρίως αλλά και μαοϊκό-λενινιστικό μοντέλο του κόμματος-κράτους από την μια πλευρά και της κριτικής προς τον νεοφιλελευθερισμό και της λεγόμενης συναίνεσης στο κέντρο των κομμάτων της σημερινής, παραδομένης στην ελευθέρια αγορά, σοσιαλδημοκρατίας. Ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε τις εκλογές στην Ελλάδα με τον πολιτικό Λόγο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για να καταλήξει σε χρόνο ρεκόρ και κάτω από την ασφυκτική πίεση της τρόικας να αναπτύσσει, μετά την άτακτη εγκατάλειψη των προγραμματικών του θέσεων και των «κόκκινων γραμμών» του στην σύνοδο των Βρυξελλών, μια ρητορεία που μεταθέτει τον... ΣΥΡΙΖΑ από την ριζοσπαστική αριστερά στο ριζοσπαστικό κέντρο. Εδώ πρόκειται για πολιτική μεταμόρφωση που μεταφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ από την αυθεντικά σοσιαλ-δημοκρατική του θέση μεταξύ λενινιστικής αριστεράς και των σημερινών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, «στη θέση Giddens» (Anthony Giddens)μεταξύ σοσιαλ-δημοκρατίας και νεοφιλελευθερισμού. Εκεί δηλαδή που εδράζεται πολιτικώς το λεγόμενο κέντρο, το οποίο είχε για αρκετά χρόνια κατακτήσει, ή καλύτερα καταπατήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου, αφού προηγουμένως λεηλάτησε ό, τι σημαντικό από την προδικτατορική κληρονομιά του, παράλληλα με την υπεξαίρεση των «κειμηλίων» και του ύφους της αριστεράς. Εκεί σήμερα βρίσκονται τα απομεινάρια του Παπανδρεϊσμού και διάφορα άλλα μορφώματα που υποστηρίζουν πως υπερβαίνοντας την παραδοσιακή διαίρεση αριστερά–δεξιά ανασυνθέτουν και τα δύο σε ένα, το οποίο εμπεριέχει τα καλά και των δύο! Δεν πρόκειται, αναγνώστη μου, για την διολίσθηση του Αλέξη Τσίπρα και του κυβερνητικού του κύκλου στο «ριζοσπαστικό κέντρο» του Giddens για να συναντηθεί εκεί με τον Σταύρο, την Φώφη και έναν εσμό νεοφιλελευθέρων που κινούνται αενάως μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά κυριολεκτικώς για μια μορφή μεταμόρφωσης που σε πολύ λίγο, όπως φαίνεται, θα τον έχει καταστήσει αγνώριστο, τοποθετώντας τον στον «Τρίτο Δρόμο». Από εκεί που εκκίνησε ο Γιώργος Παπανδρέου για να καταλήξει να περιφέρεται σε απόγνωση στον «Τέταρτο Δρόμο». Ο «Τρίτος Δρόμος» του Giddens έχει υπότιτλο: «Η ανανέωση της σοσιαλδημοκρατίας» και πρόκειται ουσιαστικά για αναθεώρηση του προηγούμενου πονήματός του «Πέραν της αριστεράς και της δεξιάς». Στο δεύτερο είχε ανακοινώσει τον θάνατο της σοσιαλδημοκρατίας για να το μετανιώσει μετά και να αποφασίσει να προτείνει την ανανέωσή της (Τρίτος Δρόμος) εξοβελίζοντας, ωστόσο, την αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική κριτική από το πλαίσιο άρθρωσης ενός σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος. Ε, εδώ βρίσκεται σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας μετά την απόφασή του να υπηρετήσει με «ενστάσεις» την μνημονιακή πολιτική οικονομία της τρόικας. Ακριβώς στο «κέντρο του Giddens», που από τον «εκσυγχρονισμό» του Κώστα Σημίτη κάνει ένα βήμα υπερβατικότητας αναφερόμενο στον «αντανακλαστικό εκσυγχρονισμό», δια του οποίου η φαιδρή φιλολογία περί «ισοδυνάμων μέτρων» στις αντικοινωνικές και αντιβιοοικονομικές επιταγές της τρόικας, έρχεται ουσιαστικά να επιλύσει μεταπολιτικώς το ζήτημα της κοινωνικής διαίρεσης στην Ελλάδα μέσω της απολιτικής, στην πραγματικότητα, διαπραγμάτευσης με την τρόικα. Κάπως έτσι ο κ. Τσίπρας μοιάζει να δομεί τη νέα του πολιτική ταυτότητα σε ένα ουδέτερο πεδίο, όπως έπραξαν εκείνοι που αυτοπαρουσιάστηκαν και προβλήθηκαν από διαπλεκόμενα συμφέροντα ως εθνικοί ηγέτες. Η προσωπική μου αντίδραση δεν μπορεί παρά να είναι έντονη σε αυτή την μετάλλαξη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι τόσο επειδή ακολουθώντας την πολιτική μεθοδολογία των μνημονίων με την τρόικα, αφομοιώνει κρίσιμες θεματικές του συντηρητισμού και του νεοσυντηρητισμού, ούτε επειδή εμμέσως διαχωρίζει το πρόγραμμα της αριστεράς από την ορθολογιστική του θεμελίωση, αλλά επειδή έτσι ορίζεται η δημοκρατία ως ανταγωνισμός ανάμεσα σε διάφορες ελίτ, αποκρύπτοντας ή διασκεδάζοντας με αυτόν τον τρόπο την ύπαρξη αντίπαλων κοινωνικών δυνάμεων τόσο εντός της Ελλάδας, όσο και εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ. Ο κ. Τσίπρας πλέον περιορίζει με έναν σαφώς, κατά την γνώμη μου, αντιπροοδευτικό τρόπο την έννοια της πολιτικής στην ανταλλαγή επιχειρημάτων και την διαπραγμάτευση συμβιβασμών. Και αυτό τον μετατρέπει αναπόδραστα σε έναν κεντρώο πολιτικό. Και είναι κακό αυτό; Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό για τον ίδιο, σίγουρα όμως είναι πολύ κακό για την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και για την ελληνική κοινωνία, που αυτή την περίοδο περισσότερο από ποτέ είχε ανάγκη να προταχθεί η ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας στο πλαίσιο ενός αγωνιστικού πλουραλισμού και όχι να διασκεδαστεί υπονομευτικώς το δημοκρατικό φαινόμενο και να αναστηλωθεί το πλέον διπλοπρόσωπο και υποκριτικό καθεστώς του πασοκισμού. Η υπόθεση μεταμόρφωσης ή μετάλλαξης του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του από ριζοσπάστες αριστεροί σε ριζοσπάστες κεντρώοι, έχει ασφαλώς και τα παράδοξά της. Με το σημαντικότερο, την στιγμή κατά την οποία ο Αλέξης έχει βάλει πλώρη για το κέντρο, το ίδιο το κέντρο να… πάει περίπατο! Επί έξι χρόνια ο περίφημος μεσαίος χώρος, η μικρομεσαία εισοδηματικώς τάξη που σε μεγάλο βαθμό στηρίζει με την ψήφο της τις κεντρώες δυνάμεις, αφαιμάσσεται συστηματικώς και ξεδιάντροπα από τους κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς πολιτικάντηδες, ενώ τώρα με το τρίτο μνημόνιο πρόκειται να αφανιστεί ως «τάξη». Η νέα τάξη πραγμάτων που ορίζεται πλέον σαφώς από το μνημόνιο που φέρνει στα ελληνικά πράγματα ο Αλέξης Τσίπρας, διαλύει κυριολεκτικώς την μικρομεσαία τάξη της Ελλάδας. Θα ήταν εύλογο, λοιπόν, να υποθέσει κανείς πως αυτό θα ευνοούσε την ριζοσπαστικοποίηση τόσο από αριστερά όσο και από δεξιά, με την έννοια των μεταρρυθμίσεων ασφαλώς και όχι της επανάστασης, και όχι μία, ούτως ή άλλως, ξεπερασμένη πλέον στην Ευρώπη ριζοσπαστικοποίηση στο κέντρο. Θα μου πείτε ίσως, πώς αυτό το εύλογο δεν γίνεται αντιληπτό από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και όσους άλλους σπρώχνουν τον Αλέξη Τσίπρα στο κέντρο! Μην αστειεύεστε! Η διαπλοκή είναι αδύνατο να δει οτιδήποτε πέρα από το συγκυριακό συμφέρον της, εκτός του ότι η σοβαρή πολιτική ανάλυση δεν ήταν ποτέ στο βασικό μενού των «προσφορών» της. Νομίζω ότι το στοίχημα της διαπλοκής να είναι ο Αλέξης Τσίπρας εκείνος που θα ανανεώσει το χειμαζόμενο κέντρο στην Ελλάδα, στηρίζεται σε μία αντιεπιστημονική και υπερβατική ιστορική μνήμη. Η εποχή αναγέννησης του κέντρου με την απόλυτη επικράτηση του Ανδρέα Παπανδρέου στον χώρο, δεν έχει καμία σχέση με πραγματιστικούς όρους, με την σημερινή στην Ελλάδα. Εδώ, σήμερα έχουμε να κάνουμε κυριολεκτικώς με την ανάγκη μίας νέας μεταπολίτευσης, που θα απεγκλωβίζει αντί να εγκλωβίζει την ελληνική κοινωνία στο απολιτικό και υποκριτικό κέντρο. Αυτό θα σηματοδοτούσε πράγματι μία νέα εποχή για την Ελλάδα, που θα μπορούσε ενδεχομένως να λάβει και την διάσταση μιας διακριτής με όρους εκδημοκρατισμού και παραγωγικής ανασυγκρότησης, ιστορικής περιόδου. στις σάββατο, αυγούστου 01, 2015

Νέες διευκρινίσεις για την ορθή εφαρμογή ....στο σουβλατζίδικο.....


Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015 Εγκύκλιος της Σαββαΐδου για το ΦΠΑ στα… σουβλατζίδικα Νέες διευκρινίσεις για την ορθή εφαρμογή των συντελεστών του ΦΠΑ δίνει με... εγκύκλιο της η Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων, Κατερίνα Σαββαΐδου. Στην εγκύκλιο διευκρινίζεται, μεταξύ άλλων ότι αποκλειστικά για μοσχαρίσιο κιμά ο συντελεστής είναι 23%, ενώ, αν είναι, μόνο χοιρινός, 13%. Όμως, αν είναι ήδη αναμεμειγμένος και δεν μπορεί να διαχωριστεί κατά κατηγορία κρέατος, τότε ο ΦΠΑ είναι 23%. Επίσης, αν ο πελάτης καθίσει στο σουβλατζίδικο για επιτόπια κατανάλωση, όλα τα προϊόντα υπάγονται στο συντελεστή ΦΠΑ 23%. Αν πάρει πακέτο που περιλαμβάνει σαλάτα, σουβλάκια χοιρινά, αναψυκτικό, νερό και ψωμί, φορολογείται, ως εξής: Η σαλάτα, τα σουβλάκια και το αναψυκτικό με 23%, το νερό και το ψωμί με 13%.

ΟI ΡΩΣΟΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΤΟΥ ISIS ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Ο Πούτιν Εναντίον της Νέας Τάξης Πραγμάτων… Ετοιμάζει Τη Ρωσία για Πόλεμο με τη Δύση…


..ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ... ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ....


Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015 Δυσφημώντας και το δημοψήφισμα Γιάννης Παντελάκης στο protagon.gr Ένα από τα κατορθώματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι να δυσφημίσει (μετά την έννοια της Αριστεράς) και την έννοια των δημοψηφισμάτων. Μιας διαδικασίας δηλαδή, που ενώ θα έπρεπε να αποτελεί άμεση ... εκφραση της κοινωνίας για σημαντικά ζητήματα, χρησιμοποιείται από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ως διαδικασία πολιτικού παιχνιδιού, κάτι σαν ένα καλό χαρτί σε μια παρτίδα πόκερ. Το δημοψήφισμα του "ναι" ή "όχι" είχε ένα απόλυτα θολό περιεχόμενο. Και οι δυο επιλογές ωστόσο, σήμαιναν ένα νέο μνημόνιο. Είτε εκείνο που πρότειναν τότε οι δανειστές (πρόταση Γιούνκερ), είτε εκείνο που είχε προτείνει η ελληνική κυβέρνηση (η πρόταση 47 σελίδων). Η σκόπιμη σύγχυση που προκλήθηκε από την κυβέρνηση, έδωσε στο "όχι" τουλάχιστον, πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις. Για άλλους σήμαινε όχι στη λιτότητα (μια ερμηνεία που υποστήριξε επίσημα η κυβέρνηση), για άλλους όχι στο ευρώ, για άλλους όχι σε νέο μνημόνιο, για άλλους κάτι διαφορετικό. Αν ρώταγες πέντε ψηφοφόρους του "όχι" θα έπαιρνες ισάριθμες διαφορετικές απαντήσεις. Εξίσου θολή ήταν και η επιλογή του "ναι", αν και λίγο πιο ξεκάθαρη. Το δημοψήφισμα εκείνο, υποτίθεται ότι χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση ως διαπραγματευτικό όπλο στις συζητήσεις με την τρόικα. Το αποτέλεσμα -ένα μνημόνιο πολύ πιο σκληρό και απο τις προτάσεις Γιούνκερ και από εκείνες της κυβέρνησης- έδειξε ότι το δημοψήφισμα ήταν μια πολύ κακή ιδέα. Όταν μάλιστα πραγματοποιήθηκε με κλειστές τράπεζες και μεγάλες αρνητικές παρενέργειες που θα υπάρχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα, και με εξίσου μεγάλο κόστος για την κοινωνία. Το σίγουρο είναι, πως το δημοψήφισμα και έτσι όπως πραγματοποιήθηκε (με δυσδιάκριτους όρους) και έτσι όπως χρησιμοποιήθηκε ως αποτέλεσμα, καταγράφτηκε ως αρνητική κίνηση που αγνόησε τη βούληση των ψηφοφόρων και δυσφημίστηκε ως διαδικασία. Το εξίσου σίγουρο είναι, πως ο κ. Τσίπρας δεν πήρε κανένα μάθημα από αυτή την πρωτοβουλία του. Την επαναλαμβάνει αυτή τη φορά για εσωκομματικούς λόγους. Ανεξάρτητα από το αν θα πραγματοποιηθεί ή όχι το δημοψήφισμα για τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ (όταν γραφόταν αυτό το σημείωμα, δεν είχε ξεκαθαριστεί αυτό), η ηγεσία του κόμματος χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα, όχι για να λάβει υπόψη της τις απόψεις των μελών του, άλλα για να στριμώξει τα μέλη αυτά με ένα εκβιαστικό τρόπο και να να αναγκαστούν να στηρίξουν την επιλογή της. Όσοι (και αν) ψηφίσουν "ναι" στην επιλογή Τσίπρα, θα είναι άνθρωποι που θα έχουν οδηγηθεί σε μια τέτοια επιλογή για να μην κλονιστεί ακόμα περισσότερο η κυβέρνηση ή για να μην κλονιστεί η ίδια η θέση Τσίπρα στην ηγεσία. Ή ακόμα, για να μην μπει πάλι η χώρα σε διαδικασία εξόδου από το κοινό νόμισμα.

