Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

27/6/15

Τώρα Μιλάμε Εμείς... Μη φοβάσαι φίλε μου Έλληνα. κάνε το παιδί σου περήφανο.


Τώρα Μιλάμε Εμείς... Επιτέλους ήρθε η ώρα. ήρθε η ώρα να βουλώσουν τα στόματα όλων των γελοίων δημοσιογραφίσκων και των ευρωφιλελέδων που μας έχουν ζαλίσει χρόνια τώρα με το «κάνε μόκο και πλήρωνε μαλάκα Έλληνα». Να με συμπαθάτε κιόλας. όσο καλοπροαίρετος κι αν προσπαθώ να είμαι και να εξασκώ τεχνικές σαολίν για υπομονή μαζί σας. Ασταδιάλα ρε ραγιάδικα φουλάρια! Για κακή μου τύχη ξημερώματα Σαββάτου πληροφορούμε από το ΣΚΑΙ (εξου και η κακή τύχη..) το δημοψήφισμα. Κάποιος λοιπόν που μιλάει από τηλέφωνο και δεν ξέρω ποιος ήταν λέει «ο Τσίπρας ρίχνει την ευθύνη στο λαό και ο λαός δεν είναι σε θέση να κρίνει, θα είναι καταστροφή για τη χώρα.» μπλα-μπλα...τα έχουμε μάθει απ' έξω πλέον. Εννοείται πως παπαγαλίζονται μέχρι τώρα και εννοείται μέχρι την Κυριακή θα φρίξουμε περισσότερο. Δηλαδή είναι δυνατόν; Η υπέρτατη δημοκρατική διαδικασία. καταστροφή για τη χώρα και ο λαός της κουτός! Αυτό φίλε μου είναι το υπέρτατο δικαίωμα σου και καθήκον σου. Αυτό είναι το παράδειγμα δημοκρατίας. Πραγματικά έχουμε χάσει το νόημα των εκλογών και γενικότερα του πολιτεύματος. Πάμε πάλι. Εκλέγω αντιπρόσωπο, όχι εξουσιαστή. Δηλαδή κάποιον που θα εκφράσει το κοινό και πλειοψηφικό αίσθημα προς όλες τις κατευθύνσεις. Εφ' όσον δεν κατάφεραν να φέρουν την συμφωνία που ευαγγελίζονταν θα ρωτήσουν τον λαό. Τι άλλο πιο λογικό και δημοκρατικό; Και τώρα γκρινιάζεις ρε σιχαμένε γιατί δεν θα έχεις μετά δικαιολογία να συνεχίζεις να κράζεις την αριστερά, τη δεξιά, τα χερουβίμ και τους μασόνους για αυτά που πληρώνεις. Πραγματικά έχουμε χάσει το νόημα. Ευρωπαϊκά και παγκοσμίως ίσως. Έχουμε αντικαταστήσει δικαιώματα με κανονισμούς, εκλεγμένους με διορισμένους και γενικότερα την πολιτική με την αυστηρή χρηματοπιστωτική οικονομία. Αλλά όλα αυτά είναι τετριμμένα. Το αποτέλεσμα αυτών ωστόσο θα ήταν εμφανές όταν ο Τσίπρας θα έλεγε σε αξιωματούχους «το 70% διαφωνεί με το μνημόνιο» για να εισπράξει ένα αλλά Σόιμπλε ύφος «ε και;». Ας σημειώσω εδώ πως η πικρία μου από πολύ κόσμο όσο αναφορά την άποψη τους είναι μεγάλη. «Από μένα θα τα πάρουν, όχι από σένα αριστερέ ανεπάγγελτε άνεργε», Λέει κάποιος ματσομένος σε άνεργο πατέρα 4 παιδιών. «Μπόμπολ..εεε. Θοδωράκη για πρωθυπουργό». «Μένουμε Ευρώπη.κι ας είμαστε ο φτωχός συγγενής. κάτι θα μας δώσουν». «Στα 4 κι ας ξέρω που πάω».(το τελευταίο είναι φράση που πραγματικά ακούστηκε όπως έχει.). Σε κάνει να λες αει σιχτίρ ρε! Δεν θέλω τα λεφτά κανενός. Ο διχασμός βλέπεις πάντα ήταν όπλο των δυναστών. Αλλά και πάλι όταν σας ακούω να μιλάτε ρε δεξιοί νεοφιλελέδες. Δηλαδή, τα ακούω και πραγματικά όση υπομονή κι αν μαζέψω δεν μπορώ να μην εξυπηρετήσω τον διχασμό αυτό. Σε κάνει να σκέφτεσαι. με τι ανθρώπους συναναστρέφομαι κάθε μέρα; Αξίζει να κρατάς ακλόνητη την ανθρωπιστική σου άποψη για αυτούς; Για ποιόν προσπαθώ να κρατάω την συνείδηση μου καθαρή; Για ποιόν να παλέψω; Για ποιόν έφαγα ξύλο το 11 γαμώ τα νιάτα μου;!!! Ωστόσο.η απογοήτευση είναι που σε κάνει να παραμερίζεσαι. Είμαστε πολλοί αλλά δεν φαινόμαστε. Είμαστε οι περισσότεροι φίλε μου. Έρχονται εκλογές σε Ισπανία και Πορτογαλία. Για αυτό η λάσπη που θα φας δεν θα έχει προηγούμενο. Σε φοβούνται και θα σε λυγίσουν κι άλλο μέσα σε αυτή τη ζόρικη εβδομάδα. Θα στήσουν ηλίθιους στη τράπεζα για ένα πλάνο, θα βγει ο κάθε καραγκιόζης της Ευρώπης να μας πει ότι σε ενδεχόμενο «όχι» θα γίνει σεισμός 18 ρίχτερ στην Ελλάδα. Θα βγουν στα κανάλια γερμανοτσολιάδες να κλαίνε με Ευρωπαϊκό μαντήλι και να μας παρακαλάνε για σύνεση. Κλείσε τα όλα! Όχι για να μην αλλάξεις άποψη, σε ξέρω. θα μείνεις πιστός στην καθαρή συνείδηση σου. Αλλά για να μην σε ταλαιπωρήσουν κι άλλο οι συνετοί και ενάρετοι. Να είσαι σίγουρος πως σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν άνθρωποι που συμμερίζονται τις απόψεις σου και ψάχνουν και αυτοί την ευκαιρία τους. Περιμένουν να δουν πως υπάρχει κι άλλος τρόπος. Ελπίζουν σε εσένα και εσύ σε αυτούς. Για αυτό καταπονημένε φίλε μου Έλληνα. την άλλη Κυριακή γράφεις ιστορία. Παίρνεις πίσω την χαμένη σου αξιοπρέπεια και δείχνεις τον δρόμο στους υπόλοιπους διψασμένους για δημοκρατία. Ήρθε η ώρα να θυμηθείς το ξύλο στις πλατείες, το βλέμμα του άνεργου πατέρα, την κατάθλιψη του γείτονα που έπεσε από τον τρίτο. Αυτό που συνειδητοποιώ όση ώρα γράφω είναι πως δεν σε παρακίνησα σε κανένα σημείο τι να ψηφίσεις. Αλλά μαρέσει που το συμπεραίνεις μόνος σου. Βλέπεις νεοφιλελέκο μεταμορφωμένε φασιστάκο; Πώς γίνεται ένα κείμενο που παρακινεί για δημοκρατία, αξιοπρέπεια και ελευθερία να σου προκαλεί αντιπάθεια; Μη φοβάσαι φίλε μου Έλληνα. κάνε το παιδί σου περήφανο. Χαμένος Νέος http://xamenosneos.blogspot.gr/