KANAΝΕ Ο,ΤΙ ΤOΥΣ ΕΛEΓΑΝ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛEΓAΝ Ο,ΤΙ ΤΟΥΣ ΥΠΑΓΟΡEΥAΝ…


Ελλάδα: Το μεγαλύτερο διακρατικό οικονομικό σκάνδαλο. Οι εταίροι μας, γνώριζαν ότι δεν τηρούμε τις προϋποθέσεις για να «μπούμε» στο ευρώ. Γιατί το επέτρεψαν;

Όχι άλλο αδιέξοδο


Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015 Όχι άλλο αδιέξοδο για τον Σύριζα Το πρόβλημα του Σύριζα σήμερα δεν είναι ούτε ορισμένοι βουλευτές του που αποφεύγουν τις σκληρές αποφάσεις και θέλουν να εμφανίζονται ως πιο αριστεροί από άλλους, ούτε η ύπαρξη ξεχωριστού κόμματος μέσα στο κόμμα. Δεν είναι δηλαδή ζήτημα ούτε ηθικής, ούτε οργάνωσης. Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική στρατηγική με την οποία ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές και για ένα εξάμηνο διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις έχει καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Το κόμμα χρειάζεται επειγόντως μια νέα στρατηγική, με την οποία θα μπορέσει να πάει τη χώρα μπροστά. Αυτό που κάνει τα πράγματα απείρως δυσκολότερα είναι ότι την ίδια στιγμή η οικονομία και η κοινωνία αποδιοργανώνονται ταχύτατα. Η μέχρι τώρα στρατηγική του Σύριζα ήταν ξεκάθαρη. Πρώτον, διαμορφώνουμε μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ριζοσπαστικής αλλαγής της χώρας με κύριους άξονες την παραγωγική ανασυγκρότηση και την αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου. Δεύτερον, διαμορφώνουμε βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα άρσης της λιτότητας και ανακούφισης της κοινωνίας. Τρίτον, διαπραγματευόμαστε σκληρά με τους «εταίρους» την αποδοχή της πολιτικής μας και την απαραίτητη ελάφρυνση του χρέους, παραμένοντας όμως στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και συμβάλλοντας στην προοδευτική της αλλαγή. Η στρατηγική αυτή θριάμβευσε εκλογικά, μεταμορφώνοντας τον Σύριζα από ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς στον κύριο πολιτικό φορέα της χώρας. Δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς στη διακυβέρνηση και μας οδηγεί σε τρίτο μνημόνιο. Ο λόγος είναι απλός: η Ευρωζώνη είναι ένας σκληρός μηχανισμός που δεν συμβιβάζεται ούτε με το βραχυπρόθεσμο, ούτε με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του Σύριζα. Οι χώρες που θέλουν το ευρώ θα πρέπει να αποδεχθούν το πρόγραμμα της ΟΝΕ, δηλαδή λιτότητα, νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμό του δημοσίου, κλπ. Δεν υπάρχει περιθώριο για ριζοσπαστικές αλλαγές εντός της Ευρωζώνης. Η συζήτηση αυτή έκλεισε οριστικά. Η νέα στρατηγική του Σύριζα θα πρέπει να ξεκινήσει από αυτή τη διαπίστωση και από το συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει. Αφού το βραχυπρόθεσμο και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του Σύριζα – που είναι πολύ επιθυμητά από την ελληνική κοινωνία – δεν μπορούν να εφαρμοστούν εντός της ΟΝΕ, η πορεία από εδώ κι εμπρός θα πρέπει να περιλαμβάνει σύγκρουση με την ΟΝΕ, φτάνοντας μέχρι τη δημιουργία νέου εθνικού νομίσματος. Αυτή είναι η πραγματική νέα επιλογή την οποία θα πρέπει να επεξεργασθεί το κόμμα. Η άλλη επιλογή λέει ότι αποδεχόμαστε το τρίτο μνημόνιο, αλλά το βλέπουμε ως μια κίνηση τακτικής υποχώρησης. Στοχεύουμε στο να απαλύνουμε τις χειρότερες επιπτώσεις του και κερδίζουμε χρόνο για να εφαρμόσουμε ένα άλλο πρόγραμμα μακροπρόθεσμα. Η επιλογή αυτή αντιπροσωπεύει ένα πλήρες αδιέξοδο. Στην ουσία είναι η αποτυχημένη παλιά στρατηγική με τη διαφορά ότι έχει πλέον ανοιχτά αναγορεύσει την παραμονή στην ΟΝΕ σε υπέρτατο στόχο. Αν ο Σύριζα τελικά πάρει αυτή την πορεία, το αποτέλεσμα θα είναι η πλήρης αποτυχία σε επίπεδο διακυβέρνησης, καθώς και ολοκληρωτική του μετάλλαξη σε μνημονιακό κόμμα. Οι λόγοι είναι απλοί. Μέσα στο πλαίσιο του νέου μνημονίου είναι αδύνατον να βρεθούν «αντίρροπα» ή «ισοδύναμα» μέτρα που θα απαλύνουν τις τραγικές επιπτώσεις του. Δεν υπάρχουν «άλλες» πηγές φορολογικών εσόδων, οι οποίες να επιτρέψουν την είσπραξη των 3,8 δις ευρώ ετησίως που απαιτεί η συμφωνία. Αναπόφευκτα θα αυξηθεί ο ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης και θα ανεβεί η φορολογία για τους μικρομεσαίους και τους αγρότες. Η φροντίδα για τους φτωχούς και αδύναμους που θα προσφέρει πιο γενναιόδωρα ο Σύριζα, μέσα στο πλαίσιο της συμφωνίας θα συνιστά απλώς διαχείριση της μόνιμης και δομικής φτώχειας. Η Αριστερά δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποδεχθεί έναν τέτοιο ρόλο. Η πραγματική θεραπεία της φτώχειας στην Ελλάδα απαραίτητα θα ξεκινήσει από την απόρριψη των μνημονίων. Η προοπτική να παταχθεί η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και η διαπλοκή, λειτουργώντας ως αντίβαρο στην υπογραφή του νέου μνημονίου, είναι αμελητέα. Η συμφωνία θα φέρει φορολογική καταιγίδα σε μια κοινωνία που είναι στα όρια της φοροδοτικής της ικανότητας. Ήδη τα φορολογικά έσοδα του 2015 έχουν καταρρεύσει και τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα το επόμενο διάστημα. Στο περιβάλλον αυτό το πιθανότερο είναι ότι θα διογκωθεί και άλλο και η φοροαποφυγή και η φοροδιαφυγή. Οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι μεγάλοι βαρόνοι της διαπλοκής, οι ειδικοί της μη πληρωμής φόρων. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί είναι και οι μόνοι που πραγματικά πανηγυρίζουν για το νέο μνημόνιο. Πάνω απ’ όλα όμως, το τρίτο μνημόνιο έχει ελάχιστες πιθανότητες να επιτύχει ακόμη και με τους δικούς του όρους. Η ελληνική οικονομία είναι πλέον σε οριακό σημείο. Η εμπορική πίστη έχει καταρρεύσει, η τραπεζική πίστωση είναι ανύπαρκτη, οι εμπορικές συναλλαγές έχουν παγώσει, ή απαιτούν μετρητά, και η παραγωγή λιμνάζει. Στο βαθιά υφεσιακό αυτό περιβάλλον το νέο μνημόνιο θα επιφέρει και άλλη μείωση της ζήτησης! Πρόκειται για τον απόλυτο οικονομικό παραλογισμό, τον οποίο επιβάλλουν στη χώρα οι δανειστές και προσφέρεται να διαχειριστεί ο Σύριζα. Ιδωμένη με ψύχραιμο μάτι, η εικόνα της Ελλάδας τη στιγμή αυτή δείχνει μια χώρα που, με πρωτοβουλία των «εταίρων» της, βρίσκεται ουσιαστικά σε προχωρημένη διαδικασία αποχώρησης από την ΟΝΕ. Το πολιτικό της σύστημα όμως αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και προσπαθεί απεγνωσμένα να την κρατήσει μέσα στη νομισματική ένωση, όποιο κι αν είναι το κόστος για την κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι ότι σταδιακά δημιουργούνται συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας και απειλείται κατάρρευση. Ο Σύριζα, υιοθετώντας την αδιέξοδη στρατηγική της παραμονής στην ΟΝΕ μέσω μνημονίων, κινδυνεύει να γίνει ο ίδιος αντικείμενο της λαϊκής οργής. Η μόνη ρεαλιστική στρατηγική για το Σύριζα και τη χώρα είναι η υλοποίηση δομικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες προϋποθέτουν την έξοδο από την ΟΝΕ. Η επαναφορά του εθνικού νομίσματος είναι απολύτως εφικτή και θα ανοίξει το δρόμο για την απαραίτητη κοινωνική και εθνική αλλαγή. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ τεχνικό. Χρειάζεται πολιτικό θάρρος και αποφασιστικότητα που μόνο η Αριστερά μπορεί να προσφέρει. Η ευθύνη της απέναντι στην κοινωνία και το έθνος είναι τεράστια. Αναρτήθηκε από Costas Lapavitsas

Ρήξη, δημοψήφισμα και συντεταγμένη μετάβαση στη δραχμή


Ρήξη, δημοψήφισμα και συντεταγμένη μετάβαση στη δραχμή Θεόδωρος Κατσανέβας Πέμ, 07/05/2015 Σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της η εφημερίδα Αυγή στις 6/5/2015, αναφέρει ότι σύμφωνα με πληροφορίες από το Μέγαρο Μαξίμου δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός με ευθύνη των Θεσμών οι οποίοι έχουν κόκκινες γραμμές παντού: Συνταξιοδοτικά, εργασιακά (ΔΝΤ) και πρωτογενές πλεόνασμα (Κομισιόν). Για το λόγο αυτό, η ελληνική κυβέρνηση δε θα φέρει στην Βουλή το πολυνομοσχέδιο πριν υπάρξει προοπτική συμφωνίας και τεθεί άμεσα το σχέδιο εξόδου της χώρας μας στις αγορές, της χρηματοδότησης και της ανάπτυξης στην μετά τον Ιούνιο εποχή. Το Μαξίμου επισημαίνει την αδυναμία συνεννόησης που προκύπτει, μεταξύ άλλων, από τις αντίθετες θέσεις ανάμεσα στο ΔΝΤ και την Ε.Ε. Στην πραγματικότητα, διαφαίνεται ότι οι επιλεγόμενοι Θεσμοί σε συνεννόηση ή μη μεταξύ τους, παρουσιάζονται με διαφορετικές γραμμές πλεύσης απέναντι στο ελληνικό ζήτημα, έτσι ώστε να δημιουργείται πλήρης ασάφεια και αναβλητικότητα στην πορεία των διαπραγματεύσεων. Κατά την άποψή μας, όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός σχεδίου για να καθυστερήσουν την κατάληξη των διαπραγματεύσεων, με ορατό αποτέλεσμα τον αργό θάνατο της ελληνικής οικονομίας μέσα από το στραγγάλισμα της ρευστότητας και την πλήρη υποχώρηση, την ανατροπή ή τη ρήξη με την κυβέρνηση του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, η οποία είναι φυσικό να προξενεί αλλεργία στο νεοφιλελεύθερο κατεστημένο της σημερινή δύσης. Σήμερα, επείγει να δοθεί τέλος στη σκόπιμη πολιτική της αβεβαιότητας που επιβάλλουν οι «Εταίροι» και το ΔΝΤ, η οποία μας οδηγεί σε οικονομική καταστροφή, αδυνατίζει τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης και την υπονομεύει απέναντι στους πολιτικούς της αντιπάλους. Για το σκοπό αυτό, είναι άμεσα αναγκαία, μέσα σε δεκαπέντε μέρες, η προσφυγή σε δημοψήφισμα με συγκεκριμένο και σαφές ερώτημα του τύπου : « Nα δεχτεί ή όχι η χώρα μας τις προτάσεις των Βρυξελών; ». Εφ΄ όσον δοθεί ισότιμο δημόσιο βήμα σε σοβαρούς υποστηρικτές των δύο απόψεων στο ίδιο ερώτημα, της θετικής και της αρνητικής, είμαστε βέβαιοι ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα υπερψηφίσει τη δεύτερη απ’ αυτές. Η κυβέρνηση οφείλει και μπορεί να επιβάλλει την ίση μεταχείριση των δύο απόψεων από σοβαρούς εκπροσώπους τους και όχι από επιλογές διαχειρίσιμων τηλεπερσόνων που κάνουν τα ίδια τα ΜΜΕ. Παράλληλα, θα πρέπει να απαγορευτούν απόλυτα οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες υπηρετούν κατά επαίσχυντο τρόπο το κατεστημένο. Με τα δεδομένα αυτά, θα οδηγηθούμε στην έξοδο από την καταστροφική ευρωζώνη που μπορεί και πρέπει για το καλό όλων, να λάβει χαρακτήρα βελούδινου και όχι συγκρουσιακού διαζυγίου. Η συντεταγμένη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, προσωρινή ή οριστική, με μελετημένο, συγκροτημένο, ολοκληρωμένο σχέδιο και λήψη κατάλληλων μέτρων στην οικονομία και το τραπεζικό σύστημα, μέρος των οποίων πρέπει να ληφθούν αμέσως με την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, αποτελεί τη μόνη διέξοδο από τα σημερινά αδιέξοδα της ελληνικής οικονομία και της χώρας. Ο Θόδωρος Κατσανέβας είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς και επικεφαλής της Κίνησης ΔΡΑΧΜΗ

35 δισ. ή και... ακόμη περισσότερα


Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015 Να που θα βρει ο Λαφαζάνης 35 δισ. ή και... ακόμη περισσότερα [άρθρο] Για 35 δισ. ευρώ που υπάρχουν και που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως συναλλαγματικά αποθέματα, έκανε λόγο χθς ο Παν. Λαφαζάνης απαντώντας στον πρωθυπουργό που είχε αναφερθεί στο θέμα μιλώντας για ένα πιθανό Grexit και τις επιπτώσεις τους... Και στο ερώτημα που υπάρχουν αυτά τα λεφτά, η απάντηση δεν είναι... στα υπόγεια της Τράπεζας της Ελλάδος. Την απάντηση τη δίνει η ιστοσελίδα iskra αναδημοσιεύοντας άρθρο του λέκτορα του πανεπιστημίου, οικονομολόγου Ν. Στραβελάκη. Σύμφωνα με το άρθρο - απάντηση στον Δ. Μάρδα: «Σε πρόσφατο post στο διαδίκτυο με τίτλο "Προς Δραχμιστές" ο αναπλ. υπουργός Οικονομικών κ. Μάρδας προσπαθεί να δικαιολογήσει την αποδοχή του τρίτου επαχθούς και κατάπτυστου μνημονίου από τον πρωθυπουργο και την κυβέρνηση καθώς και να απαντήσει στην κριτική των διαφωνούντων εντός Σύριζα. Επειδή το βασικό δίλημμα στο οποίο απάντησε η ελληνική κυβέρνηση το βράδυ της Κυριακής 12 Ιουλίου ήταν ευρώ η εθνικό νόμισμα, στην πραγματικότητα υποταγή η ρήξη, επιλέγοντας την υποταγή, η επιχειρηματολογία του κ. Μαρδα επικεντρώθηκε σε αυτό το θέμα. Αυτό είναι ένα θετικό των τελευταίων πέντε δραματικών μηνών, αφού διαλυθήκαν και οι τελευταίες αυταπάτες για το τι είναι η ΕΕ. Άρα η συζήτηση δεν μπορεί να περιστρέφεται πλέον γύρω από αερολογίες περί "διαπραγμάτευσης" και "αμοιβαία επωφελών λύσεων" αναγκαστικά πρέπει να θέτει και να περιγράφει πραγματικές λύσεις που συνεπάγονται ρήξεις. Από τη σκοπιά των ζητημάτων οικονομικής πολιτικής που αναδεικνύει η μετάβαση σε νέο νόμισμα ο υπουργός δεν τα πηγαίνει και τόσο άσχημα. Θέτει το ζήτημα του κατά πόσον η Ελλάδα διαθέτει επαρκή αποθεματικά σε συνάλλαγμα και χρυσό ώστε να στηρίξει την ισοτιμία ενός νέου νομίσματος και συνακόλουθα να ελέγξει τις τιμές των εισαγομένων προϊόντων, αποφεύγοντας τον υπερπληθωρισμο και ίσως τη νομισματική κατάρρευση. Η λογική είναι ότι σε μια χώρα με ανταγωνιστικό μειονέκτημα, όπως η Ελλάδα, η απουσία διαθέσιμων θα σημάνει διαρκή υποτίμηση του νέου νομίσματος διαρκή αύξηση των τιμών εισαγομένων εμπορευμάτων π.χ. του πετρελαίου και συνακόλουθα πληθωρισμό. Όμως, εκεί ακριβώς τα βρίσκει μπαστούνια ο κ. Μάρδας. Σήμερα στην Ελλάδα κυκλοφορούν περίπου 35 δισ. σε νομίσματα ευρώ διαφόρων ονομαστικών αξιών, με απλά λόγια τα ευρώ που βρίσκονται στις τσέπες μας, επιπλέον υπάρχουν αποθησαυρισμένα σε θυρίδες και στρώματα περί τα 25 δισ. σύμφωνα με δικούς μου υπολογισμούς (σύμφωνα με υπολογισμούς άλλων 45 δισ.), ενώ υπάρχουν και τα αποθεματικά της Τράπεζας της Ελλάδας σε ευρώ, άλλα νομίσματα και πολύτιμα μέταλλα. Δεδομένου ότι οι συνολικές εισαγωγές της χώρας είναι 46 δισ. είναι προφανές ότι η χώρα διαθέτει επαρκή διαθέσιμα για μετάβαση σε εθνικό νόμισμα. Μάλιστα το σενάριο που σκιαγραφούμε είναι ιδιαίτερα αρνητικό αφού δεν περιλαμβάνει σημαντικές συναλλαγματικές εισροές από εξαγωγές, τουρισμό κλπ. Διαπιστώνοντας ότι οι ισχυρισμοί του κ. Τσίπρα και οι δικοί του για ανεπαρκή αποθεματικά δεν ευσταθουν, ο κ. Μάρδας, χάνει τη σοβαρότητα η/ και την ψυχραιμία του καταφεύγοντας σε ακατάσχετη κινδυνολογία. Σκέφθηκε λοιπόν να ισχυρισθεί ότι σε περίπτωση μετάβασης της χώρας σε εθνικό νόμισμα η ΕΚΤ θα ακυρώσει τη νομισματική βάση της χώρας, δηλαδή το σύνολο των διαθεσίμων μας σε ευρώ. Επειδή όμως τα χρήματα βρίσκονται στη τσέπη μας ως επί το πλειστον και άρα είναι δύσκολο να βρεθούν από την ΕΚΤ, τι σκέφθηκε ο αθεόφοβος. Η ΕΚΤ θα ακυρώσει ΟΛΑ τα ευρώ που βρίσκονται σε κυκλοφορία είτε ανήκουν σε πολίτες, επιχειρήσεις, κράτη και κεντρικές τράπεζες, θα εκδώσει νέα και μετά θα επιστρέψει το ισόποσο σε όλους τους άλλους εκτός από τους κατοίκους της ελληνικής επικράτειας !!!! Ευτυχώς που δεν είναι στην ΕΚΤ ο κ. Μαρδας διότι θα προκαλούσε τη μεγαλύτερη νομισματική κρίση στην ιστορία, αφού θα κατέρρεε κάθε εμπιστοσύνη στο ευρώ με την ενέργεια ακύρωσης της νομισματικής βάσης, δηλαδή των χρημάτων που είναι στη τσέπη του κόσμου. Την πρακτική μιας κεντρικής τράπεζας να αθετεί τις υποχρεώσεις της, διότι κ. Μάρδα τα τραπεζογραμμάτια σε κυκλοφορία είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ της εκδίδουσας κεντρικής τράπεζας προς τον φέροντα το χαρτονόμισμα Αμερικανό, Κινέζο, Έλληνα, Τούρκο και πάει λέγοντας, δεν την έχουμε γνωρίσει ακόμη στη νομισματική ιστορία και από αυτή τη σκοπιά γράφεται ιστορία. Το ότι αναγκάζονται να καταφύγουν σε αυτές τις ανοησίες είναι ενδεικτικό της σοβαρότητας των επιλογών της ηγετικής ομάδας του Σύριζα. Στη συνέχεια ο υπουργός προσπαθεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με την πραγματικότητα θέτοντας το θέμα της βιωσιμότητας της λύσης επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Προσπαθει να αντικρούσει τα επιχειρήματα κάποιων οπαδών της "δραχμής" ότι η ανταγωνιστικότητα θα αποκατασταθεί λόγω της εξόδου από το σκληρό νόμισμα και συνακόλουθα θα οδηγηθούμε σε νομισματική ισορροπία. Το επιχείρημα του είναι ότι παρά τη διολίσθηση της δραχμής από το 1970 και μετά (μέχρι το 2000 και την υιοθέτηση του ευρώ) το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας επιδεινώνοταν φθάνοντας τα 8 δισ. δολάρια το 1980. Είναι απορίας άξιο πώς ο κ. Μάρδας αγνοεί ότι το εμπορικό ισοζύγιο είναι σχετικό μέγεθος που έχει ερμηνευτική αξία ως ποσοστό του ΑΕΠ και όχι ως απόλυτος αριθμος. Πρέπει να τον πληροφορήσουμε λοιπόν ότι το 1980 το έλλειμα του ισοζυγίου είναι 14% του ΑΕΠ, ενώ το 2009 και παρά την ευλογία του ευρώ φθάνει το 17% του ΑΕΠ εκείνης της χρονιάς. Άρα η αναμενόμενη κατάρρευση του ισοζυγίου λόγω μετάβασης σε εθνικό νόμισμα μάλλον βρίσκεται στο θολωμενο μυαλό του υπουργού. Κλείνοντας και ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται σε αγωνιώδη αναζήτηση "προθύμων", η συζήτηση για άμεση ρήξη και έξοδο από ευρώ και την ΕΕ φουντώνει στην κοινωνία. Είναι καθήκον των αριστερών δυνάμεων η δημιουργία ενός πλατιού μετώπου υπεράσπισης του ΟΧΙ του λαού μας και ανάδειξης της εναλλακτικής λύσης για τα λαϊκά συμφέροντα.

31/7/15

ΝΕΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΘΕΤΕΣ! Το «κούρεμα» πέφτει ξανά στα τραπέζι ...ΕΡΕΥΝΑ ΕΥΡΩΒΑΡΟΜΕΤΡΟ: «ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ»


"I Still Have a Soul" (with video from BTBAM - Astral Body)

τι μας λέει;... Ότι η προδοσία της αλήθειας και του δίκιου συνιστά συμβιβασμό… επαναστατικού τύπου!


Κερένσκι-τσίπρας Ο «λενινιστής» Τσίπρας και οι τσαρλατάνοι τύπου (Αλέξανδρου) Κερένσκι 31/07/2015 Του Νίκου Μπογιόπουλου Μετά τον κ.Μειμαράκη (που τον στηρίζει), μετά τον κύριο Σταύρο Θεοδωράκη (που τον στηρίζει), μετά τον κύριο Στουρνάρα (που τον στηρίζει), μετά τους κκ.Βορίδη, Γεωργιάδη, Ψαριανό, Γιακουμάτο, Χαρδούβελη, Σαμαρά, Βενιζέλο (που τον στηρίζουν και ψηφίζουν μαζί του), μετά την κυρία Βούλτεψη – το μαλλί πως είναι;- (που τον στηρίζει), ο κ.Τσίπρας επικαλέστηκε χτες και έναν ακόμα για να αποδείξει πόσο δίκιο έχει να ακολουθεί την πολιτική που ακολουθεί. Επικαλέστηκε τον… Λένιν. «Οι συμβιβασμοί είναι στοιχείο και της επαναστατικής τακτικής. Το έγραψε και ο Λένιν στο βιβλίο του “Αριστερισμός, η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού”», είπε ο κ.Τσίπρας. Το είπε στην συνέντευξή στο ρ/σ «Στο Κόκκινο» για να δικαιολογήσει την φαντασμαγορικών διαστάσεων κωλοτούμπα του. Λόγω του ότι η συνέντευξη ήταν ραδιοφωνική δεν ξέρουμε αν ο πρωθυπουργός, τη στιγμή που αναζήτησε την δικαίωση του στον… Λένιν, είχε κοκκινίσει μια στάλα από ντροπή. Προσωπικά αμφιβάλουμε. Ο… επαναστάτης, λοιπόν, πρωθυπουργός, αυτός που θα καταργούσε σε ένα νόμο με ένα άρθρο τα Μνημόνια, αλλά τώρα φέρνει σε ένα νόμο με ένα άρθρο το τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, αυτός που δεν υπάρχει χαμερπής υπαλληλάκος της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας που να μην του φιλοτεχνεί προφίλ «αριστερού εθνάρχη», τι μας λέει; Ότι η προδοσία της αλήθειας και του δίκιου συνιστά συμβιβασμό… επαναστατικού τύπου! Δυστυχώς για τον κ.Τσίπρα, αυτός που του «σφύριξε» το απόσπασμα από το βιβλίο του Λένιν, το οποίο και ανέφερε στη συνέντευξή του, είναι εξίσου αδιάβαστος με τον πρωθυπουργό. Απόδειξη: Επειδή ο Λένιν κάτι είχε ακούσει για τους Κερένσκι (σσ: το μικρό όνομα του Κερένσκι ήταν «Αλέξανδρος»), τους πρώην, τους νυν και τους επόμενους Αλέξανδρους Κερένσκι, γι’ αυτό στον «Αριστερισμό», κάτω ακριβώς από το παράδειγμα με τους ληστές στο οποίο αναζήτησε καταφύγιο ο κ.Τσίπρας, ο Λένιν φροντίζει να ξεκαθαρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που δίνει τα λεφτά του στον ληστή για να σώσει τη ζωή του και σε αυτόν που αποτελεί συνένοχο του ληστή. Γράφει ο Λένιν: «Φανταστείτε πως το αυτοκίνητο σας το σταμάτησαν οπλισμένοι ληστές. τους δίνετε τα λεφτά, το διαβατήριο, το πιστόλι, το αυτοκίνητο σας. Έτσι γλιτώνετε από την ευχάριστη συντροφιά με τους ληστές. Εδώ υπάρχει αναμφισβήτητα συμβιβασμός: “Do ut des” («σου δίνω» τα λεφτά, το όπλο, το αυτοκίνητο, “για να μου δόσεις” τη δυνατότητα να φύγω σώος και άβλαβης). Είναι όμως δύσκολο να βρει κανείς άνθρωπο που να είναι στα καλά του και να λέει πως ένας παρόμοιος συμβιβασμός είναι “κατ” αρχήν απαράδεκτος”, ή να θεωρεί το πρόσωπο που έκανε έναν τέτοιο συμβιβασμό συνένοχο των ληστών (…)». Οι… λενινιστικές γνώσεις του Κ.Τσίπρα σταματούν εκεί. Ας πει κάποιος στον κ.Τσίπρα, όμως, ότι αμέσως μετά, στην ακριβώς επόμενη παράγραφο, ο Λένιν φροντίζει να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στους συγγνωστούς και στους ασύγγνωστους συμβιβασμούς. Ανάμεσα στους παραδεκτούς και στους απαράδεκτους συμβιβασμούς. Τονίζει, δηλαδή, ότι υπάρχουν αυτοί που κάνουν συμβιβασμούς για να γλιτώσουν από τους ληστές, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που βαφτίζουν συμβιβασμό την προδοσία, που κορδακίζονται στην πασαρέλα της εξαπάτησης ξεφωνίζοντας την ίδια τους τη γύμνια. «Να τότε όλοι αυτοί οι κύριοι (που) ενεργούσαν σαν συνένοχοι των ληστών» σημειώνει ο Λένιν και συνεχίζει: «Το συμπέρασμα είναι καθαρό: το να αρνιέσαι τους συμβιβασμούς “από άποψη αρχών”, το να αρνιέσαι γενικά οποιοδήποτε συμβιβασμό, αποτελεί παιδαριωδία, που είναι δύσκολο ακόμα και να την πάρει κανείς στα σοβαρά. Ο πολιτικός, που θέλει να είναι ωφέλιμος στο επαναστατικό προλεταριάτο, πρέπει να ξέρει να ξεχωρίζει τις συγκεκριμένες περιπτώσεις εκείνων ακριβώς των συμβιβασμών που είναι απαράδεκτοι, που εκφράζουν οπορτουνισμό και προδοσία, και να κατευθύνει όλη τη δύναμη της κριτικής του, όλη την αιχμή ενός αμείλικτου ξεσκεπάσματος κι ενός ανειρήνευτου πολέμου ενάντια σ” αυτούς τους συγκεκριμένους συμβιβασμούς χωρίς να επιτρέπει στους πολύπειρους “καταφερτζήδες” σοσιαλιστές και στους κοινοβουλευτικούς ιησουΐτες να ξεφεύγουν και να ξεγλιστρούν από τις ευθύνες με πραγματείες για “συμβιβασμούς γενικά”.”» «Αμειλικτο ξεσκέπασμα» και «ανειρήνευτο πόλεμο» λοιπόν. Αυτή είναι η συμβουλή του Λένιν. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται οι «καταφερτζήδες». Οι εκπρόσωποι του οπορτουνισμού και της προδοσίας. Αυτοί που επιδίδονται σε πραγματείες για «συμβιβασμούς γενικά» ώστε – συνεχίζει ο Λένιν – να «ξεφεύγουν από τις ευθύνες για την προδοσία που διέπραξαν, για το συμβιβασμό που έκαναν, ο οποίος είναι, τέτοιος που αποτελεί πραγματικά οπορτουνισμό, ατιμία και προδοσία του χειρίστου είδους». Προσθέτει ο Λένιν: «Υπάρχουν συμβιβασμοί και συμβιβασμοί. Πρέπει να ξέρεις να αναλύεις την κατάσταση και τους συγκεκριμένους όρους κάθε συμβιβασμού, ή κάθε ποικιλίας συμβιβασμών. Πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τον άνθρωπο που έδωσε στους ληστές λεφτά και όπλο για να περιορίσει το κακό που θα έκαναν οι ληστές και να διευκολύνει τη σύλληψη και την εκτέλεση τους, από τον άνθρωπο που δίνει στους ληστές λεφτά και όπλο για να πάρει μέρος στο μοίρασμα της λείας». Και τρεις γραμμές παρακάτω, ο Λένιν επιμένει: Όποιος δεν κάνει αυτή τη διάκριση «θα ήταν απλούστατα τσαρλατάνος». Ας έρθουμε, τώρα, στα δικά μας: Την ώρα που η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, η εγχώρια πλουτοκρατία, η κλεπτοκρατία, η τραπεζοκρατία και η μιντιακή σαπίλα των νταβατζήδων κανακεύουν την «ωριμότητα» του κυρίου πρωθυπουργού, ο επαναστάτης κ.Τσίπρας τι μας λέει; Επικαλείται τον… Λένιν για να ισχυριστεί ότι «η αστάθεια μιας τέτοιας επαναστατικότητας, η στειρότητά της, η ιδιότητά της να μετατρέπεται γρήγορα σε υποταγή, σε απάθεια, σε φαντασιοπληξία, ακόμη και σε “μανιασμένο” ενθουσιασμό» (σσ: λόγια του Λένιν είναι κι αυτά στον «Αριστερισμό») αποτελούν… αριστερή (άμα τε και επαναστατική) τακτική! Αλήθεια, χρειάζεται να είναι κανείς λενινιστής ή μήπως θα ήταν αρκετό να διαθέτει (έστω και λίγο) φιλότιμο ώστε – την ώρα που έχει διαπράξει αυτό που ο Λένιν αποκαλεί «ατιμία και προδοσία του χείριστου είδους» – να μην είναι και πολιτικός τσαρλατάνος; Πηγή: Imerodromos