Οι Αυστριακοί ζητούν δημοψήφισμα για να φύγουν από την ΕΕ


Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015 Οι Αυστριακοί ζητούν δημοψήφισμα για να φύγουν από την ΕΕ Οι Αυστριακοί ζητούν δημοψήφισμα για να φύγουν από την ΕΕ - Media«Η χώρα μας θα είναι καλύτερα αν αποχωρήσει από την ΕΕ» λένε Aυστριακοί ακτιβιστές και ξεκινούν συλλογή υπογραφών για το δικό τους… δημοψήφισμα. Μάλιστα, προκειμένου να καταφέρουν να κάνουν το κοινοβούλιο τους να τους «ακούσει» πρέπει να συγκεντρώσουν 100.000 μέχρι την 1η Ιουλίου. Την πρωτοβουλία για το αίτημα ξεκίνησε ένας 66χρονος ο Inge Rauscher, ο οποίος συγκέντρωσε αρκετές υπογραφές, ώστε να ξεκινήσει μια επίσημη καμπάνια. Οι ακτιβιστές επιθυμούν το αίτημα τους να φθάσει στο αυστριακό κοινοβούλιο όπου θα συζητηθεί η ιδέα του δημοψηφίσματος της εγκατάλειψης της ευρωζώνης. «Θέλουμε να επιστρέψουμε στην φυσική και φιλοειρηνική Αυστρία» είπε ο Rauscher στην έναρξη της καμπάνιας αυτή την εβδομάδα. Οι Αυστριακοί έχουν προθεσμία έως την 1η Ιουλίου να υπογράψουν το αίτημα, για το οποίο μπορούν να προσέλθουν σε δημοτικά καταστήματα των περιοχών τους. Ο Rauscher όπως και οι «σύντροφοι» του σε αυτήν την πρωτοβουλία συμφωνούν ότι η Αυστρία θα ευνοηθεί από την αποχώρηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση τόσο οικονομικά όσο και περιβαλλοντικά. Επίσης άσκησαν κριτική στην πολιτική της επιβολής αυστηρών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας εκ μέρους της ΕΕ επιρρίπτοντας ευθύνες στις Βρυξέλλες για την οικονομική πτώση της χώρας. «Δεν είμαστε πια ισχυρή χώρα, λένε. Το 80% των σημαντικών νόμων υποβάλλονται από τις Βρυξέλλες και όχι από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους. Κατά την άποψη μας η Ευρώπη δεν είναι Δημοκρατία. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει νομοθετικές δυνάμεις» είπε ο Rauscher. Όπως εκτιμά η ομάδα μια ανεξάρτητη Αυστρία θα κερδίζει επιπλέον 9.800 ευρώ ανά νοικοκυριό το χρόνο, επειδή η χώρα θα γλιτώσει από τα βαρίδια της Ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. kafeneio

Stathis Kouvelakis : « La Grèce doit sortir de la zone euro pour rompre ...

John Dreamer - True Strength

26/6/15

........Κατάλαβες μαλάκα Έλληνα; Σου κλείσανε 3 εργοστάσια ζάχαρης όπου δούλευαν χιλιαδες εργαζόμενοι και πουλούσαν τη σοδειά τους χιλιάδες αγρότες, για ...να εισάγουμε ζάχαρη από τη Γερμανία!


Audiomachine - Four Horsemen (Martyn Corbet Remix)

reflets: Oui nous vivons en dictature et cette vidéo le prouve!

reflets: Oui nous vivons en dictature et cette vidéo le prouve!

9 δισ. μας χρωστάει η Γερμανία! (Τα απαιτούμε εδώ και τώρα)


Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015 9 δισ. μας χρωστάει η Γερμανία! (Τα απαιτούμε εδώ και τώρα) 9 δισ. ευρώ εκτιμώνται ότι είναι οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όπως επισημάνεται στο σχετικό πόρισμα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Σύμφωνα με τη Γ. Χαλούλου, η οποία ερευνά εκ μέρους του ΓΛΚ το αρχείο σχετικά με τις οφειλές της Γερμανίας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οφειλή εκτιμάται σε σχεδόν 486 εκ. , δηλαδή 9 δισ. ευρώ σε σημερινές τιμές. Το ποσό αυτό, αντιστοιχεί στο 0,4% των συνολικών επανορθώσεων που θα έδινε η Γερμανία, μετά την λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σε 37 δόσεις και δυνητικά ακόμα 22 δόσεις (εφόσον δηλαδή η γερμανική οικονομία ευημερούσε). Από το σύνολο αυτό των οφειλών, υπολογίζεται ότι πληρώθηκε μόλις το 1,5% στην Ελλάδα, καθώς η Γερμανία έπαψε να πληρώνει μετά την Συνδιάσκεψη της Λωζάννης – οπότε υπήρξε παραίτηση των μεγάλων δυνάμεων από τις επανορθώσεις. Για την Ελλάδα όμως, που δεν υπέγραψε τα κείμενα, οι διεκδικήσεις παραμένουν ενεργές. Σχετικώς με τις οφειλές προς ιδιώτες η κ. Χαλούλου είπε πως δόθηκαν 47 εκ. μάρκα, από τα 120 εκ. μάρκα που διεκδικούσαν (σε τιμές του 1952). Στην συνεδρίαση παρενέβη και ο πρόεδρος του Συλλόγου Απογόνων Θυμάτων Ολοκαυτώματος, Μ. Σούσης, ο οποίος ανέφερε ότι για το Ολοκαύτωμα υφίσταται συνολική ευθύνη της Γερμανίας κι όχι μόνο των Ναζί. Η αναφορά του αυτή στάθηκε αφορμή για να πει η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, πως τα εγκλήματα αυτά συντελέστηκαν λόγω της τυφλής πειθαρχίας που επιβλήθηκε. «Να το θυμόμαστε αυτό σε μια περίοδο που η πειθαρχία επιχειρείται να επιβληθεί ως πανευρωπαϊκή αξία», συμπλήρωσε. olympia

ΣΤΕΙΛΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣΟι ώρες που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμες για όλους. Ο δρόμος για τη σωτηρία της Ελλάδας είναι… μονόδρομος. Ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να συγχωρέσει νέα προδοσία… Δεν αντέχει νέα προδοσία… Η Ελλάδα θα τα καταφέρει.


Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015 ΑΛΕΞΗ, ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ, ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΓΟΥΔΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ. ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ Ο ΚΑΘΕ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΤΟΥΣΚ ΑΠΟΚΑΛΕΙ «ΠΑΙΧΝΙΔΙ» ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΙ ΣΑΜΑΡΑΔΕΣ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΣΟΥΞΕ ΣΤΟΡΙ! ΣΤΕΙΛΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ Δεν υπάρχει άλλος δρόμος… Δεν υπάρχει άλλη επιλογή για τον Αλέξη Τσίπρα… Γυρίστε πίσω τώρα, κλείστε και τα σύνορα και αφήστε τους εκβιαστές – τοκογλύφους του ΔΝΤ και της Γερμανίας να υποστούν το σοκ και τις ολέθριες συνέπειες των επιλογών τους… Δεν έχει η Ελλάδα το πρόβλημα και αυτό το γνωρίζουν καλά. Ποντάρουν στο κλίμα πανικού και στην τρομοκράτηση του ελληνικού λαού. Πόνταραν, μέχρι και πριν από πέντε μήνες στους υποτελείς πολιτικούς της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, τους… βουτηγμένους μέχρι το λαιμό στη διαφθορά, εκείνους που έλεγαν «ναι σε όλα», ακριβώς γιατί δεν είχαν το σθένος και το καθαρό μέτωπο να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του λαού και της πατρίδας. Εκείνους τους κρατούσαν λόγω παρελθόντος, εσάς δεν μπορούν και γι’ αυτό έχουν επιλέξει τη μέθοδο του στυγνού εκβιασμού, στα όρια του εξευτελισμού, αφού μόνο ως εξευτελιστικό για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, μπορεί να χαρακτηριστεί το κείμενο των «θεσμών» που δόθηκε στο Eurogroup ως… τελεσίγραφο για επιλογή ή ρήξη! Όμως, εσύ Αλέξη Τσίπρα δεν έχεις κανέναν απολύτως λόγο για να δηλώσεις… υποταγή σε αυτούς που θέλουν να διαλύσουν ό,τι έχει απομείνει ακόμα όρθιο στην ελληνική οικονομία. Εκείνους που θέλουν να παραδοθεί η Ελλάδα στα ξένα συμφέροντα. Εκείνους που θέλουν να βουλιάξει ο ελληνικός τουρισμός, να διαλυθεί η ελληνική φαρμακοβιομηχανία, να εκτιναχθεί η ανεργία στο 40% και άνω, να ξεπουληθεί η περιουσία του ελληνικού λαού. Και δεν θέλουν μόνο αυτά… Είναι ξεκάθαρο πως ο στόχος τους είναι να ταπεινώσουν τους Έλληνες, να μας υποχρεώσουν να ζούμε σε καθεστώς… φιλοξενίας στην ίδια την πατρίδα μας και να επέλθει, γιατί αν περάσει αυτό που ζητούν αργά ή γρήγορα θα συμβεί, ένα μεγάλο χάσμα εντός της χώρας που κανένας δεν ξέρει πού τελικά θα μας οδηγήσει. Η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης είναι μία και μοναδική. Ο σεβασμός στην επιλογή του ελληνικού λαού, έτσι όπως εκφράστηκε στις πρόσφατες εκλογές. Αλέξη Τσίπρα, φύγε από τις Βρυξέλλες, γύρνα στην Ελλάδα και κλείσε και τα σύνορα της πατρίδας μας για τους εκπροσώπους των «Θεσμών», οι οποίοι από εδώ και στο εξής θα πρέπει να βγάζουν… βίζα για να μπορούν να επισκέπτονται τη χώρα μας. Ως νέος πολιτικός και Πρωθυπουργός, ο μόνος που δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς και δεν έχουν τίποτα να σε… εκβιάζουν, ώστε να υπογράψεις μια ακόμη ταπεινωτική συμφωνία που θα οδηγήσει στο θάνατο τους Έλληνες, κάνε αυτό που επιτάσσει η κοινή λογική και στείλε τους από εκεί που ήρθαν. Ως Έλληνες θα βρούμε και πάλι τον τρόπο, όπως τον βρήκαμε το 1821 και το 1940 και θα νικήσουμε τους κατακτητές, τους «εχθρούς», εκείνους που μας πολεμούν. Θα δυσκολευτούμε, θα «ματώσουμε» στην αρχή, αλλά θα τα καταφέρουμε. Αρκεί, να μην τους περάσει. Γιατί αν τους περάσει σήμερα, αυτό που θα έρθει… αύριο θα είναι και το τέλος και της Αριστερής διακυβέρνησης. Οι ώρες που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμες για όλους. Ο δρόμος για τη σωτηρία της Ελλάδας είναι… μονόδρομος. Ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να συγχωρέσει νέα προδοσία… Δεν αντέχει νέα προδοσία… Η Ελλάδα θα τα καταφέρει. ΠΗΓΗthesecretrealtruth.blogspot

Το στημένο παιχνίδι της παγκόσμιας εξουσίας...


Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015 Το στημένο παιχνίδι της παγκόσμιας εξουσίας... http://2.bp.blogspot.com/--L9rPyWlO9g/U0D3tp0j8mI/AAAAAAAAH28/lllU2vUxjy4/s1600/pagosmia-eksousia.jpg ΑΥΤΟΣ (;) ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ… «Σ έναν πραγματικά ελεύθερο κόσμο δεν χρειάζεται να σου θυμίζει κάποιος ότι είσαι ελεύθερος». Jacque Fresco Ο κόσμος μας δεν είναι ένας κόσμος ελεύθερος… …οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι… …οι σύγχρονες κοινωνίες μας είναι απόλυτα ελεγχόμενες, εξαρτημένες και καθοδηγούμενες… …όχι από κάποιους φυσικούς…αλλά από ανθρώπινους παράγοντες… Τους τελευταίους αιώνες τις κοινωνίες μας τις ελέγχουν και τις κατευθύνουν τα στενά προσωπικά συμφέροντα και οι διεστραμμένες φιλοδοξίες μιας μικρής ελίτ, οικογενειών για την ακρίβεια, που κυριαρχούν παραδοσιακά σε ολόκληρη τη γη, έχοντας στην κατοχή τους όλα τα αναγκαία αγαθά, τους πόρους και τις υπηρεσίες που οι άνθρωποι έχουν άμεση ανάγκη για την επιβίωσή τους… …έχοντας στην κατοχή τους όλα τα μέσα ενημέρωσης και χειραγώγησης των ανθρώπων… …πάνω απ όλα, διαχειρίζονται και ελέγχουν το οικονομικό μοντέλο από το οποίο εξαρτιέται ολόκληρη η ανθρωπότητα. Είναι οι κυρίαρχοι του παγκόσμιου χρήματος. Όλα αυτά τα πλεονεκτήματα έναντι ολόκληρης της ανθρωπότητας τους καθιστούν απόλυτους κυρίαρχους στο «παιχνίδι». Οι άνθρωποι δεν έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε όλα όσα έχουν ανάγκη… …εκατομμύρια μάλιστα στερούνται απολύτως απαραίτητων για την επιβίωσή τους αγαθών… Η ελεύθερη βούληση είναι ένα παραμύθι ενώ τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι διακηρύξεις μονάχα στα χαρτιά… Οι άνθρωποι δεν αποφασίζουν για τις ζωές τους… Οι επιλογές που νομίζουν ότι έχουν, σχεδόν σε όλα τα επίπεδα, είναι ψεύτικες… Δεν καθορίζουν και ούτε επηρεάζουν ριζικά τις εξελίξεις… Δεν ζουν τη δική τους ζωή… Ζουν μια ζωή που τους επιβάλλεται… Δεν ζουν τη δική τους ζωή, απλά γιατί δεν την ανακαλύπτουν συνήθως ποτέ. Το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιούνται και διαμορφώνονται δεν βοηθάει αυτή τη διαδικασία… ..αντιθέτως, κάνει κάθε τι για να τους απομακρύνει και να τους εμποδίσει από ένα τέτοιο σημαντικό στόχο…από το να ανακαλύψουν δηλαδή την αξία της ζωής τους και τις πραγματικές τους δυνατότητες, που θα τους οδηγούσαν στην προσωπική εξέλιξη και ελευθερία… …οι κυρίαρχοι θέλουν μονάχα να τους χρησιμοποιούν για τα δικά τους στενά συμφέροντα, γι αυτό οι άνθρωποι πρέπει να ζουν μηχανικά, επιφανειακά, ρηχά, μακριά από κάθε ουσιαστική γνώση για τον εαυτό τους και τον κόσμο. Μέσα σ ένα τέτοιο πλαίσιο οι άνθρωποι στρέφονται στην απόκτηση όσο περισσότερων υλικών αγαθών μπορούν και στις επιφανειακές απολαύσεις που ενισχύουν τον εγωκεντρισμό τους…άρα και τις «διαφορές» τους με τους «άλλους»… …οι αξίες επάνω στις οποίες βασίζουν τις ζωές τους προσανατολίζονται στο «έχω» και στο «εγώ» και όχι στο «είμαι» και στο «εμείς»… …στο «φαίνεσθε» και όχι στο αληθινό βίωμα… …αυτή η κατάσταση καλλιεργεί και ενισχύει σοβαρά τους φόβους τους… …η πλασματική οπτική ενός κόσμου διαιρεμένου οδηγεί σε μια κατάσταση διαρκούς δυστυχίας. Το ψέμα έναντι της αλήθειας, οι φόβοι έναντι της αγάπης, η σκλαβοποίηση έναντι της ελευθερίας, υπερισχύουν καθολικά. Οι άνθρωποι προσπαθούν έτσι, μέσα από διαφυγές και προσκολλήσεις, τόσο υλικές όσο και πνευματικές, που τους προσφέρει το ίδιο κατεστημένο, να βρουν «καταφύγια», να αποφύγουν το καταπιεστικό αυτό καθημερινό περιβάλλον και να βρουν κάποιο νόημα στην ύπαρξή τους. Οι ιδεολογίες, τα πιστεύω, η ένταξη σε ομάδες, η πολιτική, οι θρησκείες, απαλύνουν τις ανησυχίες και τους φόβους στεγάζοντας την ανθρώπινη ελπίδα τους για κάτι καλύτερο σ ένα μελλοντικό αύριο… Δυστυχώς, το τραγικότερο όλων αυτών που αναφέρθηκαν παραπάνω, είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν τα γνωρίζουν όλα αυτά συνειδητά, δεν έχουν επίγνωση της κατάστασης που βρίσκονται, της σκλαβοποίησής τους… γεννιούνται και πεθαίνουν μέσα σε αυτή, αφού ζήσουν μια ζωή επιφανειακή και ρηχή, μακριά από τις πραγματικές τους δυνατότητες… Το κατεστημένο σύστημα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ελίτ, τους καθοδηγεί σε κάθε τους βήμα και κάθε τους «επιλογή», τους χειραγωγεί και φροντίζει μέσα από τους μηχανισμούς του να τους κρατά διαρκώς απασχολημένους, παραπλανημένους και με την προσοχή τους συνεχώς στραμμένη εκεί που οι κυρίαρχοι επιθυμούν… Οι ανθρώπινες φάρμες είναι μια πραγματικότητα. Δεν είναι ούτε εφεύρημα, ούτε θεωρίες συνομωσίας. Τα μέσα και οι τρόποι κατεύθυνσης, ελέγχου και χειραγώγησης των μαζών με σκοπό να μην κατανοούν τι τους συμβαίνει είναι κυρίως: Η εργασία Η εξαρτημένη ιδιαίτερα εργασία είναι ως γνωστόν απόλυτα συνδεδεμένη με την επιβίωση του κάθε ανθρώπου. Μέσα στα πλαίσια ενός μονεταριστικού χρηματοπιστωτικού οικονομικού συστήματος, η επιβίωση εξαρτάται απόλυτα από τα χρήματα και την ατομική περιουσία που διαθέτει κάποιος, άρα από την μισθωτή εργασία, που αυτό απλά σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι τόσο «ελεύθεροι» όσο τους επιτρέπει η αγοραστική τους δύναμη. Ο ανταγωνισμός ανάμεσά τους λειτουργεί πάντα με πρακτικές που τους κάνει ανήθικους και μη αλληλέγγυους. Οι πραγματικές ανθρώπινες αξίες, μέσα σ ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, δοκιμάζονται πολύ σκληρά. Παρά την τεράστια ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας, που η συνετή και για το όφελος όλων των ανθρώπων χρήση τους, θα μπορούσε