Στο κατώφλι του τρίτου μνημονίου, μια ανάλυση της σημερινής κατάστασης


Στο κατώφλι του τρίτου μνημονίου, μια ανάλυση της σημερινής κατάστασης Γράφει ο Προκόπης Κωφός Η άνοδος των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων στη διακυβέρνηση της χώρας, οι «σκληρές διαπραγματεύσεις» των τελευταίων μηνών καθώς και η κατάληξή τους, το τρίτο και πιο απεχθές μνημόνιο, αποδεικνύουν χωρίς καμιά αμφιβολία πως η πολιτική των μνημονίων, δηλαδή η με άμεσους και έμμεσους τρόπους δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, η ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων και η μεταφορά στον ιδιωτικό τομέα δημόσιων επιχειρήσεων που μπορούν να αποφέρουν κέρδη είναι μονόδρομος εντός του ευρωπαϊκού-καπιταλιστικού πλαισίου όπου κινούμαστε και πως οι αστικές κυβερνήσεις είτε ηθελημένα είτε αθέλητα είναι υποχρεωμένες να ακολουθήσουν αυτό το μονόδρομο ανεξαρτήτως προεκλογικών δεσμεύσεων ή «εντολών» που δόθηκαν από το εκλογικό σώμα. Με άλλα λόγια, ο κυρίαρχος λαός που εκφράζει τη θέλησή του με τις εκλογές, δεν είναι και τόσο κυρίαρχος και η «εντολή» του να ανατραπούν τα μνημόνια και η «λιτότητα» πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων. Αυτοί που στήριξαν τις ελπίδες τους για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και για μια καλύτερη ζωή στα «αντιμνημονιακά» κόμματα και στην ανατροπή των μνημονίων που τους υποσχέθηκαν τα ....... κόμματα αυτά διαψεύστηκαν πλήρως. Μαζί μ' αυτούς όμως διαψεύστηκαν κι αυτοί που είπαν ΝΑΙ στα μνημόνια και στις μνημονιακές πολιτικές, γιατί αποκαλύφτηκε πως οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν ούτε και αυτές οι ίδιες περιθώρια για αποκλίσεις από τις πολιτικές που ακολουθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο και είναι υποχρεωμένες εκ των πραγμάτων να απορρίπτουν ηπιότερα μέτρα και εναλλακτικές πολιτικές και να απαιτούν επιτακτικά ακόμα σκληρότερα μέτρα για να προωθηθεί η πολιτική τους. Οι υποτιθέμενες «σκληρές διαπραγματεύσεις» των τελευταίων μηνών καθώς και η κατάληξή τους, το τρίτο μνημόνιο, αποδεικνύουν πως πολιτικές προτάσεις για το σήμερα μέσα στο πλαίσιο στο οποίο κινούμαστε για να αποφευχθούν τα κακά που μας βρήκαν και να μην έρθουν και χειρότερα δεν υπάρχουν, μαγικά δεν γίνονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν δεχτούμε τις καλές του προθέσεις και μια στοιχειώδη γνώση γι αυτά που είχε να αντιμετωπίσει, μαγικά πήγε να κάνει για να αποφευχθεί η «λιτότητα» μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ, αλλά φυσικά τα μαγικά δεν του βγήκαν, γιατί η «ανταγωνιστικότητα» και η καπιταλιστική ανάκαμψη καθώς και η «λιτότητα» και τα «σκληρά μέτρα» που τις στηρίζουν είναι η πεμπτουσία της ευρωπαϊκής πολιτικής, που φυσικά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να την εγκαταλείψει, γιατί η εγκατάλειψη της πολιτικής της «λιτότητας» και των «σκληρών μέτρων» ισοδυναμεί με παραίτηση από την ανταγωνιστικότητα και την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής οικονομίας. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, αποδεχόμενος την Ευρωπαϊκή προοπτική και το Ευρώ, αυτή την πολιτική ακολουθεί, μόνο που την καπιταλιστική ανάκαμψη τη λέει σκέτα ανάπτυξη ή ανάκαμψη, ενώ την ανταγωνιστικότητα αν δεν τη λέει ανταγωνιστικότητα, τη λέει ανασυγκρότηση της οικονομίας, που σημαίνει ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα και ιδιαίτερα της λεγόμενης «υγιούς επιχειρηματικότητας» ώστε να γίνει ανταγωνιστική. Ούτε πραξικόπημα, ούτε εκβιασμός, ούτε δυσμενής μεταχείριση φυσικά υπήρξε σε βάρος της χώρας μας και της κυβέρνησής της, όπως μας λένε. Τι έγινε; Απλά, με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε, με τα προαπαιτούμενα που αποφασίστηκαν και με το τρίτο μνημόνιο στο οποίο συμφώνησαν, προωθήθηκε η από όλες τις πλευρές αποδεκτή πολιτική της ανταγωνιστικότητας και της ανάκαμψης των κερδών των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω. Επομένως, η αποδοχή και η προώθηση του τρίτου μνημονίου από την «αριστερή» κυβέρνηση αποδεικνύει πως στερείται ουσιαστικά νοήματος το αίτημα για μια πολιτική πρόταση εντός του υπάρχοντος πλαισίου με βάση την οποία θα αποφευχθεί η φτωχοποίηση που προωθείται από τις πολιτικές των μνημονίων ή τις πολιτικές που επικεντρώνουν στην έξοδο από το Ευρώ. Τέτοια πολιτική πρόταση δεν υπάρχει και μετά την παταγώδη αποτυχία των «σκληρών διαπραγματεύσεων» του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει και γι αυτό φυσικά και δεν υπάρχει ουσιαστικά αστική πολιτική δύναμη που να προτείνει κάτι διαφορετικό από τη λεγόμενη «λιτότητα» των μνημονίων ή τη «λιτότητα» της εξόδου από το ευρώ, δηλαδή κάτι διαφορετικό από τη δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, τον περιορισμό των κοινωνικών παροχών, την ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις λεγόμενες «μεταρρυθμίσεις» με τις οποίες προωθούνται ουσιαστικά όλα τα προηγούμενα. Η πολιτική της «λιτότητας» μέσω των μνημονίων στην οποία έχουν καταλήξει όλα τα αστικά κόμματα, από Νέα Δημοκρατία και ΑΝΕΛ μέχρι ΣΥΡΙΖΑ και «Αριστερές Πλατφόρμες», σε όλες της τις παραλλαγές, είτε με μνημόνια, είτε με δραχμή, είτε με διάφορα μίγματα «ισοδύναμων μέτρων» προσπαθεί να κρύψει το βασικότερο και ουσιαστικότερο, τη γενικευμένη καπιταλιστική κρίση που πλήττει όχι μόνο τη χώρα μας, αλλά και όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Οι θιασώτες των μνημονίων, παλιοί και νέοι, παρουσιάζουν τη «λιτότητα», τα σκληρά μέτρα σε βάρος των εργαζόμενων και τις «μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται πως πρέπει να γίνουν ως τις αναγκαίες και απαραίτητες «θυσίες» και ως τους απαραίτητους και αναγκαίους συμβιβασμούς για να μπορέσει η οικονομία, η πραγματική οικονομία, να ανακάμψει, να γίνουν επενδύσεις και να αντιμετωπιστούν έτσι τα μεγάλα προβλήματα της ύφεσης, της ανεργίας και της υποβάθμισης του επιπέδου ζωής των εργαζομένων. Μεγαλύτερη παραπλάνηση από αυτή δεν θα μπορούσαν να επινοήσουν. Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας στο οικονομικό και στο πολιτικό επίπεδο δεν είναι τοπικά φαινόμενα που οφείλονται σε αποκλειστικά τοπικά αίτια, που επομένως αν εξαλειφθούν σε τοπικό επίπεδο μπορεί η χώρα να επανέλθει στην ανάπτυξη. Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας στο οικονομικό και στο πολιτικό επίπεδο είναι συνέπειες της γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης που πλήττει όλες τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και που εκδηλώνεται σε κάθε χώρα με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με την παραγωγική βάση που έχει διαμορφωθεί στην κάθε χώρα. Δεδομένης λοιπόν της γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης που είναι σε εξέλιξη χωρίς καμιά προοπτική για γενικευμένη ανάκαμψη σε διεθνές και τοπικό επίπεδο οι ελπίδες για βελτίωση της ζωής των εργαζομένων και η επαναφορά στα προ κρίσης επίπεδα είναι παντελώς αβάσιμες. Πραγματική ανάκαμψη των οικονομιών των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της χώρας μας δεν μπορεί να υπάρξει. Το μόνο που μπορούν να πετύχουν με τις προωθούμενες σε ευρωπαϊκό και τοπικό επίπεδο μνημονιακές πολιτικές είναι προσωρινές και αναιμικές ανακάμψεις της οικονομίας που επιτυγχάνονται αποκλειστικά και μόνο στη βάση των μειώσεων των μισθών, της ανατροπής των εργασιακών δικαιωμάτων και των ιδιωτικοποιήσεων. Η οικτρή κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι εργαζόμενοι και το ακόμα χειρότερο αύριο που μας περιμένει κι εμάς και τα παιδιά μας είναι το αποτέλεσμα των επιλογών που έγιναν και των πολιτικών που ασκήθηκαν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες και φυσικά των επιλογών που έγιναν και των πολιτικών που ασκήθηκαν την εποχή των μνημονίων, των δύο πρώτων μνημονίων από τους παλιούς μνημονιακούς και του τρίτου μνημονίου από τους νέους μνημονιακούς. Οι νέοι μνημονιακοί του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ εξομοιώθηκαν πλήρως με τους παλιούς και με τη συνεργασία και τη στήριξη των παραδοσιακών μνημονιακών της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού φόρτωσαν τους εργαζόμενους με το τρίτο μνημόνιο. Αυτά τα δεινά που μας βρήκαν ως χώρα και ως λαό θα τα υποστούμε στο ακέραιο και θα συνεχίσουμε να τα υφιστάμεθα μέχρι να αποφασίσουμε να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση που τα επιφέρει. Το αδιέξοδο λοιπόν για τους εργαζόμενους της χώρας μας και γενικά για τους εργαζόμενους όλων των ευρωπαϊκών χωρών είναι πλήρες. Καλούνται να αποδεχτούν σε κάθε περίπτωση τη φτωχοποίησή τους και τη γενικότερη παρακμή των κοινωνιών τους στο όνομα της καπιταλιστικής ανάκαμψης, της ανταγωνιστικότητας και των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες καθήκον όλων των εργαζόμενων, είτε αυτών που στήριξαν τους «αντιμνημονιακούς, είτε αυτών που στήριξαν τους μνημονιακούς, είναι να σκεφτούν χωρίς προκαταλήψεις όλα τα πραγματικά γεγονότα των τελευταίων μηνών, να βγάλουν τα συμπεράσματά τους και να αποφασίσουν αν θα αποδεχτούν την είτε με τον ένα τρόπο (μνημόνιο) είτε με τον άλλο τρόπο (GREXIT) φτωχοποίηση, όχι μόνο τη δική τους, αλλά και των παιδιών τους, και αν αποφασίσουν πως δεν την αποδέχονται να αποφασίσουν να στηρίξουν το άλλο δρόμο, το δρόμο της προόδου, το δρόμο μιας καλύτερης ζωής, το δρόμο μιας άλλης εξουσίας, το δρόμο της σοσιαλιστικής προοπτικής που συνοψίζεται στα εξής: Μονομερής διαγραφή του χρέους, έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ, κοινωνικοποίηση των μονοπωλιακών επιχειρήσεων, κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, συνεργασία με όλους και με όλες τις χώρες στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Αυτή η πρόταση δεν είναι πρόταση για το αύριο, είναι πρόταση για το σήμερα και η μόνη προϋπόθεση για την προώθησή της είναι η ενεργή στήριξή της από τους εργαζόμενους. Αυτή η ευλογημένη και προικισμένη χώρα που έχουμε την τύχη να κατοικούμε έχει τόσες πλουτοπαραγωγικές πηγές που σε συνδυασμό με την εργασία των παιδιών της μπορεί να μεγαλουργήσει. Προκόπης Κωφός

Εμείς δεν πιστεύουμε με τίποτα πως πήραν μίζα Σαγιάς, Φλαμπουράρης, Δραγασάκης και ΣΥΡΙΖΑ


παρασκευή, 31 ιουλίου 2015 Εμείς δεν πιστεύουμε με τίποτα πως πήραν μίζα Σαγιάς, Φλαμπουράρης, Δραγασάκης και ΣΥΡΙΖΑ Θα σας πω κάτι, αλλά είναι εμπιστευτικό: Ο ΣΑΓΙΑΣ το κανόνισε, πολύ πριν τις εκλογές. Ηταν και ο δικηγόρος της Cosco, ενώ άγνωστο παραμένει το πόση μίζα πήραν Σαγιάς Φλαμπουράρης Δραγασάκης και ΣΥΡΙΖΑ. - Προχωρά η πώληση του ΟΛΠ (Αυγή 31 Ιούλη 2015)) The Bloopers Team (web radio)

Ἔχουμε μέλλον σάν χώρα;


Η χώρα στην οποία ο Θεοδωράκης έγινε Βουλευτής, ο Greorge Soros θεωρείται φιλάνθρωπος, o Τσακαλώτος θεωρείται αριστερός κι ο Ελευθέριος Βενιζέλος εθνάρχης… ….δυστυχώς δεν έχει το οποιοδήποτε μέλλον. Σίγμα

U.n.k.l.e - When Things Explode

Μίκης Θεοδωράκης και άλλες προσωπικότητες : όχι σε σωτήρες, τυχοδιώκτες, καιροσκόπους και ανάγκη για μέτωπο αντίστασης στα μνημόνια


30/7/15

Ε, λοιπόν, όχι, κύριοι! Επιλογή υπάρχει…


30 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015, Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: Το νόμισμα είναι το μέσο και όχι ο σκοπός. Το αν μια χώρα θα έχει μάρκο, δολάριο, ευρώ, δραχμή, φράγκο ή ρούβλι, δεν αντιμετωπίζει από μόνο του τα οικονομικά προβλήματα της χώρας. Είναι όμως ένα εργαλείο για την αντιμετώπισή τους. Είναι ένα μέσο στη χάραξη της γενικότερης οικονομικής –και όχι μόνο– πολιτικής. Για παράδειγμα: Η Σοβιετική Ένωση είχε ρούβλι. Ρούβλι έχει και η σημερινή Ρωσία. Ασκείται η ίδια οικονομική πολιτική; Ασφαλώς όχι. Ασκείται η ίδια κοινωνική πολιτική; Ασφαλώς όχι. Το ρούβλι, όμως, παραμένει το ίδιο. Αν, λοιπόν, έχουμε ξεκαθαρίσει ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ, αλλά είναι ένα μέσο για να ασκηθεί μια συγκεκριμένη πολιτική, τότε ρωτάμε: Για ποιο λόγο οι υπέρμαχοι του ευρώ, όπως είναι η κυβέρνηση, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, καθώς και το σύνολο του μιντιακού κατεστημένου, δε θέλουν να ακούσουν ούτε για πλάκα το ενδεχόμενο αλλαγής του νομίσματος; Έχουν φτάσει, μάλιστα, στο σημείο να ξορκίζουν ακόμη και το ενδεχόμενο σκέψης ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Για αυτούς τους ευρωλάγνους, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: 1. Είτε έχουν μετατρέψει το μέσο σε σκοπό, οπότε πάσχουν πλέον από μια πολύ βαριά ασθένεια που λέγεται τύφλωση, είτε, 2. εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Ας κάνουμε, λοιπόν, μια υπόθεση εργασίας: Όλοι αυτοί θέλουν να μείνουμε στο ευρώ γιατί μόνο έτσι θα ανακάμψει η οικονομία. Θα κερδίσουν, λένε, οι εταιρείες και μέσω αυτών θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και, κάπως έτσι, θα ορθοποδήσει ο τόπος και ο λαός. Άρα, ο σκοπός τους είναι να σώσουν τη χώρα, να ανασάνει ο λαός. Όποιος έχει έστω και λίγο ασχοληθεί με την ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία πέντε χρόνια μπορεί να κατανοήσει ότι αυτό το επιχείρημα καταρρέει σα χάρτινος πύργος. Διότι, αν ήταν έτσι, τότε θα έπρεπε, μετά από τόσα προγράμματα και τόσα δισεκατομμύρια ευρώ για την ανατροφοδότηση των τραπεζών, όχι απλά να υπήρχε ανάπτυξη, αλλά, το κυριότερο, αισθητή μείωση της ανεργίας, δημιουργία θέσεων εργασίας, επενδύσεις κ.ο.κ.; Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί. Αντιθέτως βρισκόμαστε στην ίδια καταστροφική περιδίνηση και δεν θα μπούμε καν στη συζήτηση για το αν πέτυχαν ή όχι τα προγράμματά τους. Δικά τους είναι, αυτοί τα εφαρμόζουν, αυτοί έφεραν αυτά τα αποτελέσματα. Εφόσον, λοιπόν, ο σκοπός τους δεν πετυχαίνει, τότε, κάποιο πρόβλημα υπάρχει με το μέσο. Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι θέλουν να σώσουν τον τόπο (σκοπός) και επιμένουν ότι το μέσο για να το κάνουν αυτό είναι το ευρώ, τότε το λιγότερο που έχουν πάθει είναι μια άνευ προηγουμένου ιδεολογική αγκύλωση. (Για την οποία, ειρήσθω εν παρόδω, κατηγορούν όλους τους άλλους). Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πιθανότητα: Αν ο σκοπός δεν είναι η ανάκαμψη του τόπου. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να μας πούνε ποιος είναι ο σκοπός. Και επειδή δεν μας τον λένε, θα πρέπει να τον βρούμε μόνοι μας, ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία. Για να βρούμε τον (ανομολόγητο) σκοπό, θα πρέπει να δούμε τι εξυπηρετεί στην πράξη το μέσο. Συμφωνούμε όλοι ότι το ευρώ είναι το νόμισμα που δημιούργησε μια ένωση κρατών. Τα κράτη αυτά ανήκουν σε μια μεγαλύτερη ένωση: Στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποιοι είναι οι σκοποί της ΕΕ; Ας μην πάμε μακριά. Πανθομολογούμενοι σκοποί της ΕΕ είναι οι περιβόητες «τέσσερις ελευθερίες» του Μάαστριχτ. Είναι η ελευθερία στην κίνηση των κεφαλαίων. Είναι η ελευθερία στην κίνηση των εμπορευμάτων. Είναι η απελευθέρωση των υπηρεσιών. Είναι η ελευθερία κίνησης του εργατικού δυναμικού. Πάνω σε αυτές τις ελευθερίες βασίστηκε η συνθήκη Άμστερνταμ. Πάνω σε αυτές θεσμοθετήθηκε η Οικονομική και Νομισματική Ένωση. Πάνω σε αυτές καθιερώθηκε το Σύμφωνο Σταθερότητας. Πάνω σε αυτές οικοδομήθηκε το σημερινό έκτρωμα που ονομάζεται ευρωζώνη και που δεν είναι τίποτα άλλο από τη δυνατότητα των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών να εφαρμόζουν τις «4 ελευθερίες τους» όχι σε μία μόνο χώρα, αλλά σε πολλές. Δεν είναι τίποτα άλλο από τη δυνατότητα των ισχυρότερων καπιταλιστικών κρατών της Ένωσης να εφαρμόζουν τις «4 ελευθερίες τους» σε βάρος των άλλων «εταίρων» τους. Και, σε τελική ανάλυση, δεν είναι τίποτα άλλο από τη δυνατότητα της Ένωσης, ως ιμπεριαλιστικού πλέον μηχανισμού, να παρεμβαίνει και να μοιράζει τις αγορές του κόσμου. Από αυτές τις 4 ελευθερίες, είναι προφανές, δε χάνουν όλοι. Κάποιοι κερδίζουν και μάλιστα πολύ και πολλά. Και αυτοί που κερδίζουν έχουν εταιρείες, έχουν off shore, έχουν λιμουζίνες. Και κάποιοι άλλοι χάνουν. Οι εκατομμύρια. Αυτοί που δεν έχουν ονόματα. Αυτοί που δεν έχουν λιμουζίνες. Αυτοί που δεν έχουν δουλειές. Αυτοί που δεν έχουν μέλλον. Όσοι, λοιπόν, υπερασπίζονται το ευρώ (ως μέσο) υπερασπίζονται και τον καπιταλισμό, την ανασφάλεια, την ανεργία, τη φτώχεια και το φόβο, ως σκοπό. Και επειδή τέτοιους σκοπούς δεν τους λες, σπέρνεις τον τρόμο. Βάζεις τα κανάλια σου να υλοποιούν μια πρωτοφανή προπαγάνδα. Και γίνεσαι ο πομπός μιας επίθεσης δίχως σταματημό στις συνειδήσεις. Που λέει ότι το ευρώ είναι μονόδρομος. Που λέει ότι έξω από το ευρώ θα… πεθαίνουμε σαν τα κοτόπουλα. Που λέει ότι ζωή υπάρχει μόνο μέσα στη λυκοσυμμαχία τους. Και που λέει, στο τέλος, ότι ο λαός δεν έχει δικαίωμα επιλογής. Ε, λοιπόν, όχι, κύριοι! Επιλογή υπάρχει…ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΑΚΟΣΑΣ •

Ο Αλέξης Τσίπρας μοιράζει κουτόχορτο

29/7/15

Danny Rayel - Civilization Is Over (Epic Beautiful Dramatic)

To all Greeks - National measures for defending yourselves against deadly and merciless EU GeorgeGreekTrucker


Ο Σύριζα ως «καταστρόϊκα»


Ο Σύριζα ως «καταστρόϊκα» Του Γιώργου Καραμπελιά Εν τέλει, ο Γιάννης Βαρουφάκης αποκαλύπτει τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλώνει πως, σύμφωνα με εντολή του τελευταίου, από τον περασμένο Δεκέμβριο, προετοίμαζε μυστικό σχέδιο για το πώς θα ελέγξει κρυφά τις καταθέσεις όλων των Ελλήνων έτσι ώστε να μπορεί, μέσα σε μία μέρα, να μετατρέψει το νομισματικό σύστημα της χώρας και να περάσει από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας. Παρότι ο Βαρουφάκης διαθέτει πλούσια φαντασία, είναι μυθομανής και διακρίνεται για τις μπαρούφες του (εξ ου και το τόσο ταιριαστό γι’ αυτόν όνομά του, που φαίνεται πως κρατάει από κάποια μακρά οικογενειακή παράδοση), είμαι πεισμένος πως αυτό το σχέδιο ήταν πραγματικό, στο πλαίσιο βέβαια πάντα της συριζαίικης πραγματικότητας. Το ότι είναι πραγματικό και όχι αποκύημα της φαντασίας του Βαρουφάκη καταδεικνύεται από μία πληθώρα στοιχείων. Πρώτα και κύρια, από το γεγονός ότι η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δεν τολμούν να τον διαψεύσουν, ενώ συναρτάται άμεσα με την κήρυξη του δημοψηφίσματος και το κλείσιμο των τραπεζών, ως το προοίμιο για τη μετάβαση στη δραχμή. Μόνο που, την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας, κάτω από ποικίλες πιέσεις τις οποίες έχουμε αναλύσει σε άλλα κείμενα, έκανε πίσω. Αυτό, εξάλλου, υποδηλώνει ο τρόπος που για έξι μήνες δήθεν διαπραγματευόταν η κυβέρνηση, οδηγώντας τα πράγματα στο τελικό αδιέξοδο, στα τέλη Ιουνίου. Επιπλέον ενδείξεις ή και αποδείξεις για την ύπαρξη αυτού του σχεδίου μας δίνει η μερική του αποκάλυψη από τον πρόεδρο των εφοριακών υπαλλήλων και νυν ανταμειφθέντα με υπουργείο, Τρύφωνα Αλεξιάδη, ο οποίος είχε δηλώσει, σε ανύποπτο χρόνο, την Άνοιξη, πως οι εφορίες θα ήταν δυνατό να αντικαταστήσουν τις τράπεζες, δήλωση την οποία και αμέσως απέσυρε μετά τον σχετικό σάλο που προκάλεσε. Επρόκειτο άραγε για εφαρμογή του σχεδίου Βαρουφάκη, περί παράλληλου τραπεζικού συστήματος; Στην ίδια κατεύθυνση επίσης εντάσσεται το σχέδιο Λαφαζάνη και η δήλωση της Βαλαβάνη, το βράδυ του δημοψηφίσματος, ότι θα ελέγχονται και οι τραπεζικές θυρίδες, καθώς και η απόσυρση μεγάλου χρηματικού ποσού της μητέρας της από το τραπεζικό σύστημα. Εάν καθίσουμε εκ των υστέρων και καταγράψουμε τα γεγονότα και τις ενδείξεις των προθέσεων αυτής της συμμορίας των δραχμολάγνων της συμφοράς, δεν μπορεί να μείνει καμία αμφιβολία για το ότι το σχέδιο αυτό είχε τεθεί σε εφαρμογή· τα ΑΦΜ όλων μας είχαν περάσει κάτω από τον έλεγχο των Τσίπρα-Βαρουφάκη και φτάσαμε στο παρά ένα για την ολοκλήρωση του σχεδίου. Και, προφανώς, η βασική απόδειξη της συνενοχής παραμένει το βασικό στοιχείο που αναφέραμε, η έλλειψη διάψευσης από την κυβέρνηση καθώς και η παραμονή του Βαρουφάκη μέχρι σήμερα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά υποδηλώνουν πως φοβούνται ότι ο Βαρουφάκης έχει καταγεγραμμένα, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τα στοιχεία αυτής της συνωμοσίας και γι’ αυτό άλλωστε τα κυκλοφορεί ο ίδιος, σε μια μορφή ανοικτής πρόκλησης προς τον Τσίπρα. Τώρα, εξάλλου, μπορούμε να κατανοήσουμε το νόημα της δήλωσής του, πως είχε καταγράψει όλες τις συνομιλίες στο Eurogroup της Ρίγας. Επρόκειτο για μία έμμεση απειλή προς τον πρωθυπουργό να μη θελήσει ποτέ να τον διαψεύσει διότι αυτός καταγράφει τα πάντα. Διαφορετικά, μια τέτοια δήλωση, όπως καταλαβαίνουμε, δεν είχε νόημα, στον βαθμό που ξεσήκωσε όλους τους υπουργούς Οικονομικών εναντίον του. Άρα είχε πραγματοποιηθεί για εσωτερική κατανάλωση. Το σκανδαλώδες σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως οι πάντες, ο Τύπος, η δικαιοσύνη, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, τα κόμματα της αντιπολίτευσης παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά τον «διαταραγμένο» Βαρουφάκη, αλλά κατ’ εξοχήν τον ίδιο τον Τσίπρα. Αυτός, όπως έχουμε τονίσει τόσες και τόσες φορές, έπαιζε από την αρχή ένα διπλό, τουλάχιστον, παιχνίδι. Από τη μία πλευρά προσπαθούσε να καθησυχάσει το «σύστημα», εγχώριο και διεθνές –επιλογή Παυλόπουλου, αγκαλιές με τη Μέρκελ, επιλογή Πανούση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη–, και από την άλλη προετοίμαζε την πιθανότητα μίας «ρήξης», εξ ου και η επιλογή Βαρουφάκη για το υπουργείο Οικονομικών και η προετοιμαζόμενη από τον Δεκέμβριο του ’14 συνομωσία, η επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την Προεδρία της Βουλής, και οι συνακόλουθες «επιτροπές αλήθειας», η τοποθέτηση Λαφαζάνη στο υπουργείο Ενέργειας, ως δίαυλο των επαφών με τους Ρώσους. Και η μόνη σταθερά και στις δύο αυτές εκδοχές παρέμενε η στήριξη στο φιλο-αμερικάνικο λόμπι (Κοτζιάς, Καμμένος, Αναγνωστοπούλου κ.λπ.). Το οικονομικό κόστος της «καταστρόικα» Αυτή η εξάμηνη συνομωσία είχε ένα τεράστιο κόστος. Κόστος οικονομικό: 40 δισεκατομμύρια μείωση καταθέσεων, 20 δισεκατομμύρια πτώση της χρηματιστηριακής αξίας των Τραπεζών και έξοδος μετόχων, ήρθαν να αποτελειώσουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ένα τραπεζικό σύστημα που, πέντε χρόνια πριν, ήταν το ισχυρότερο των Βαλκανίων, με 220 δισεκατομμύρια καταθέσεις και παρουσία σε όλες τις βαλκανικές χώρες, αποσυντέθηκε μάλλον οριστικά κατά τους τελευταίους έξι μήνες, έτσι ώστε να το αγοράσουν οι καραδοκούντες, Γερμανοί και Γάλλοι κυρίως, ενώ παράλληλα οι γερμανικές Τράπεζες θα υποκαταστήσουν πλήρως τις ελληνικές στα Βαλκάνια. Έτσι, το μόνο όπλο που διέθετε η Ελλάδα για να προωθήσει μία προσέγγιση των οικονομιών των βαλκανικών χωρών που ήταν οι Τράπεζές της, ετέθη νοκ άουτ. Κάτω οι τραπεζίτες, ζήτω οι «συμμορίτες της δραχμής». Εξάλλου, όπως τονίζει ο Γιάννης Μηλιός και οι αντιεξουσιαστές antifa βορείων προαστίων, οι Έλληνες είναι οι «ιμπεριαλιστές των Βαλκανίων» και το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών από τον Βαρουφάκη αποτελεί αντιιμπεριαλιστική πράξη· V ως vendetta. Το κόστος της εξάμηνης οικονομικής διαχείρισης, εκτός από τις Τράπεζες, ήταν τεράστιο για όλους τους παραγωγικούς τομείς (πρόβλεψη για μείωση 3% του ΑΕΠ έναντι ανόδου 2,5%, περίπου, 8-10 δισεκατομμύρια ευρώ μείωση. Πράγμα που μεταφράζεται σε πτώση των εξαγωγών, μείωση της βιομηχανικής παραγωγής και στασιμότητα ακόμα και του τουρισμού, που προβλεπόταν να έχει πάρα πολύ μεγάλη άνοδο, λόγω της κρίσης στη Β. Αφρική και την Τουρκία. Αυξήθηκαν κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια ευρώ οι οφειλές του κράτους προς τους ιδιώτες, ενώ κατέρρευσαν τα έσοδα του δημοσίου, τους πρώτους εφτά μήνες, κατά 2 με 3 δισεκατομμύρια. Συνέπεια όλων αυτών είναι η επιδείνωση της κατάστασης στα νοσοκομεία, όπου οι κρατικές επιχορηγήσεις μειώθηκαν δραματικά (πάνω από 80%), ενώ η ανεργία άρχισε και πάλι να ανεβαίνει μετά τη μικρή πτώση που είχε σημειώσει την προηγούμενη περίοδο. Το δε κλείσιμο των Τραπεζών και ο έλεγχος κεφαλαίων έχει ένα κόστος στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας που υπολογίζεται, σε καθημερινή βάση, από το ελάχιστο των 300 εκατομμυρίων έως 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Και δεδομένου ότι επλήγη ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα, ακόμα και όταν –και αν–, μετά από αρκετούς μήνες. αρθούν οι έλεγχοι, για χρόνια, οι Έλληνες θα συνεχίσουν να καταθέτουν τις αποταμιεύσεις τους ή τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, μη έχοντας εμπιστοσύνη στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι χωρίς τέλος ενώ, τώρα, έρχεται ο μεγάλος λογαριασμός των προαπαιτούμενων του παλαιού μνημονίου, το κόστος του οποίου εκτινάχθηκε στα 8 με 9 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα 2 δις τα οποία ζητούσαν μέχρι τον Φεβρουάριο οι δανειστές. Το καταστροφικό κόστος της διαχείρισης Βρουφάκη-Τσίπρα, στην πραγματικότητα, βρίσκεται στα 100 δισεκατομμύρια (οι υπολογισμοί κυμαίνονται από το ελάχιστο των 60 δισεκατομμυρίων στο μέγιστο των 200 δισ). Κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, αυτό το κόστος θα αρχίσει να μετακυλίεται με δραματικό τρόπο και σε όσους Έλληνες δεν είχαν πληγεί ιδιαίτερα μέχρι τώρα και αποτελούν συχνά τους χαζοχαρούμενους χειροκροτητές του κυρίου Τσίπρα – διότι όλοι όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη γευθεί τα αγαθά της αριστερής διακυβέρνησης. Οι συνέπειες της κατάρρευσης, τους επόμενους μήνες, θα επεκταθούν δραματικά στο σύνολο των Ελλήνων – με την εξαίρεση βεβαίως μερικών χιλιάδων Συριζαίων, οι οποίοι διορίστηκαν σε υπουργεία, γ. γραμματείες κ.λπ, και αποτελούν τη μόνη πραγματική κοινωνική βάση της κυβέρνησης. Διότι η καταβαράθρωση της οικονομικής δραστηριότητας και των Τραπεζών οδηγεί ήδη σε αύξηση των φόρων – έμμεσων (ΦΠΑ) και άμεσων (φορολογικές δηλώσεις, ΕΝΦΙΑ κ.λπ)–, καθώς και σε μείωση των συντάξεων και των μισθών του δημοσίου. Οι εκπαιδευτικοί, που στήριξαν τόσο σθεναρά την κυβέρνηση, θα πληγούν όχι μόνο στο εισόδημά τους αλλά, όπως ήδη ανακοινώνεται, με την αύξηση των ωρών εργασίας τους, εξαιτίας της έλλειψης εκπαιδευτικών και της αδυναμίας προσλήψεων. Όμως, η καταστροφική παρουσία των κυβερνώντων δεν περιορίστηκε στην οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, όπου τα μόνα τους επιτεύγματα είναι η διόγκωση των μεταναστευτικών ρευμάτων και η ψήφιση του εθνοκτόνου νόμου για την ιθαγένεια, αλλά προκάλεσαν και μια τεράστια υποβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης και των δυνατοτήτων της χώρας. Το γεωπολιτικό κόστος Κατ’ αρχάς, προφανώς, μόνο και μόνο η γεωπολιτική υποβάθμιση, εξαιτίας της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης, θα ήταν αρκετή. Το γεγονός των συνεπειών της στα Βαλκάνια, και όχι μόνο, εξαιτίας της κατάρρευσης των ελληνικών Τραπεζών, είναι προφανής: ο Έντι Ράμα στην Αλβανία αναθεώρησε ήδη τις αποφάσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, και προβάλλει, ανενδοίαστα, σενάρια μεγάλης Αλβανίας. Η βουλγαρική κυβέρνηση στράφηκε ενάντια στην Ελλάδα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Σκόπια επιμένουν στη μακεδονική τους εμμονή, ενώ η Τουρκία εμφανίζεται διατεθειμένη να μας βοηθήσει στην… αποπληρωμή των δανείων μας! Η Κύπρος βρίσκεται μπροστά σε ένα νέο σχέδιο Ανάν και συνεχίζει να απομακρύνεται από την Ελλάδα, με την αμέριστη συμπαράσταση του υπουργείου Εξωτερικών και της Σίας Αναγνωστοπούλου. Το γεγονός αυτό καθεαυτό, το ότι, δηλαδή, η Γερμανία και άλλες χώρες της ευρωζώνης έθεσαν ανοικτά ζήτημα εξώσεως της Ελλάδας από αυτή, αποτελεί ένα αρνητικό προηγούμενο τεράστιας σημασίας. Η χώρα μας αντιμετωπίζεται διακηρυγμένα ως ο παρίας της ευρωζώνης. Η σχέση μας με τη Ρωσία επλήγη από τις παλινωδίες υπουργών και πρωθυπουργού, ενώ έγινε περισσότερο υποτελής η σχέση με τις ΗΠΑ. Το εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδήγησε σε γεωπολιτική υποβάθμιση τη χώρα, η αμυντική μας ικανότητα περιορίζεται και άλλο, με τις περικοπές των αμυντικών δαπανών των νέων μνημονίων. Ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία δεν υπήρξαν τόσο περιφρονητικές δηλώσεις για την Ελλάδα από κυβερνήσεις (Ραχόι, Κάμερον, Βέλγιο, Σλοβακία, Φιλανδία κ.ά.) όσες αυτό το εξάμηνο, ιδιαίτερα τους δύο τελευταίους μήνες. Ακόμα και με τους παραδοσιακούς φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, τους Ποδέμος, οι σχέσεις έγιναν πολύ πιο ψυχρές και η Ελλάδα αντιμετωπίζεται από αυτούς και από την Ιρλανδία ως ο επικίνδυνος, μπατιριμένος και αναξιόπιστος συγγενής που πρέπει να αποφεύγεται. Αντί για ενίσχυση των συμμαχιών, είχαμε απώλεια ακόμα και των παραδοσιακών. Και το γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη συμπαραστέκονται στην Ελλάδα, ως θύμα της γερμανικής πολιτικής, και της επιθυμίας της για έξωσή μας από την ευρωζώνη, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις τεράστιες ζημιές που προκλήθηκαν. Όταν μάλιστα οι παλινωδίες της κυβέρνησης Τσίπρα και η υποχώρησή της στους εκβιασμούς των Γερμανών άφησε ξεκρέμαστους όλους εκείνους που είχαν θελήσει να μας στηρίξουν την προηγούμενη περίοδο. Η «ρεβάνς» για τη Βάρκιζα! Αλλά, εκτός από την οικονομία και τη γεωπολιτική θέση της χώρας, η «κυβερνώσα αριστερά» των Τσίπρα, Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, Φλαμπουράρη και Σίας, κινδυνεύει να καταστρέψει για πολλά χρόνια και τις ίδιες τις αξίες του δημοκρατικού αντιμνημονιακού κινήματος. Κατ’ αρχάς, με την εσπευσμένη άνοδό του στην εξουσία, και τις καταστροφές που προκάλεσε, κατέστρεψε το αντιμνημονιακό κίνημα, μεταβάλλοντάς το σε υποπόδιο του 3ου μνημονίου. Έτσι, γελοιοποίησαν την έννοια του αντιμνημονιακού χώρου, και στο μόνο που μπορούν να ελπίζουν πλέον είναι πως, επειδή αυτός ο τεράστιος όγκος χρεών δεν είναι εξυπηρετήσιμος, θα υποχρεωθούν οι δανειστές να προσφέρουν μία επιμήκυνση του χρέους και μια μείωση των επιτοκίων. Παράλληλα, επειδή η αριστερή διακυβέρνηση θα έχει αποδειχθεί η χειρότερη διακυβέρνηση στη νεότερη ιστορία της χώρας, θα προκαλέσουν μια κυριολεκτική ιδεολογική αντεπανάσταση, όπου οι αξίες του ανταγωνισμού, του νεο-φιλελευθερισμού, της ελαστικοποίησης της εργασίας, των γενικευμένων ιδιωτικοποιήσεων, της άρνησης κάθε κοινωνικής αλληλεγγύης, θα μεταβληθούν σε κυρίαρχες για πολλά χρόνια. Ό,τι συνέβη στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά την κατάρρευσή του, θα κατορθώσουν να το επιτύχουν οι μεταμοντέρνοι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, παίρνοντας αυτοί τη «ρεβάνς» της Βάρκιζας. Οι αξίες της δεξιάς, που τόσο εξορκίζουν, θα καταστούν κυρίαρχες, μετά τη σύντομη διακυβέρνηση της ασυδοσίας τους. Αν αυτές οι καταστροφές προκαλούνταν από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες. Και, πιθανώς, οι υπουργοί θα είχαν διαφύγει με ελικόπτερα. Και όμως, για την ώρα, οι Έλληνες δείχνουν μια απίστευτη ανοχή και μάλιστα εξακολουθούν σε όλες τις δημοσκοπήσεις να υποστηρίζουν τον Τσίπρα ως τη μόνη εναλλακτική λύση. Αυτό βέβαια έχει να κάνει με δύο παράγοντες. Πρώτον, τη βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος – τόσο των μνημονιακών κομμάτων, όσο και της Χ.Α., που έχει κυριολεκτικώς λουφάξει· δεύτερον, με το ότι οι Έλληνες τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ από την προοπτική μιας ολοκληρωτικής πτώχευσης, ώστε στηρίζουν τον πρωθυπουργό, όποιος κι αν είναι αυτός, για να αποφύγουν τα χειρότερα. Όμως, αποφασιστικό ρόλο διαδραματίζει και η συντριπτική ηγεμονία της αριστεράς στον χώρο της διανόησης, των ΜΜΕ, των πανεπιστημίων, του συνδικαλισμού, του καλλιτεχνικού κόσμου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε δε και τον φόβο των ιδιοκτητών των ΜΜΕ, από τις απειλές για αφαίρεση των αδειών, για υποχρέωση να καταβάλουν τα θαλασσοδάνεια, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές που οφείλουν. Γι’ αυτό και όλο το σύστημα προσπαθεί να μεταβάλει τον Βαρουφάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Λαφαζάνη στους αποδιοπομπαίους τράγους της κατάρρευσης και να προφυλάξουν τον Τσίπρα, ώστε «να ολοκληρώσει τη δουλειά» και να στραφεί οριστικά ενάντια στους παλαιούς δραχμικούς του συμμάχους. Εξάλλου, είναι πολύ αστεία, και ταυτόχρονα κυριολεκτικώς άσεμνη, η μόνιμη αναφορά δημοσιογράφων, διανοουμένων και δημοσιολογούντων στην Αριστερά και το «ήθος» της, αδιαφορώντας παντελώς για τις συνέπειες της διακυβέρνησής της στην οικονομία και στους ανθρώπους της χώρας. Χαρακτηριστική είναι η συζήτηση που διεξάγεται ανάμεσα στους οπαδούς της εμμονής στο όχι και τους υποστηρικτές της γραμμής του πρωθυπουργού. Οι μεν πρώτοι επιμένουν πως η κυβέρνηση πρόδωσε το όχι του λαού στο δημοψήφισμα, οι δε κυβερνητικοί ισχυρίζονται ότι αποτελούν τη μόνη δυνατότητα διατήρησης της Αριστεράς στην εξουσία, και ότι, μόνο και μόνο γι’ αυτό, θα πρέπει να στηριχθούν παρά τις «κωλοτούμπες» τους. Η συζήτηση δηλαδή, μεταξύ των διαφορετικών πτερύγων της αριστεράς, δεν διεξάγεται με αναφορά στην πραγματική κοινωνία και τους πραγματικούς ανθρώπους, αλλά με το πόσο «συνεπείς αριστεροί» είναι οι μεν και οι δε. Μια αριστερά, η οποία έχει αποκοπεί από την πραγματική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, από τότε δηλαδή που κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, και η οποία, στις συνθήκες της κρίσης του συστήματος, βρέθηκε στην εξουσία, καταδεικνύει με αυτή τη σουρεαλιστική συζήτηση τον βαθύτατα παρασιτικό και αναχρονιστικό χαρακτήρα της. Δεν έχει καμία σημασία εάν κατεστράφη η οικονομία της χώρας, εάν περισσότεροι νέοι θα μείνουν άνεργοι και θα μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, εάν υποστούμε δεινές συρρικνώσεις στα εθνικά θέματα, από την Κύπρο έως τα Σκόπια, όχι! Το μόνο ζήτημα που τους ενδιαφέρει είναι η αντιστοιχία της πραγματικότητας με τα «ιδανικά της αριστεράς» και όχι, αντίθετα, η σχέση της αριστεράς με την πραγματικότητα. Πρόκειται για ένα τεράστιο ιδεολογικό και πολιτικό παράδοξο: επειδή η ηττημένη Αριστερά του Εμφυλίου δεν ανήλθε ποτέ «αυτοπροσώπως» στην εξουσία –μόνο, εμμέσως, μέσω του Ανδρέα–, η ιδεολογία της δεν είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά στο εσωτερικό της χώρας, είχε ηττηθεί απλώς στρατιωτικά, και μάλιστα εξαιτίας της επέμβασης των ξένων. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, και στις συνθήκες κατάρρευσης του πολιτικού κόσμου, εξ αιτίας των μνημονίων, της δόθηκε η ευκαιρία να πάρει τη «ρεβάνς» τόσο μεταχρονολογημένα, και εκτός τόπου και χρόνου, ώστε η άνοδός της πήρε τη μορφή μεταμοντέρνας καρικατούρας, όπου συμφύρονται πολλαπλές φιγούρες της διαδρομής της Αριστεράς. Ο Μανόλης Γλέζος εκπροσωπεί τη γενιά της Αντίστασης και του εμφυλίου, ο Λαφαζάνης τους κνίτες της δικτατορίας, ο Φλαμπουράρης και ο Στέλιος Παπάς το ΚΚΕ εσωτ., ο Βαρουφάκης, ο Λαπαβίτσας και ο Τσακαλώτος, τους «ριζοσπάστες» πανεπιστημιακούς του αγγλοσαξονικού χώρου, παντελώς άσχετους με την πραγματικότητα, και ο «Αλέξης», ο «Γαβριήλ», η «Ζωή», τη χαβιαροαριστερά της σύμφυσης Κολωνακίου –Εξαρχείων. Γι’ αυτό και μοιάζουν τόσο παράταιρα και ψεύτικα τα βαριά «ταξικά» και εμφυλιοπολεμικά συνθήματα που χρησιμοποιούν, προπαντός όταν ακούγονται από το στόμα της… Ζωής Κωνσταντοπούλου. Όμως το μεταμοντέρνο kitsch της Αριστεράς δεν μοιάζει πλέον να ενοχλεί κανέναν και θα πρέπει να ανέλθει ως «καταστρόικα» στην εξουσία για να νομιμοποιήσει και ιδεολογικά, εξήντα πέντε χρόνια μετά, τους… στρατιωτικούς νικητές του εμφυλίου! Καιρός να φεύγουν Δηλαδή, η άνοδός τους στην εξουσία, απεδείχθη καταστροφική και στα τρία επίπεδα. Σε εκείνο της πραγματικής οικονομίας και κοινωνίας, σε εκείνο της γεωπολιτικής ισχύος και θέσης της χώρας και, τέλος, στο ίδιο το ιδεολογικό πεδίο, όπου κινδυνεύει το πρώτη φορά αριστερά να γίνει, ποτέ άλλοτε αριστερά και πάντα δεξιά. Και για να λάβουν τέλος οι αρνητικές συνέπειες της ανόδου τους στην εξουσία, ένα και μόνο δρόμο θα είχαν. Να την εγκαταλείψουν πάραυτα και να αφήσουν την εξουσία σε κάποια κυβέρνηση «τεχνοκρατών» ή «ειδικού σκοπού» για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Διότι, η επιμονή τους να παραμείνουν μόνο αρνητικές συνέπειες θα έχει για τη χώρα. Ήδη, με το δημοψήφισμα οδήγησαν στο κλείσιμο των Τραπεζών και υποχρεώθηκαν να υπογράψουν την πιο ταπεινωτική συμφωνία για νέο μνημόνιο. Εάν επιμείνουν να διατηρήσουν την εξουσία, είτε μέσα από νέες εκλογές είτε με την παραμονή τους ως κυβέρνηση μειοψηφίας –επειδή προφανώς δεν θέλουν με τίποτα να εγκαταλείψουν τις καρέκλες τους–, κινδυνεύουν είτε να οδηγήσουν τη χώρα στην ολοκληρωτική κατάρρευση, επαναφέροντας τα σενάρια του grexit, είτε να χρεωθούν αυτοί, και μαζί τους οι «αγανακτισμένοι», τις δραματικές συνέπειες του μνημονίου που θα υπογράψουν. Και επειδή οι ίδιοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν τις μόνες κινήσεις που επιβάλλουν οι περιστάσεις, για να θεραπεύσουν κατά το δυνατόν τις πληγές που προκάλεσαν, ως εξουσιομανείς και σπιθαμιαίοι, δεν είναι άραγε καιρός όλοι εκείνοι οι διανοούμενοι, οι «πατριώτες της αριστεράς», οι «αναλυτές», οι «φιλόσοφοι», όλοι εκείνοι που συνεχίζουν ασύγγνωστα να τους υποστηρίζουν κα να λιβανίζουν τον «Αλέξη», να αναλογιστούν τις ευθύνες τους; Προτιμούν να επιμένουν στις φαντασιώσεις τους, να αρνούνται την αναγνώριση των σφαλμάτων τους, και όχι, όπως αρμόζει σε όσους θέτουν το συμφέρον της πατρίδας πάνω απ’ όλα, να ανακρούσουν πρύμναν έστω την ύστατη στιγμή, και να καταδείξουν στον ατάλαντο νεαρό πως είναι καιρός να εγκαταλείψει το προσκήνιο, διότι η παραμονή του θα επιφέρει ακόμα περισσότερες συμφορές; Αν θέλουν και μπορούν να ξεφύγουν από τη μεταπολιτευτική παρακμή, που τους έφθειρε, μία πράξη έχουν να κάνουν. Να αναγνωρίσουν, με μια βαθύτατη αυτοκριτική, πως πήραν λάθος τη ζωή τους. Άλλοι από αυτούς, οι περισσότεροι, στο παρελθόν, υποστήριξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, άλλοι περιπλανήθηκαν στα αδιέξοδα μονοπάτια του ΚΚΕ ή του αριστερισμού, σχεδόν όλοι εφθάρησαν μέσα από θέσεις, καριέρες, ευρωπαϊκά προγράμματα και κοινωνικές αταβιστικές συμπεριφορές. Μπορούν, σήμερα τουλάχιστον, να σιωπήσουν; Να παύσουν να συνεργούν στην καταστροφή της χώρας τους; Αύριο θα είναι πολύ αργά. Διότι θα έχουν συμβάλει, με τη συμμετοχή και τη συναίνεσή τους, στην καταστροφή της χώρας τους και στο χαντάκωμα των ιδεωδών τα οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν. Αν δεν φύγουν σήμερα, θα φύγουν αύριο με πολύ μεγαλύτερο κόστος. Δεν υπάρχει η δυνατότητα, όπως νομίζουν πολλοί από τους υποστηρικτές τους, να μείνουν επί μακρόν στην εξουσία. Τα κάψανε τα καράβια τους. Με το ρεσάλτο της 25ης Ιανουαρίου, με τους Βαρουφάκηδες και τους Καμμένους, με την Κωνσταντοπούλου, τη Χριστοδουλοπούλου, με την Αναγνωστοπούλου και τον Χαϊκάλη. Δεν υπάρχει δυνατότητα να ξαναπαιχτεί το παιχνίδι ενός ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ. Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος ούτε το χρήμα, ούτε η γεωπολιτική συγκυρία. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Ας φροντίσουν να μειώσουν τη ζημιά για τη χώρα και για τους ίδιους. Υ. Γ. Και για να μη μένουμε μόνο στο δράμα, ας δούμε και την κωμική πλευρά του θέματος. Εμείς οι παλαιότεροι έχουμε παρακολουθήσει στις οθόνες μια σειρά έργων του Μάριο Μονιτσέλι με κεντρικό ήρωα τον Μπρανκαλεόνε, που τον έπαιζε υπέροχα ο Βιττόριο Γκάσμαν. Ο Μπρανκαλεόνε, ένας ιππότης της ελεεινής μορφής, την εποχή των Σταυροφοριών, συγκροτεί μια στρατιά από κουτσούς, τυφλούς, ζητιάνους κ.λπ. και αναλαμβάνει να τους οδηγήσει στους Αγίους Τόπους. Επιβιβάζονται σε ένα καΐκι και, όταν αποβιβάζονται, ανακαλύπτουν πως το μόνο που είχαν επιτύχει ήταν να αποβιβαστούν μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω από το μέρος στο οποίο είχαν επιβιβαστεί! Το όνειρο των Αγίων Τόπων έμεινε άπιαστο όνειρο… ardin-rixi.gr