σήμερα πια να απαλλάξει σχεδόν τελείως την ανθρωπότητα από τις κουραστικές, μηχανικές και ανούσιες δουλειές, δυστυχώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να μοχθούν όλο και πιο σκληρά για να επιβιώσουν. Η στέρηση είναι ίσως η σημαντικότερη μορφή βίας αλλά και χειραγώγησης των ανθρώπων… Η πολιτική Η πολιτική είναι μια εξαιρετικά σημαντική δραστηριότητα που διατηρεί τις μάζες πολύ απασχολημένες, διχασμένες και αποπροσανατολισμένες από τα πραγματικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Οι άνθρωποι έχοντας πειστεί από το κατεστημένο ότι πρέπει να κυβερνώνται και ότι έχουν επιλογές ως προς την οργάνωση και διαχείριση των κοινωνιών τους, ότι μπορούν δηλαδή οι ίδιοι να επιλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνούν, εντάσσονται και οργανώνονται σε ιδεολογικές ομάδες και πολιτικά κόμματα τα οποία σκοπό έχουν να υπερασπιστούν τα δικά τους περιορισμένα συμφέροντα έναντι των άλλων. Ο βασικός σκοπός είναι η απόκτηση συγκριτικού πλεονεκτήματος έναντι των άλλων κομμάτων και ιδεολογιών. Ούτε η ριζική επίλυση των προβλημάτων αλλά ούτε και η πραγματική ευτυχία και εκπλήρωση της ζωής όλων είναι στους στόχους της πολιτικής. Η πολιτική θέτει στόχους οι οποίοι αν ήταν πραγματικοί και ουσιαστικοί δεν θα υπήρχε λόγος να τίθενται ως στόχοι. Θα ήταν αυτονόητα πραγματικότητες. «Σ έναν πραγματικά ελεύθερο κόσμο δεν χρειάζεται να σου θυμίζει κάποιος ότι είσαι ελεύθερος». Jacque Fresco Ο πιο σημαντικός στόχος του πολιτικού συστήματος είναι η Δημοκρατία, στην ποδιά της οποίας σφάζονται σχεδόν κυριολεκτικά όλες οι πολιτικές ιδεολογίες. Όλοι γίνονται υπερασπιστές και αγωνιστές της χωρίς να νοιάζονται πραγματικά για τις αξιακές βάσεις του πολιτικού συστήματος και τις παθογένειες της κοινωνίας. Είναι προφανές ότι η ό,ποια δημοκρατία, μέσα σε ένα σύστημα το οποίο περιέχει στη δομή του τον ανταγωνισμό, την ιδιοκτησία και την επιδίωξη ατομικού οφέλους, δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει. Η Δημοκρατία και οι εκλογές χρησιμοποιούνται προσχηματικά, μονάχα για να πιστεύουν οι πολίτες ότι έχουν δικαίωμα επιλογής των εξουσιαστών τους και να παραμένουν διχασμένοι και απασχολημένοι. Δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική έχουν όλοι. Δικαίωμα ριζικής αλλαγής των κανόνων δεν έχει κανένας. ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ Οι οργανωμένες θρησκείες απαλύνουν τα υπαρξιακά και ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων και προσφέρουν αυθαίρετες και πολλές φορές ανυπόστατες απαντήσεις σε βασικά ανθρώπινα ερωτήματα. Την ίδια στιγμή και με διάφορους τρόπους καλλιεργούν την ενοχή και τον εσωτερικό φόβο στοχεύοντας στην ενίσχυση της πίστης και της εξάρτησης των ανθρώπων. Η θρησκευτική πίστη είναι απόλυτα ταυτισμένη με τη θρησκευτική παράδοση του τόπου στον οποίο ο καθένας έτυχε να γεννηθεί. Οι πιστοί από μικροί εκπαιδεύονται στην θρησκευτική πίστη του τόπου και της παράδοσής του. Ο θρησκευτικός φανατισμός όμως που καλλιεργείται ευθύνεται για μια σειρά από φριχτά εγκλήματα κατά άλλων ανθρώπων διαφορετικής πίστης. Οι οργανωμένες θρησκείες είναι ένας ακόμα πολύ σημαντικός παράγοντας διχασμού και απασχόλησης των ανθρώπων. Οι άνθρωποι δεν ενθαρρύνονται στο να ανακαλύψουν μόνοι τους την αλήθεια, η «αλήθεια» τους προσφέρεται έτοιμη…και κάτι τέτοιο αποτελεί απαράδεκτο ευνουχισμό για την ανθρώπινη συνείδηση. Είναι ίσως εύλογο το ερώτημα, το πως γίνεται να ζούμε σ έναν τόσο βάρβαρο και βίαιο κόσμο αν όλες αυτές οι θρησκείες που κυριαρχούν στον κόσμο μας ενδιαφέρονταν πραγματικά για όσα λένε, για αγάπη, ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα. Οι θρησκείες αποτελούν μια βαθειά ψυχολογική και ενοχική διαφυγή για τους ανθρώπους, μέσα από την οποία απλά γαληνεύουν τις υπαρξιακές τους ανησυχίες, προσεύχονται ζητώντας της επιείκεια του θεού στον οποίο πιστεύουν, ελπίζουν σε κάτι καλύτερο και σε έναν μετά θάνατον παράδεισο, μετενσάρκωση κλπ ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟΣ Μέσα σ ένα πολιτιστικό μοντέλο στο οποίο κυριαρχεί η ύλη και οι στρεβλές «αξίες» εξ αυτής, οι άνθρωποι καθοδηγούνται μέσα από όλα τα μέσα ενημέρωσης στο να καταναλώνουν όσο γίνεται περισσότερα προϊόντα, τα οποία τους προσφέρονται βέβαια από το σύστημα ως απαραίτητα και αναγκαία. Ο βασικότερος σκοπός ενός τέτοιου προσανατολισμού είναι η διατήρηση και υποστήριξη του υπάρχοντος οικονομικού μοντέλου που κυριαρχεί καθώς και η ενίσχυση του ρόλου της εξαρτημένης εργασίας. Η απόκτηση των καταναλωτικών προϊόντων γίνεται βασικός σκοπός για τους ανθρώπους, καθώς έχουν πειστεί ότι πέρα από την ό,ποια πρακτική χρήση, τα προϊόντα αυτά τους προσφέρουν και εσωτερικές ή ψυχολογικές εκπληρώσεις, ότι μέσα από τα προϊόντα που αποκτούν τους γεννιόνται και συναισθήματα. Το κυνήγι της κατανάλωσης εθίζει και διατηρεί τους ανθρώπους πολύ απασχολημένους και αποπροσανατολισμένους από τα πραγματικά τους προβλήματα καθώς τους προσφέρει στιγμιαίες και μικρής διάρκειας απολαύσεις και επιφανειακές χαρές. ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ – ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ Μέσα σ ένα τόσο καταπιεστικό και βίαιο κοινωνικό περιβάλλον γεμάτο άλυτα προβλήματα, οι άνθρωποι έχουν μεγάλη ανάγκη να εκτονώνουν τις εσωτερικές τους πιέσεις… …το κατεστημένο σύστημα το γνωρίζει αυτό πολύ καλά… Φροντίζει λοιπόν να προβάλει ασταμάτητα, με κάθε μέσο και τρόπο και να κατευθύνει την κοινωνία σε επιφανειακές μορφές διασκέδασης μέσω των οποίων οι άνθρωποι θα έχουν μικρής διάρκειας απολαύσεις και θα είναι απολύτως ανώδυνες για την ασφάλεια του συστήματος. Έτσι η προσοχή τους στρέφεται πέρα από τα σημαντικά τους προβλήματα. Όσο οι άνθρωποι θα επιδιώκουν να εκτονώνουν τις εσωτερικές πιέσεις της πραγματικής σκληρής καθημερινής τους ζωής σε φτηνούς και ανούσιους διασκεδαστές, δεν θα ενδιαφέρονται για ουσιαστικές πληροφορίες και γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της γνώσης και της μάθησης και θα μένουν μακριά από τις πραγματικές δυνατότητες που μπορούν να έχουν. Ο κύριος στόχος του κατεστημένου συστήματος στο θέμα της ψυχαγωγίας και της διασκέδασης των ανθρώπων είναι το να τους κατευθύνουν και να τους ελέγχουν απόλυτα ακόμα και στο λίγο ελεύθερο χρόνο που διαθέτουν. Η τηλεόραση, τα σόου, τα τηλεπαιχνίδια, ακόμα και ο αθλητισμός, η φτηνή και κακόγουστη μουσική, οι φτηνές και κακόγουστες ταινίες, τα θέατρα, τα μαγαζιά διασκέδασης…όλα παίζουν το σημαντικό ρόλο τους στον έλεγχο του ελεύθερου χρόνου των ανθρώπων. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι απασχολημένοι, να εκτονώνουν αλλού τις ψυχολογικές πιέσεις τους και να νομίζουν ότι ψυχαγωγούνται. ΒΙΑ – ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ Ο κόσμος μας, όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται όλο και πιο βίαιος, όλο και πιο σκληρός και αποτρόπαιος. Οι μορφές και οι εκφράσεις της βίας είναι πολλές και βρίσκονται παντού, την κάθε στιγμή. Η «τρομοκρατία», ως παγκόσμιο φαινόμενο, και ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου στην Αμερική, άλλαξε δραματικά τη ζωή των ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το «φαινόμενο» της τρομοκρατίας εξαπλώθηκε ταχύτατα από τα μέσα ενημέρωσης. Εικόνες, βίντεο, συζητήσεις, απειλές, κυριάρχησαν σε όλα τα μέσα για πάρα πολύ καιρό. Ο φόβος και η ανασφάλεια εισέβαλαν ωμά στην καθημερινότητα των ανθρώπων κάνοντας τις κοινωνίες μας όλο και πιο καχύποπτες και υπερβολικές απέναντι σε μειονότητες και διαφορετικές οπτικές. Η αναγκαιότητα μεγαλύτερου και πιο αδιάκριτου ελέγχου, για λόγους «ασφάλειας», των «ύποπτων» ήταν η φυσιολογική εξέλιξη και οι πολίτες την δέχτηκαν σχεδόν αδιαμαρτύρητα. Ο έλεγχος της προσωπικής ζωής και η όλο και μεγαλύτερη μείωση των ατομικών ελευθεριών, για λόγους «ασφάλειας», επιβλήθηκε εύκολα. Η τρομοκρατία και ο φόβος, ως αίσθηση στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, τους κάνει εξαιρετικά ευάλωτους και εύκολα διαχειρίσιμους… ΨΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Ένας ακόμα σημαντικός τρόπος που το κατεστημένο κρατά τους ανθρώπους απασχολημένους είναι και η δημιουργία τεχνητών προβλημάτων και κοινωνικών εντάσεων που αποσπούν την προσοχή τους για όσο χρόνο το σύστημα επιθυμεί. Το ζητούμενο σ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο φόβος, η πόλωση, ο φανατισμός και η απαίτηση της μάζας να αποκατασταθεί και πάλι η τάξη. Τέτοια προβλήματα είναι οι τεχνητές οικονομικές κρίσεις, τα εθνικά ζητήματα, κοινωνικά θέματα που αφορούν συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων κλπ Αλήθεια, διακρίνετε όλα αυτά που αναφέρθηκαν στην καθημερινή ζωή σας? Μπορείτε να κατανοήσετε πια είναι η κοινή βάση και ο στόχος όλων αυτών των μεθόδων ελέγχου? Αφ ενός η διαίρεση στην οπτική και την κατανόηση των ανθρώπων για τον κόσμο και αφ εταίρου η ύπαρξη κάθε λογής διαχωρισμών μεταξύ τους. Η διαίρεση γεννά και καλλιεργεί τους φόβους σε προσωπικό επίπεδο και οι διαχωρισμοί τους ανταγωνισμούς σε κοινωνικό. Η διαίρεση είναι μια έννοια που προέρχεται από ένα παρελθόν άγνοιας των ανθρώπων για το φυσικό κόσμο και δεν υφίσταται πια ως θεώρηση, καθώς αποδεδειγμένα πλέον, τόσο από την επιστήμη όσο και από τη φιλοσοφία, ο κόσμος μας λειτουργεί ενιαία, ως ένας οργανισμός, αλληλοεπηρεαζόμενος και αλληλένδετος. Όλα στον κόσμο μας είναι ένα. Η διαίρεση είναι αποτέλεσμα δικής μας πλάνης. Η αίσθηση της διαίρεσης στην αντίληψή μας δημιουργεί την φαινομενική απόσταση ανάμεσα σε μάς, τους άλλους και τα πάντα γύρω κι απ αυτή την αίσθηση πηγάζουν οι συγκρούσεις μας... Οι δε διαχωρισμοί μεταξύ των ανθρώπων είναι καθαρά τεχνητοί και γέννημα του κοινωνικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο διαμορφώνονται και φυσικά εξυπηρετούν το κατεστημένο, όπως από όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται. Η κατανόηση όλων αυτών των μεθόδων και θεωρημάτων, που χρησιμοποιούν οι εξουσιαστές σε βάρος της ανθρωπότητας, αποτελεί το πρώτο βήμα κοινωνικής επίγνωσης και απελευθέρωσης και τη σημαντικότερη ευθύνη για εκείνους τους ανθρώπους που λαχταρούν να ζήσουν σ ένα κόσμο πραγματικά ελεύθερο και αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους για τον κόσμο που θα παραδώσουν στις νέες γενιές. Το επόμενο σοβαρότατο βήμα δεν είναι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση με όλα αυτά. Η επίγνωση προσφέρει την νοημοσύνη εκείνη που χρειάζεται ο νέος κόσμος για να δημιουργηθεί και να υπάρξει. Η πραγματική ελευθερία δεν χρειάζεται μεσάζοντες. Η πραγματική ελευθερία μπορεί να βιωθεί μόνο αν οι άνθρωποι στραφούν οι ίδιοι απευθείας στις γνήσιες πηγές της γνώσης και δημιουργήσουν το νέο που θα αφήσει για πάντα πίσω το παλιό. Αυτές οι πηγές βρίσκονται μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, μέσω της γνήσιας και ειλικρινούς παρατήρησης, στις πανανθρώπινες και όχι εγωκεντρικές αξίες μας, στην παρατήρηση του φυσικού κόσμου και στις επιστήμες. Τάσος Πετρίδης Πανγαία – Venus Project t.petridis.vp@gmail.com www.eosforos.net