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ...Σκληρές αλήθειες που πονάνε…


Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015 Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ... Σκληρές αλήθειες που πονάνε… Είναι λίγο μεγάλο το κείμενο, αλλά πραγματικά, αξίζει να το διαβάσετε… Πράξη 1: Τραγωδία Πράξη 2: φάρσα Πράξη 3: Υποτελές Κράτος Ένα αυτο-σκηνοθετημένο αριστούργημα. Εισαγωγή Οι προσπάθειες του ελληνικού λαού για τον τερματισμό της οικονομικής ύφεσης, της ανάκτησης της κυριαρχίας του και της αντιστροφής των οπισθοδρομικών κοινωνικο-οικονομικών πολιτικών, οι οποίες μείωσαν δραστικά το βιοτικό επίπεδο, έχουν τρεις φορές απορριφθεί. Αρχικά, η άρνηση ήρθε ως τραγωδία: Όταν η ελληνική πλειοψηφία εξέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και τα χρέη της αυξήθηκαν, η οικονομία βυθίστηκε περαιτέρω σε ύφεση και η ανεργία και η φτώχεια εκτοξεύτηκαν. Οι Έλληνες πολίτες ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ πιστεύοντας τις υποσχέσεις του για «μια νέα πορεία». Αμέσως μετά τη νίκη του, ο ΣΥΡΙΖΑ υπαναχώρησε στην υπόσχεσή του για την αποκατάσταση της κυριαρχίας – και το τέλος της υποταγής του ελληνικού λαού στις οικονομικές επιταγές από τους εξωτερικούς τραπεζίτες, γραφειοκράτες και πολιτικούς ολιγάρχες. Αντ ‘αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε την Ελλάδα στο ολιγαρχικό ιμπεριαλιστικό μπλοκ, που απεικονίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένωση ανεξάρτητων κυρίαρχων κρατών. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μεγάλη νίκη του ελληνικού λαού, καταντήσει τραγική στρατηγική υποχώρηση. Από την πρώτη ημέρα της θητείας του, ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε τον ελληνικό λαό στο αδιέξοδο της ολικής υποταγής στη γερμανική αυτοκρατορία. Στη συνέχεια, η τραγωδία μετατράπηκε σε φάρσα, όταν οι Έλληνες αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την επικείμενη προδοσία από τους εκλεγμένους ηγέτες τους. Ήταν έκπληκτοι, αλλά βουβοί, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ άδειαζε το ελληνικό θησαυροφυλάκιο και πρόσφερε ακόμη μεγαλύτερες παραχωρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποδοχής των παράνομων και επαχθών χρεών που προέκυψαν από ιδιώτες τραπεζίτες, κερδοσκόπους και πολιτικούς κλεπτοκράτες προηγούμενων καθεστώτων. Πιστοί στο δικό τους επάγγελμα ως αυτοκρατορικοί ηγεμόνες, τα αφεντικά της ΕΕ είδαν τη χυδαία δουλικότητα του ΣΥΡΙΖΑ ως πρόσκληση να απαιτήσουν περισσότερες παραχωρήσεις – ολική παράδοση σε διαρκή χρεωστική υποδούλωση και μαζική εξαθλίωση. Οι δημαγωγοί ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Βαρουφάκης και Αλέξης Τσίπρας, αλλάζοντας από ξεσπάσματα υστερίας σε βρεφικό εγωισμό, κατήγγειλαν «τους Γερμανούς και τους εκβιασμούς τους» και στη συνέχεια κύλησαν στα πόδια της «Τρόικα», πλασάροντας τη συνθηκολόγηση τους προς τους τραπεζίτες ως «διαπραγματεύσεις» και αναφερόμενοι στους αφέντες ως . . . «Εταίροι». Ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση μόλις για 5 μήνες έφερε την Ελλάδα στο χείλος της χρεοκοπίας και της συνολικής παράδοσης και στη συνέχεια, ξεκίνησε τη «μητέρα όλων των εξαπατήσεων» για τον ελληνικό λαό: ο Τσίπρας συγκάλεσε «δημοψήφισμα» για το αν η Ελλάδα θα πρέπει να απορρίψει ή να αποδεχθεί περαιτέρω εντολές και περικοπές εξαθλίωσης. Πάνω από το 60% του ελληνικού λαού ψήφισε ένα ηχηρό ΟΧΙ στην περαιτέρω λεηλασία και τη φτώχεια. Με οργουελικό τρόπο, ο μεγαλομανής Τσίπρας αμέσως επανερμήνευσε την έννοια του «όχι» στο δημοψήφισμα ως εντολή για συνθηκολόγηση με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, την αποδοχή άμεσης εποπτείας από τις τράπεζες της ΕΕ της εφαρμογής του καθεστώτος των πολιτικών της τρόικας – συμπεριλαμβανομένων και δραστικών μειώσεων των ελληνικών συντάξεων, διπλασιάζοντας τον οπισθοδρομικό «ΦΠΑ» στις ζωτικές ανάγκες και επιταχύνοντας τις εξώσεις των ιδιοκτητών καταστημάτων και νοικοκυριών που δεν μπορούν να πληρώσουν τις υποθήκες τους. Έτσι, η Ελλάδα έγινε υποτελές κράτος: αποικιοκρατία δέκατου ένατου αιώνα, επιβλήθηκε εκ νέου στον 21ο αιώνα. Αποικιοκρατία με πρόσκληση Οι Έλληνες πολιτικοί, είτε συντηρητικοί, είτε σοσιαλιστές, ζήτησαν ανοιχτά να ενταχθούν στο υπό γερμανική ηγεσία αυτοκρατορικό μπλοκ γνωστό ως Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και όταν ήταν φανερό ότι η ελληνική οικονομία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν ευάλωτο για κυριαρχία από την ισχυρή γερμανική άρχουσα τάξη. Από την αρχή, το ΠΑΣΟΚ και οι Συντηρητικοί ομολόγοί του αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την ταξική βάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι δύο πολιτικές παρατάξεις και οι ελληνικές οικονομικές ελίτ, δηλαδή, οι κλεπτοκράτες που κυβέρνησαν και οι ολιγάρχες που κυριάρχησαν, είδαν την είσοδο στην ΕΕ ως μια ευκαιρία για λήψη και απάτη με δάνεια, δανείζοντας, αθετώντας και περνώντας τα τεράστια χρέη τους προς το Δημόσιο! Η ευρείας κυκλοφορίας αντιλήψεις μεταξύ της Αριστεράς ότι «η Γερμανία είναι υπεύθυνη» για την ελληνική κρίση είναι μόνο η μισή αλήθεια, ενώ οι κατηγορίες μεταξύ των δεξιών οικονομικών γραμματέων ότι οι« Έλληνες είναι σπάταλοι» που προκάλεσαν τη δική τους κρίση είναι εξίσου μονόπλευρες. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη: Η συντριβή και η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας ήταν ένα προϊόν μιας περιχαρακωμένης παρασιτικής εισοδηματικής άρχουσας τάξης -τόσο των Σοσιαλιστών όσο και των Συντηρητικών – που άνθισε δανειζόμενη με υψηλά επιτόκια και κερδοσκοπώντας σε μη παραγωγικές οικονομικές δραστηριότητες, ενώ επέβαλλε ένα αστρονομικό στρατιωτικό προϋπολογισμό. Έχουν εμπλακεί σε δόλιες εξωτερικές χρηματοοικονομικές συναλλαγές, ενώ κατάφωρα χειραγώγησαν και κατασκεύασαν οικονομικά στοιχεία για να καλύψουν το μη βιώσιμο εμπόριο και το δημοσιονομικό έλλειμμα στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί και άλλοι εξαγωγείς της ΕΕ είχαν διεισδύσει και κυριαρχήσει στις ελληνικές αγορές. Οι τραπεζίτες χρέωναν υπέρογκα επιτόκια, ενώ οι επενδυτές εκμεταλλεύονταν το φθηνό ελληνικό εργατικό δυναμικό. Οι πιστωτές αγνόησαν τους προφανείς κινδύνους γιατί οι Έλληνες κυβερνήτες ήταν πρόθυμοι συνεργοί τους στη συνεχιζόμενη λεηλασία. Είναι σαφές ότι η είσοδος και η συνεχιζόμενη ένταξη στην ΕΕ έχει ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό δύο ομάδες των ελίτ: τους Γερμανούς άρχοντες και τους Έλληνες εισοδηματίες: οι τελευταίοι έλαβαν βραχυπρόθεσμες οικονομικές επιχορηγήσεις και μεταφορές, ενώ οι πρώτοι απέκτησαν ισχυρούς μοχλούς στις τράπεζες, τις αγορές και πιο σημαντικό, εδραίωσαν την πολιτιστική-ιδεολογική ηγεμονία στην ελληνική πολιτική τάξη. Η ελληνική ελίτ και η μεσαία τάξη θεωρούσαν «ότι ήταν Ευρωπαίοι» – ότι η ΕΕ ήταν μια ευεργετική διάταξη και μια πηγή ευημερίας και ανοδικής κινητικότητας. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες ηγέτες ήταν απλώς συνένοχοι στη γερμανική κατάκτηση της Ελλάδας. Και το μεγαλύτερο μέρος της μεσαίας τάξης μιμήθηκε τις απόψεις της ελληνικής ελίτ. Το οικονομικό κραχ του 2008-2009 τερμάτισε τις αυταπάτες για κάποιους, αλλά όχι για τους περισσότερους Έλληνες. Μετά από 6 χρόνια πόνου και ταλαιπωρίας μια νέα εκδοχή της παλιάς πολιτικής τάξης ήρθε στην εξουσία: ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε νέα πρόσωπα και ρητορική, αλλά λειτούργησε με την ίδια τυφλή προσήλωση στην ΕΕ. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πίστευε ότι ήταν «εταίροι». Ο δρόμος προς την υποτέλεια έχει τις ρίζες του βαθιά στην ψυχή της πολιτικής τάξης. Αντί να αναγνωρίσει την υποδεέστερη συμμετοχή της στην ΕΕ ως βασική αιτία της κρίσης, κατηγόρησε «τους Γερμανούς, τους τραπεζίτες, την Άγκελα Μέρκελ, τιν Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, το ΔΝΤ, την Τρόικα» … Οι Έλληνες ηγεμόνες και η μεσαία τάξη ήταν στην πραγματικότητα τόσο τα θύματα, όσο και οι συνεργοί. Το γερμανικό αυτοκρατορικό καθεστώς δάνεισε χρήματα από τα φορολογικά έσοδα των Γερμανών εργαζομένων για να επιτρέψουν στους συνένοχους Έλληνες υποτελείς τους να ξεπληρώσουν τους Γερμανούς τραπεζίτες… Οι Γερμανοί εργαζόμενοι παραπονέθηκαν. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης εξέτρεψαν την κριτική κατηγορώντας τους «τεμπέληδες Έλληνες απατεώνες». Εν τω μεταξύ, τα ελεγχόμενα από την ελληνική ολιγαρχία μέσα μαζικής ενημέρωσης επέστρεψαν τις επικρίσεις του ρόλου της παρασιτικής πολιτικής τάξης πίσω στους «Γερμανούς». Αυτό όλο εξυπηρέτησε στην απόκρυψη της δυναμικής τάξης όλης της αυτοκρατορίας – την αποικιοκρατία με πρόσκληση. Η ιδεολογία της κατηγορίας των λαών, αντί των τάξεων, φέρνει τους Γερμανούς εργαζόμενους ενάντια στους Έλληνες εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Οι γερμανικές μάζες υποστήριξαν τους τραπεζίτες τους, ενώ οι ελληνικές μάζες εξέλεξαν και ακολούθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ – τους προδότες τους. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Αλέξη Τσίπρα: Παρανοήσεις σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αφότου εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ ένας μικρός στρατός άμεσων εμπειρογνωμόνων, κυρίως αριστεροί ακαδημαϊκοί από τον Καναδά, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, δεν σταμάτησαν να γράφουν και να μιλούν, συνήθως με περίσσεια θέρμη, για τις τρέχουσες ελληνικές πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Οι περισσότεροι έχουν λίγη γνώση ή εμπειρία της ελληνικής πολιτικής, ιδιαίτερα της ιστορίας της και τις σχέσεις της με την ΕΕ κατά τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Οι πιο σημαντικές αποφάσεις της διαμόρφωσης της πολιτικής προδοσίας της ελληνικής κυριαρχίας της τρέχουσας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, πάνε πίσω στις αρχές του 1980, όταν δούλευα ως σύμβουλος στο ΠΑΣΟΚ του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Εκείνη την εποχή, ήμουν μέρος μιας εσωτερικής συζήτησης για το αν θα συνεχίσει η Ελλάδα εντός της ΕΕ, ή θα φύγει. Ο Παπανδρέου εξελέγη με μια αντι-ΕΕ, αντι-ΝΑΤΟ πλατφόρμα, από την οποία, όπως και ο Τσίπρας, αμέσως υπαναχώρησε υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις». Ακόμα και τότε, υπήρχαν διεθνείς και Έλληνες ακαδημαϊκοί συκοφάντες, όπως υπάρχουν σήμερα, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η ένταξη στην ΕΕ ήταν η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική, ήταν η «μόνη δυνατότητα». Οι «possibilistas» εκείνη την εποχή, λειτουργώντας είτε από άγνοια ή δόλο, ήταν γεμάτοι κομπασμούς και ισχυρισμούς. Αρνήθηκαν τις υποκείμενες πραγματικότητες δύναμης στη δομή της ΕΕ και απέρριψαν την ικανότητα της κατηγορίας της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών να σφυρηλατήσουν μια εναλλακτική λύση. Τότε, όπως και τώρα, ήταν δυνατόν να αναπτύξουν ανεξάρτητες εναλλακτικές σχέσεις με την Ευρώπη, τη Ρωσία, την Κίνα, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Τα πλεονεκτήματα της διατήρησης μιας προστατευόμενης αγοράς, ενός ισχυρού τουριστικού τομέα και ενός ανεξάρτητου νομισματικού συστήματος ήταν καταφανέστατα και δεν απαιτούσαν την ένταξη στην ΕΕ (ή την υποτέλεια). Πάνω απ ‘όλα, αυτό που ξεχώρισε και στους δύο ηγέτες, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Αλέξη Τσίπρα, ήταν η βαθιά παρανόησή τους για την ταξική φύση των κυρίαρχων δυνάμεων στην ΕΕ. Στη δεκαετία του 1980 η Γερμανία είχε μόλις αρχίσει να ανακτά την αυτοκρατορική εμβέλειά της. Μέχρι τη στιγμή που οι ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρας ανήλθαν στην εξουσία (Ιανουάριος 2015), η αυτοκρατορική εξουσία της Γερμανίας ήταν αναμφισβήτητη. Η «παρεξήγηση αυτής της πραγματικότητας από τον Τσίπρα μπορεί να αποδοθεί στην δική του και των συντρόφων του απόρριψη της τάξης και της αυτοκρατορικής ανάλυσης. Ακόμη και ακαδημαϊκοί μαρξιστές, που εκτόξευσαν μαρξιστικές θεωρίες, δεν εφάρμοσαν ποτέ τις αφηρημένες κριτικές του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού στις συγκεκριμένες πραγματικότητες της γερμανικής οικοδομικής αυτοκρατορίας και την ημι-αποικιακή θέση της Ελλάδας στο πλαίσιο της ΕΕ. Έβλεπαν το ρόλο τους ως αυτόν των «αποικιακών μεταρρυθμιστών» – και φαντάζονταν ότι ήταν αρκετά έξυπνοι για να «διαπραγματευθούν» καλύτερους όρους στη γερμανοκεντρική ΕΕ. Αναπόφευκτα απέτυχαν επειδή το Βερολίνο είχε μια ενσωματωμένη πλειοψηφία μεταξύ των διακαώς νεοφιλελεύθερων πρώην κομμουνιστικών δορυφόρων τους, συν τους αυτοκρατορικούς συνεργάτες τους, ΔΝΤ, Γαλλία και Βρετανία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έφτανε ούτε στο ελάχιστο αυτήν τη συσχέτιση δυνάμεων. Τότε υπήρξε η παράξενη ψευδαίσθηση μεταξύ των διανοουμένων του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός ήταν πιο ήπιος από ό, τι η αμερικανική έκδοση. Η ένταξη στην ΕΕ δημιούργησε σκαλωσιές για το χτίσιμο της γερμανικής αυτοκρατορίας. Το σημείο απογείωσης ήταν η προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας στη Δυτική Γερμανία. Αυτό ακολουθήθηκε σύντομα από την ενσωμάτωση των δεξιών καθεστώτων της Βαλτικής και των Βαλκανίων ως δευτερεύοντα μέλη της ΕΕ – τα δημόσια περιουσιακά τους στοιχεία είχαν αρπαχτεί από γερμανικές εταιρίες σε τιμές ευκαιρίας. Το τρίτο βήμα ήταν η συστηματική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η ενσωμάτωση της Σλοβενίας στο γερμανικό τροχό. Το τέταρτο βήμα ήταν η εξαγορά των βασικών τομέων της πολωνικής και τσεχικής οικονομίας και η εκμετάλλευση του φθηνού ειδικευμένου εργατικού δυναμικού από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και άλλα κράτη-δορυφόρους. Χωρίς να πέσει ούτε ένας πυροβολισμός, η γερμανική αυτοκρατορία τριγύρισε χορηγώντας δάνεια και χρηματοδοτικές μεταβιβάσεις προς τα νέα δευτερεύοντα κράτη-μέλη της ΕΕ. Αυτές οι οικονομικές συναλλαγές δηλώθηκαν από τις ακόλουθες προϋποθέσεις: 1) Ιδιωτικοποίηση και πώληση της δημόσιας περιουσίας αξίας των νέων κρατών μελών κυρίως στη Γερμανία, καθώς και σε άλλους επενδυτές της ΕΕ και 2) να υποχρεωθούν τα κράτη μέλη να διαλύσουν τα κοινωνικά προγράμματά τους, να εγκρίνουν μαζικές απολύσεις και να πληρούν αδύνατους δημοσιονομικούς στόχους. Με άλλα λόγια, η επέκταση της σύγχρονης γερμανικής αυτοκρατορίας απαίτησε μέτρα λιτότητας, που μετέτρεψαν τις πρώην κομμουνιστικές χώρες σε δορυφόρους, υποτελείς και πηγές μισθοφόρων – ένα σχέδιο που τώρα παίζει στην Ελλάδα. Ο λόγος που αυτές οι νέες γερμανικές «αποικίες» (ιδίως η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής), επιμένουν στην ΕΕ για την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα, είναι ότι πέρασαν την ίδια βάναυση διαδικασία να πείσουν τους δικούς τους πολιορκούμενους πολίτες ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση – η αντίσταση ήταν μάταιη. Κάθε επιτυχημένη επίδειξη από Έλληνες εργαζόμενους, αγρότες και υπαλλήλους, ότι η αντίσταση στην αυτοκρατορία είναι δυνατή, θα εξέθετε τη διεφθαρμένη σχέση μεταξύ αυτών των πελατών ηγετών και της γερμανικής αυτοκρατορικής τάξης. Προκειμένου να διατηρηθούν τα θεμέλια της νέας αυτοκρατορικής τάξης, η Γερμανία έπρεπε να γίνει σκληροπυρηνική με την Ελλάδα. Διαφορετικά, τα προσφάτως ενσωματωμένα αποικιακά υποκείμενα στη Βαλτική, τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη, θα μπορούσαν να «ξανασκεφτούν» τους ωμούς όρους της δικής τους ενσωμάτωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό εξηγεί την ανοιχτά τιμωρητική προσέγγιση για την Ελλάδα – τη μετατροπή της σε «Αϊτή της Ευρώπης» ανάλογη με τη μακροχρόνια αποκτήνωση από τις ΗΠΑ των επαναστατημένων Αϊτινών – ως μάθημα στους δικούς πελάτες της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής. Η αιτία της γερμανικής αδιαλλαξίας δεν έχει καθόλου να κάνει με τις πολιτικές προσωπικότητες ή ιδιορρυθμίες των Angela Merkle και Wolfgang Schnauble: Τέτοιοι αυτοκρατορικοί ηγέτες δεν λειτουργούν υπό νευρωτική εκδικητικότητα. Το αίτημά τους για απόλυτη ελληνική υποταγή αποτελεί επιτακτική ανάγκη της οικοδόμησης της γερμανικής αυτοκρατορίας, μια συνέχεια της κατάκτησης της Ευρώπης βήμα-βήμα. Η γερμανική αυτοκρατορία δίνει έμφαση στις οικονομικές κατακτήσεις και πάει χέρι-χέρι με την αμερικανική αυτοκρατορία που στηρίζεται σε στρατιωτικές κατακτήσεις. Οι ίδιοι οικονομικοί δορυφόροι της Γερμανίας χρησιμεύουν επίσης ως θέσεις για τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και ασκήσεις περικύκλωσης της Ρωσίας. Αυτά τα υποτελή κράτη μέλη παρέχουν μισθοφόρους για τους αμερικανικούς αυτοκρατορικούς πολέμους στη Νότια Ασία, το Ιράκ, τη Συρία και αλλού. Η οικονομική παράδοση του ΣΥΡΙΖΑ συνδυάζεται με το άβουλο ξεπούλημά του στο ΝΑΤΟ, την υποστήριξη της επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας και τον εναγκαλισμό των πολιτικών των ΗΠΑ προς τη Συρία, το Λίβανο και το Ισραήλ. Η Γερμανία και οι αυτοκρατορικοί συνεργάτες της έχουν ξεκινήσει μια άγρια επίθεση κατά των ανθρώπων που εργάζονται στην Ελλάδα, σφετερίζονται την ελληνική κυριαρχία και σχεδιάζουν να κατάσχουν 50 δισεκατομμύρια ευρώ ζωτικών ελληνικών δημοσίων επιχειρήσεων, γης και πόρων. Αυτό από μόνο του θα πρέπει να διαλύσει το μύθο, που προωθείται κυρίως από τον Γάλλο κοινωνικό δημοκρατικό δημαγωγό Ζακ Ντελόρ, ότι ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός είναι μια ήπια μορφή «κοινωνικού παρεμβατισμού» και μια «εναλλακτική» για την άγρια αγγλο-αμερικανική εκδοχή του καπιταλισμού. Αυτό που ήταν ζωτικής σημασίας για τις προηγούμενες και τρέχουσες εκδόσεις των αυτοκρατοριών, είναι ο ρόλος μιας συνεργάσιμης πολιτικής τάξης που διευκολύνει τη μετάβαση στην αποικιοκρατία. Εδώ είναι όπου οι σοσιαλδημοκράτες, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος διαπρέπει στην τέχνη του αριστερού λόγου, ενώ αγκαλιάζει τη δεξιά, κολακεύουν και εξαπατούν τις μάζες στην εμβάθυνση της λιτότητας και της λεηλασίας. Αντί για τον εντοπισμό των ταξικών εχθρών εντός της ΕΕ και της οργάνωσης ενός εναλλακτικού προγράμματος εργατικής τάξης, ο Τσίπρας και οι συνάδελφοί του συνεργάτες, οι λεγόμενοι «εταίροι» της ΕΕ, προωθούν την ταξική συνεργασία – για να εξυπηρετήσει καλύτερη την αυτοκρατορική Ευρώπη: Όταν οι Γερμανοί καπιταλιστές απαίτησαν τις πληρωμές των τόκων τους, ο Τσίπρας προχώρησε σε αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας. Όταν οι Γερμανοί καπιταλιστές επιδίωξαν να κυριαρχήσουν στην ελληνική αγορά, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξαν την πόρτα, κρατώντας την Ελλάδα στην ΕΕ. Όταν η γερμανική πρωτεύουσα ήθελε να επιβλέπει την ανάληψη των ελληνικών περιουσιών, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αγκάλιασαν το ξεπούλημα. Υπάρχει σαφής ταξική συνεργασία εντός της ελληνικής ελίτ στην καταστροφή της κυριαρχίας του έθνους: οι Έλληνες ολιγάρχες τραπεζίτες και κομμάτια των εμπορικών και τουριστικών ελίτ, έχουν ενεργήσει ως μεσάζοντες των Γερμανών κατασκευαστικών αυτοκρατοριών και προσωπικά επωφελήθηκαν από τη γερμανική-ΕΕ εξαγορά, παρά την εξαθλίωση του ελληνικού δημοσίου. Οι εν λόγω οικονομικοί μεσάζοντες, που αντιπροσωπεύουν το 25% του εκλογικού σώματος, έχουν γίνει οι κύριοι πολιτικοί υποστηρικτές της προδοσίας ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα. Ενώνονται με τις ελίτ της ΕΕ χειροκροτώντας την εκκαθάριση των αριστερών επικριτών του Τσίπρα και την αυταρχική κατάσχεση του νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας! Αυτή η κατηγορία συνεργάτη ποτέ δεν θα υποφέρει από περικοπές συντάξεων, απολύσεις και ανεργία. Ποτέ δεν θα πρέπει να μπει στη σειρά στις ακρωτηριασμένες τράπεζες για μια ταπεινωτική δόση των 65 ευρώ της σύνταξης. Αυτοί οι συνεργάτες έχουν εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια κρυμμένα σε τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό και επενδύουν στην υπερπόντια αγορά ακινήτων. Σε αντίθεση με τις ελληνικές μάζες, είναι πρώτα απ ‘όλα «Ευρωπαίοι» – πρόθυμοι συνεργοί των Γερμανών κατασκευαστών της αυτοκρατορίας! Η αρχή της Τραγωδίας: Ο Ελληνικός Λαός εξέλεξε έναν Δούρειο Ίππο Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βαθιά ριζωμένος στην ελληνική πολιτική κουλτούρα. Μια ηγεσία μορφωμένων μασκότ που υπηρετούν εξωτερικές ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζεται από ακαδημαϊκούς αριστερούς που είναι απομακρυσμένοι από τους αγώνες, θυσίες και βάσανα του ελληνικού λαού. Οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκαν στη σκηνή ως ιδεολογικοί καθοδηγητές και σωτήρες με μεθυστικές ιδέες και τρεμάμενα χέρια. Ένωσαν τις δυνάμεις τους με τη ριζοσπαστική καθοδική κινούμενη μεσαία τάξη, που φιλοδοξούσε να ανέβει και πάλι μέσω της παραδοσιακής μεθόδου: ριζοσπαστική ρητορική, την εκλογή στην κυβέρνηση, διαπραγματεύσεις και συναλλαγές με την τοπική και ξένη ελίτ και προδοσία των ψηφοφόρων τους. Ο δικός τους είναι ένας γνωστός πολιτικός δρόμος για εξουσία, προνόμια και κύρος. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τσίπρας προσωποποιεί μια ολόκληρη γενιά ανερχόμενων οπορτουνιστών, πρόθυμων και ικανών να ξεπουλήσουν την Ελλάδα και το λαό της. Διαιωνίζει τις χειρότερες πολιτικές παραδόσεις: Στην προεκλογική του εκστρατεία προώθησε τον καταναλωτισμό πάνω από την ταξική συνείδηση (απορρίπτοντας οποιαδήποτε κινητοποίηση των μαζών για την εκλογή!). Είναι ένας χρήσιμος ηλίθιος, ενσωματωμένος σε μια κουλτούρα πελατειακών σχέσεων, κλεπτοκρατίας, φοροδιαφυγής, επιθετικών δανειστών και σπατάλης- ο ακριβής λόγος που τα γερμανικά αφεντικά του, ανέχτηκαν αυτόν και τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και με κοντό λουρί! Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα έχει απόλυτη περιφρόνηση για τη δημοκρατία. Αγκαλιάζει την «Αρχή Caudillo»: ένας άνθρωπος, ένας ηγέτης, μια πολιτική! Όλοι οι διαφωνούντες προκαλούν την απόλυση! Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εντελώς υποταχθεί στους αυτοκρατορικούς θεσμούς, την Τρόικα και τους εντολοδόχους της, το ΝΑΤΟ και πάνω απ ‘όλα την ΕΕ, την ευρωζώνη. Ο Τσίπρας / ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε εκ προοιμίου την ανεξαρτησία και την ελευθερία από τις αυτοκρατορικές επιταγές. Στη «συνθηκολόγησή του με τους Γερμανούς», ο Τσίπρας παρουσίασε οιστριονικούς θεατρινισμούς, αλλά από τη δική του προσωπική προσταγή, το μαζικό «Όχι στην ΕΕ» του δημοψηφίσματος μετατράπηκε σε ΝΑΙ. Το πιο σκληρό πολιτικό έγκλημα απ ‘όλα, είναι η ισοπέδωση της ελληνικής οικονομίας από τον Τσίπρα, ματώνοντας τις τράπεζες, αδειάζοντας τα ταμεία συντάξεων και παγώνοντας τους μισθούς, ενώ καθημερινά «κατηγορούσε τους τραπεζίτες», προκειμένου να αναγκάσει τη μάζα των Ελλήνων να δεχθούν τις άγριες προσταγές της αυτοκρατορικής του ηγεσίας, ή να αντιμετωπίσουν την απόλυτη εξαθλίωση! Η απόλυτη Παράδοση Ο Τσίπρας και συκοφάντες του στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συνεχώς επέκριναν την υποταγή της Ελλάδας στους αυτοκράτορες της ΕΕ και υποστήριζαν τη θυματοποίηση, κατάφεραν να υπονομεύσουν την εθνική συνείδηση του ελληνικού λαού σε λιγότερο από 6 μήνες. Αυτό που ήταν ένα νικηφόρο δημοψήφισμα και έκφραση απόρριψης από τα τρία πέμπτα των Ελλήνων ψηφοφόρων, μετετράπη σε ένα πρελούδιο για μια γελοία παράδοση από τους συνεργάτες της αυτοκρατορίας. Η νίκη του λαού στο δημοψήφισμα διαστρεβλώθηκε για να αντιπροσωπεύσει τη λαϊκή υποστήριξη για ένα Caudillo. Ενώ προσποιήθηκε ότι συμβουλεύεται το ελληνικό εκλογικό σώμα, ο Τσίπρας χειραγώγησε τη λαϊκή βούληση σε μια εντολή, όπου το καθεστώς του θα οδηγήσει την Ελλάδα πέρα από την υποδούλωση του χρέους, στην αποικιακή υποτέλεια. Ο Τσίπρας είναι μια υπέρτατη εκπροσώπηση της αυταρχικής προσωπικότητας του Adorno: Στα γόνατά στους από πάνω του, στο λαιμό στους παρακάτω. Μόλις ολοκληρώσει το καθήκον του της διαίρεσης, αποθάρρυνσης και εξαθλίωσης της ελληνικής πλειοψηφίας, οι τοπικές και υπερπόντιες άρχουσες ελίτ θα τον απορρίψουν σαν ένα χρησιμοποιημένο προφυλακτικό και αυτός θα περάσει στην ιστορία ως ένας βιρτουόζος στην εξαπάτηση και προδοσία του ελληνικού λαού. Επίλογος: Ο εναγκαλισμός του ΣΥΡΙΖΑ της σκληρής δεξιάς εξωτερικής πολιτικής δεν πρέπει να θεωρηθεί ως «αποτέλεσμα εξωτερικής πίεσης», όπως οι κάλπικοι αριστεροί υποστηρικτές ισχυρίζονται, αλλά μάλλον μια συνειδητή επιλογή. Μέχρι στιγμής, το καλύτερο παράδειγμα της αντιδραστικής πολιτικής του καθεστώτος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η υπογραφή της στρατιωτικής συμφωνίας με το Ισραήλ. Σύμφωνα με την Jerusalem Post (19 Ιούλ, 2015), ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας υπέγραψε αμοιβαία συμφωνία αμυντικής και εκπαιδευτικής κατάρτισης με το Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστηρίξει ακόμη και την πολεμική στάση του Ισραήλ κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, εγκρίνοντας το γελοίο ισχυρισμό του Τελ Αβίβ ότι η Τεχεράνη αντιπροσωπεύει μια τρομοκρατική απειλή στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το Ισραήλ υπέγραψαν κοινή στρατιωτική συμφωνία υποστήριξης που ξεπερνά οποιαδήποτε άλλη συμφωνία μέλους της ΕΕ με το Ισραήλ και ταιριάζει μόνο σε πολεμική, με τις ειδικές ρυθμίσεις της Ουάσιγκτον με το σιωνιστικό καθεστώς. Ο Ultra-μιλιταριστής υπουργός άμυνας του Ισραήλ Moshe Yaalon, (ο χασάπης της Γάζας), χαιρέτισε τη συμφωνία και ευχαρίστησε το καθεστώς του ΣΥΡΙΖΑ για «την υποστήριξή του». Είναι περισσότερο από πιθανό ότι η υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στο εβραϊκό κράτος εξηγεί τη δημοτικότητά του στους αγγλο-αμερικανικούς και καναδικούς «αριστερούς» Σιωνιστές … Οι στρατηγικοί δεσμοί του ΣΥΡΙΖΑ με το Ισραήλ δεν είναι αποτέλεσμα της «πίεσης» της ΕΕ, ή των επιταγών της «τρόικας». Η συμφωνία είναι μια ριζική μεταστροφή της -πάνω από μισό αιώνα- ελληνικής υποστήριξης για τα νόμιμα εθνικά δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού ενάντια στο ισραηλινό τρομοκρατικό κράτος. Αυτή η στρατιωτική συμφωνία, όπως και η οικονομική συνθηκολόγηση του καθεστώτος του ΣΥΡΙΖΑ στη γερμανική άρχουσα τάξη, είναι βαθιά ριζωμένη στην «ιδεολογία της αποικιοκρατίας», η οποία διαχέει τις πολιτικές Τσίπρα. Έκανε την Ελλάδα ένα σημαντικό βήμα «προς τα εμπρός», από την οικονομική υποτέλεια σε έναν μισθοφόρο πελάτη των πιο οπισθοδρομικών καθεστώτων στη Μεσόγειο. James Petras, πρώην καθηγητής κοινωνιολογίας, συγγραφέας και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, του Σαλβαντόρ Αλιέντε και του Ούγκο Τσάβες. Μετάφραση-απόδοση: Ι.Γκορ. αποκλειστικά για το Hellasforce