Η Ευρωπαϊκή Ένωση Κατέστρεψε Τη Χώρα.Παγίδεψαν την χώρα –με συνενοχή και των πολιτικών μας- και τώρα πασχίζουν να καταλάβουμε πόσα τους χρωστάμε για να μας πάρουν και το ‘βόδι’.


Δημοσιεύθηκε στις:26 Ιουνίου 2015Αναρτήθηκε από Κώστας Παππάς Η Ευρωπαϊκή Ένωση Κατέστρεψε Τη Χώρα. Γράφει ένας αναγνώστης. Σήμερα είναι ολοφάνερο πως η ένταξη της Ελλάδος στην Ε.Ε. υπήρξε καταστροφική σε πολιτικό, πολιτισμικό και οικονομικό επίπεδο. Η Ε.Ε. κατάφερε σταδιακά να από-βιομηχανοποιήσει την Ελλάδα και να αποσαθρώσει τον αγροτικό τομέα. Κατάφερε με την πολιτική της ένα καίριο πλήγμα στον παραγωγικό ιστό της ... χώρας μας. Θυμηθείτε, πόσα εργοστάσια είχε η χώρα μας. Θυμηθείτε, πως πωλούσε τα αγροτικά προϊόντα της, και όλα αυτά ενώ είχαμε βγει πάμφτωχοι από έναν πόλεμο και από ένα δεύτερο εμφύλιο και οδυνηρότερο πόλεμο. Στην Ελλάδα της Ε.Ε. δεν μπορεί να γίνεις επιχειρηματίας, παραγωγός ούτε άλλες ιδιωτικές θέσεις μπορεί να ανοίξουν. Αυτά είναι έργο συγκεκριμένων ολιγαρχικών δυνάμεων της Ε.Ε.. Η χώρα από-δομήθηκε και τρέφεται μόνο με επιδοτούμε παραγωγούς, οι πραγματικοί εξαφανίστηκαν. Η Ελλάδα υφίσταται την ανατίμηση των τροφίμων ως αποτέλεσμα της Ευρωπαϊκής Πολιτικής με τις διάφορες ποσοστώσεις που επέβαλε κυρίως στον κλάδο των τροφίμων. Θυμηθείτε πόσο εύκολα ήταν να τραφεί κάποιος πριν την είσοδό μας στην Ε.Ε. Σοβαρό πλήγμα υπέστη η χώρα με την παράδοση της πολιτικής του νομίσματος μας σε Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Ξέρουμε όλοι πόσο πτωχεύσαμε την επομένη μέρα της ένταξής μας στο Ευρώ. Το ματσάκι το μαϊντανό όλοι ξέρουμε που έφτασε την επομένη της ένταξης. Τελευταίους –μέχρι να ολοκληρωθεί το σχέδιο τους- άφησαν τους δημοσίους υπαλλήλους ως παραγωγικά απονεκρωμένους ‘μισθοφόρους’. Τώρα ήρθε και η ώρα αυτών. Όμως κανείς δεν μιλά για: - το ετήσιο κόστος ανά πολίτη που έχει η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. - το μέρος του ΦΠΑ που αποδίδεται στην Ε.Ε. και ποια η διαφορά του με τις εισροές - τις απο-δομητικές απαιτήσεις (μέσω οδηγιών) της Ε.Ε. Και παρ όλα αυτά τόσο η Ε.Ε. όσο το Ευρώ στην χώρα μας είναι σε ύψη δημοφιλίας. Είναι να απορεί κανείς μετά από αυτή την αδήριτη πραγματικότητα. Όμως αυτό είναι το αποτέλεσμα τόσο της παρατεταμένης πλύσεως εγκεφάλου όσο της εφαρμοζόμενης της λεγόμενης πολιτικής των επιδοτήσεων. Τον πρώτο πυρήνα που ‘κατέκτησαν’ οι Ευρωπαίοι στη χώρα μας είναι ο χώρος των πανεπιστημίων. Είναι ο χώρος ο οποίος βρίσκετε σε αγαστή ‘συνεργασία’ με τους Ευρωπαίους. Ίσως είναι λογικό, αλλά εκεί βρίσκονται οι πρώτοι λεγόμενοι ‘Ευρω-λιγούρηδες’, με το αζημίωτο βέβαια. Δείτε τους λεγόμενους Ειδικούς Λογαριασμούς των Πανεπιστημίων και θα καταλάβετε. Και αν δείτε και το ‘άβατο’ των διαφόρων λογαριασμών που έχει τότε θα καταλάβετε που ‘πήγαν’ οι ‘διανοούμενοι’. Δικαιώνεται η ρητορική του Ανδρέα Παπανδρέου εναντίον της Ε.Ε. (τότε ΕΟΚ) κατά τα πρώτα 2-3 χρόνια της ένταξης μας σε αυτήν. Οι συνεχιστές του εγκατέλειψαν και αυτήν την ρητορική. Μέσα στην Ε.Ε. πτωχεύσαμε. Ακολουθώντας οδηγίες διαλύθηκαν όλες οι υποδομές αυτής της χώρας. Η χώρα οπισθοδρόμησε ολοφάνερα. Η εικόνα που παρουσιάζει η Ελλάδα σήμερα δεν είναι εικόνα πολιτισμένης Ευρωπαϊκής χώρας. Μικρά παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία, Οικογένειες που δεν έχουν το ψωμί για την επιβίωσή τους. Όχι μόνον οι άνεργοι αλλά και οι εργαζόμενοι σιγά-σιγά θα οδηγηθούν στα συσσίτια. Σε αυτό το χάλι φθάσαμε ενώ ήμασταν στην Ε.Ε. , ενώ είχαμε παραδώσει το Εθνικό μας νόμισμα , ενώ ακολουθούσαμε τα μέτρα και ενώ διοικούσαν οι ‘συμβατοί’ και υποτακτικοί ως προς την Ε.Ε. πολιτικοί (οι σύγχρονοι ‘εφιάλτες’ μας). Ο Ελληνισμός Ιστορικά έχει υποστεί πολλά δεινά από τους λεγόμενους ‘Φραγκο-γερμανούς’ δηλ. τους δυτικοευρωπαίους. Φαίνεται πως οδηγούμαστε σε μια ακόμη συντριπτική ήττα. Φαίνεται ότι ετοιμάζονται σε μια ακόμη λεηλασία του Εθνικού μας πλούτου και εμείς ακόμη δεν φαίνεται να το έχουμε καταλάβει. Παγίδεψαν την χώρα –με συνενοχή και των πολιτικών μας- και τώρα πασχίζουν να καταλάβουμε πόσα τους χρωστάμε για να μας πάρουν και το ‘βόδι’. Δημοσιεύθηκε από Κώστας Παππάς στις 6/26/2015 01:31:00 μ.μ..