28/7/15

Δεν είναι αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ο Μεϊμαράκης


Δεν είναι αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ο Μεϊμαράκης Δεν είναι αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ο Μεϊμαράκης ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΤΟ ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗΣ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ - ΕΚΤΕΛΕΙ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ Ν.Δ. ΚΑΙ ΥΠΟ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΑ... ΣΠΑΣΜΕΝΑ Μπροστά σε μια ακόμη «παραβίαση» των κανονισμών της Βουλής και των νόμων του ελληνικού κράτους βρίσκεται αντιμέτωπη η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία καλείται σήμερα (28/07/2015) να αποφανθεί για τη... στελέχωση του γραφείου του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος εδώ και λίγο καιρό εκτελεί καθήκοντα προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, μετά από απόφαση του Αντώνη Σαμαρά. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές του Newsbomb.gr ο κ. Μεϊμαράκης φέρεται να... αναμένει από την κ. Κωνσταντοπούλου τη συνέχιση των προνομίων που απολάμβανε ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς. Και γι’ αυτό, προσδοκά εντός της ημέρας να δρομολογηθεί η υπογραφή από μέρους της προέδρου της Βουλής, της απόφασης για την απόσπαση 19 μετακλητών δημοσίων υπαλλήλων. Αναμένει επίσης τη διάθεση αριθμού αστυνομικών για τη φρούρησή του, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα για τον αρχηγό Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Μόνο που αυτά δεν πρέπει να υλοποιηθούν, πολύ απλά διότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, σύμφωνα και με όσα προβλέπει και το καταστατικό της Νέας Δημοκρατίας, ΔΕΝ είναι πρόεδρος του κόμματος, άρα και αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά εκτελεί απλώς καθήκοντα προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.... Και ως εκ τούτου, προφανώς και θα πρέπει η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, που δεν αφήνει απολύτως τίποτα να περάσει και να εφαρμοστεί αν δεν ακολουθεί πιστά όσα προβλέπονται από τους νόμους και τους κανονισμούς της Βουλής, να μην εγκρίνει τη σχετική διαδικασία, ώστε να τοποθετηθούν στο γραφείο του κ. Μεϊμαράκη 19 μετακλητοί. Διαβάστε αναλυτικά όσα αναφέρονται ρητά στο καταστατικό της Νέας Δημοκρατίας και συγκεκριμένα στο άρθρο 19 για το θέμα της προεδρίας του κόμματος και της εκλογής προέδρου, καθώς και της ιδιαίτερης συνθήκης που μετά το δημοψήφισμα έχει διαμορφωθεί στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης... «19. Ο απερχόμενος Πρόεδρος συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντά του έως την εκλογή του νέου Προέδρου. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, καθήκοντα Προέδρου ασκεί προσωρινά ο Αντιπρόεδρος. Επί περισσοτέρων Αντιπροέδρων, τηρείται η τάξη ορισμού τους ή, επί ταυτόχρονου ορισμού, η αρχαιότητά τους σε κοινοβουλευτική θητεία. Εάν δεν υπάρχουν ή κωλύονται οι Αντιπρόεδροι, καθήκοντα Προέδρου ασκεί προσωρινά ο Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής, οπότε εφαρμόζεται η διάταξη του τελευταίου εδαφίου της § 9 του παρόντος άρθρου». Μόνο που ο Αντώνης Σαμαράς ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του μέχρι την εκλογή νέου προέδρου, όπως έκανε ο Καραμανλής το 2009. Δεν είναι άρρωστος ο Αντώνης Σαμαράς, ούτε κωλύεται καθοιονδήποτε άλλον τρόπο, άρα δεν μπορεί να αναπληρωθεί από κανέναν. Ξεκάθαρα, λοιπόν, από το ίδιο το καταστατικό της Νέας Δημοκρατίας προκύπτει πως αυτή τη στιγμή δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις που προβλέπει το ίδιο το κόμμα, ώστε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης να θεωρηθεί Πρόεδρος, ούτε καν εκτελών καθήκοντα προέδρου, κάτι που αυτομάτως πρέπει να επιφέρει και τις απαραίτητες... εκπτώσεις από την πλευρά του Κράτους και της Βουλής, έναντι των προνομίων που ο ίδιος θα πρέπει να απολαμβάνει για την προσωπική του ασφάλεια και όχι μόνο. Προφανές είναι ότι Σαμαράς και Μεϊμαράκης κάνουν εσωκομματικές ακροβασίες και βαφτίζουν προσωρινό έναν πρόεδρο, που θα παραμείνει επί μήνες στην αρχηγία του κόμματος και πιθανότατα θα το οδηγήσει στις προσεχείς εκλογές. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Σήμερα οι αποφάσεις για ΚΠΕ και Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ Σήμερα οι αποφάσεις για ΚΠΕ και Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ Πού τα προβλέπει αυτά το καταστατικό της Νέας Δημοκρατίας; Τα μικροκομματικά παιχνίδια που εδώ και καιρό παίζονται στη Νέα Δημοκρατία από τον Αντώνη Σαμαρά και τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που στόχο άλλο δεν έχουν πέρα απ' το να μην περάσει η ηγεσία του κόμματος στην Ντόρα Μπακογιάννη, τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή άλλο πρόσωπο εκτός δικής τους επιρροής, δεν μπορεί να τα πληρώνει ο ελληνικός λαός που έχει οδηγηθεί στη φτώχεια και την ανεργία από τους πολιτικούς που έλεγαν πάντα «ναι σε όλα» και αισθάνονται ακόμα και σήμερα υπερήφανοι που έριξαν τη χώρα και το λαό της στα νύχτα των γερακιών του ΔΝΤ. Αν ο κ. Μεϊμαράκης θέλει να συνεχίσει να ζει το... όνειρό του, μέχρι ο Αντώνης Σαμαράς να διαμορφώσει τις συνθήκες που θα του επιτρέψουν, δεδομένων των εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑ, να επιστρέψει ως... καβαλάρης στο γαλάζιο άλογο και να προλάβει να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα στις εκλογές για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, τότε ας αναλάβει, από κοινού με τον πρώην πρωθυπουργό, το κόστος των προνομίων... Είναι στο χέρι, ωστόσο, της Ζωής Κωνσταντοπούλου να πει ένα ακόμη ΟΧΙ και να επιμείνει μέχρι αυτό να υλοποιηθεί και να μην δρομολογηθεί ένα νέο ατόπημα εις βάρος των Ελλήνων πολιτών. Newsbomb.gr R