Ο ανένσημος βούδας της Ραφήνας ..."ανησύχησε"... ΚΟΨΤΕ ΠΕΡΑ ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΗΣΑΣΤΑΝ ΑΞΙΟΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ


Ο Καραμανλής ανησυχεί για τα ελληνοτουρκικά και ζήτησε ενημέρωση από στρατηγό... "ΗΓΓΙΚΕΝ"

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015 Η απορία ενός "αριστερού" που κατέβασε μόνος του τα παντελόνια Τσιπράκος: «Ο ιστορικός του μέλλοντος μετά την πρότασή μας δεν πρόκειται να κατανοήσει γιατί δεν ήρθαμε σε συμφωνία»...


Θανάσης: "Αλέξη μου, ο ιστορικός του μέλλοντος, μετά από... τόσες κωλοτούμπες και παλινωδίες, δεν πρόκειται να κατανοήσει, γιατί δεν παρέμεινες στην αντιπολίτευση".*ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ*

«Παράνομο το ελληνικό χρέος – Δεν πρέπει να πληρωθεί» ...Όλο το πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής


Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015 Όλο το πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής: «Παράνομο το ελληνικό χρέος – Δεν πρέπει να πληρωθεί» Στη δημοσιότητα έδωσε η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, το προσωρινό πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας για το Χρέος, ενώ το απόγευμα θα το παρουσιάσει πλήρως. Σύμφωνα πάντως με την προκαταρκτική έκθεση, όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει, αφού είναι παράνομο. «Η αξιοπρέπεια του λαού βαραίνει περισσότερο από το παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο και μη βιώσιμο χρέος», αναφέρει η έκθεση, ενώ τονίζεται πως η χώρα βρίσκεται σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. «Έχει να διαλέξει ανάμεσα στο να συνεχίσει τα αποτυχημένα προγράμματα μακροοικονομικής προσαρμογής που της επέβαλαν οι δανειστές και στο να προχωρήσει, σπάζοντας τα δεσμά του χρέους, σε μια αληθινή αλλαγή». Ενδεικτικό είναι πως η έκθεση αναφέρει ότι: Το χρέος προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο διότι η σύναψή του έγινε κατά παράβαση του καταστατικού του ίδιου του ΔΝΤ, ενώ επιπλέον οι όροι του παραβιάζουν το ελληνικό Σύνταγμα. Το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο διότι η ΕΚΤ υπερέβη τις αρμοδιότητές της επιβάλλοντας, μέσω της συμμετοχής της στην Τρόικα. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παρέχει δάνεια χωρίς μετρητά (cash-less loans) τα οποία πρέπει να θεωρηθούν παράνομα. Τα διμερή δάνεια πρέπει να θεωρηθούν παράνομα διότι παραβιάζουν τη διαδικασία που προβλέπεται από το ελληνικό Σύνταγμα. Το χρέος προς τους ιδιώτες δανειστές πρέπει να θεωρηθεί παράνομο διότι οι ιδιωτικές τράπεζες πριν από τη δημιουργία της Τρόικας έδρασαν ανεύθυνα και δεν έδειξαν τη δέουσα επιμέλεια στη διαχείριση του δανεισμού, ενώ ορισμένοι ιδιώτες δανειστές, όπως κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds), ενήργησαν επίσης κακόβουλα. Μάλιστα, στην έκθεση τονίζεται πως οι ελληνικές αρχές, μαζί με κάποιες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνωμότησαν το 2010 ενάντια στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προκειμένου να προστατεύσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έκρυψαν την αλήθεια από τους πολίτες παριστάνοντας ότι δήθεν η διάσωση αφορούσε την Ελλάδα και όχι τις τράπεζες. Παράλληλα, αναφέρεται πως τα κράτη έχουν δικαίωμα να κηρύξουν μονομερώς πτώχευση όταν δεν είναι βιώσιμη η εξυπηρέτηση του χρέους, στην οποία περίπτωση δεν διαπράττουν διεθνώς παράνομη πράξη και επομένως δεν φέρουν ευθύνη. Διαβάστε αναλυτικά: Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Έχει να διαλέξει ανάμεσα στο να συνεχίσει τα αποτυχημένα προγράμματα μακροοικονομικής προσαρμογής που της επέβαλαν οι δανειστές και στο να προχωρήσει, σπάζοντας τα δεσμά του χρέους, σε μια αληθινή αλλαγή. Πέντε χρόνια αφότου ξεκίνησαν τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής, η χώρα παραμένει βυθισμένη σε κρίση –οικονομική και κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική. Το μαύρο κουτί του χρέους μένει σφραγισμένο και μέχρι πρότινος κανένας επίσημος φορέας, ελληνικός ή ξένος, δεν επεδίωξε να φέρει στο φως την αλήθεια για το πώς και γιατί η χώρα καθυποτάχθηκε στο καθεστώς της Τρόικας. Το χρέος, στο όνομα του οποίου ισοπεδώθηκαν τα πάντα, παραμένει ο γνώμονας της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής, που οδήγησε στη βαθύτερη και πιο μακρόχρονη ύφεση σε ευρωπαϊκό έδαφος και σε καιρό ειρήνης. Επείγει, λοιπόν, να εξετασθεί μεθοδικά, και είναι κοινωνική μας ευθύνη, μια σειρά νομικών, κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων σε σχέση με το χρέος. Για ν’ αποκριθεί σ’ αυτή την ανάγκη, η Βουλή των Ελλήνων σύστησε τον Απρίλιο του 2015 την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος. Η εντολή που ανατέθηκε στην Επιτροπή Αλήθειας ήταν να ερευνήσει πώς δημιουργήθηκε και διογκώθηκε το δημόσιο χρέος, με ποιους τρόπους και για ποιους λόγους συνάφθηκε και πώς επηρέασαν την οικονομία και τη ζωή του ελληνικού λαού οι καταναγκαστικές προϋποθέσεις (αιρεσιμότητες, conditionalities) οι οποίες συνόδευαν τα νέα δάνεια. Και επίσης να κάνει γνωστά στο εσωτερικό και το εξωτερικό τα ζητήματα που συνδέονται με το ελληνικό δημόσιο χρέος, καθώς και να ερευνήσει ποιες επιλογές υπάρχουν για την κατάργησή του και ποιά επιχειρήματα μπορούν να διατυπωθούν σχετικά. Η Επιτροπή Αλήθειας παρουσιάζει στην Προκαταρκτική Έκθεση τα προσωρινά της πορίσματα, τα οποία δείχνουν ότι ολόκληρο το πρόγραμμα προσαρμογής, στο οποίο καθυποτάχθηκε η Ελλάδα, ήταν και παραμένει ένα πρόγραμμα με σαφείς πολιτικές στοχεύσεις. Ο τεχνικός χαρακτήρας των μακροοικονομικών μεταβλητών και των προβλέψεων για την εξέλιξη του χρέους επέτρεψε, μολονότι αυτοί οι αριθμοί επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την ίδια την επιβίωση των ανθρώπων, οι συζητήσεις για το χρέος να μείνουν μέχρις στιγμής σε τεχνικό επίπεδο και ειδικότερα να εστιαστούν στο ερώτημα αν οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα διευκολύνουν την αποπληρωμή του χρέους. Αυτήν ακριβώς την επιχειρηματολογία αμφισβητούν τα γεγονότα που περιλαμβάνονται στην Έκθεση. Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζουμε στην Προκαταρκτική Έκθεση καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει. Πρωτίστως διότι το χρέος που προκάλεσαν οι ρυθμίσεις που επέβαλε η Τρόικα παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Ελλάδας. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώσει αυτό το χρέος διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο. Η Επιτροπή διαπίστωσε, επίσης, ότι η μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν εξαρχής προδήλως γνωστή ευθύς στους διεθνείς δανειστές, τις ελληνικές αρχές και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Μολαταύτα, οι ελληνικές αρχές, μαζί με κάποιες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνωμότησαν το 2010 ενάντια στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, προκειμένου να προστατεύσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έκρυψαν την αλήθεια από τους πολίτες παριστάνοντας ότι δήθεν η διάσωση αφορούσε την Ελλάδα και όχι τις τράπεζες και συνάμα εξυφαίνοντας μια αφήγηση που στόχευε να εμφανίσει τον ελληνικό πληθυσμό σαν δήθεν άξιο των αδικοπραξιών των δανειστών. Τα ποσά που διατέθηκαν μέσω των προγραμμάτων διάσωσης (μνημονίων) του 2010 και του 2012 ελέγχονταν από το εξωτερικό μέσα από περίπλοκες διευθετήσεις, οι οποίες απέκλειαν κάθε δημοσιονομική αυτονομία. Οι δανειστές υπαγόρευσαν αυστηρά τον τρόπο διάθεσης των δανειακών κεφαλαίων ‘διάσωσης’ και έτσι είναι αποκαλυπτικό ότι κατευθύνθηκαν στην κάλυψη των τρεχουσών δημόσιων δαπανών λιγότερα από τα 10% των κεφαλαίων που εισπράχθηκαν. Η Προκαταρκτική Έκθεση παρουσιάζει μια πρώτη χαρτογράφηση των κεντρικών προβλημάτων και ζητημάτων του δημόσιου χρέους. Επισημαίνει τις κομβικής σημασίας παρανομίες οι οποίες συνδέθηκαν με τη σύναψη των δανείων και ανιχνεύει τη νομική θεμελίωση επάνω στην οποία μπορεί να βασιστεί η μονομερής αναστολή της αποπληρωμής του. Τα εννέα κεφάλαια με τα ευρήματα της προκαταρκτικής έκθεσης Το Πρώτο Κεφάλαιο -Το χρέος πριν από την Τρόικα- Αναλύει την εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η διόγκωση του χρέους δεν οφειλόταν στις δήθεν υπέρμετρες δημόσιες δαπάνες, οι οποίες στην πραγματικότητα παρέμεναν χαμηλότερες από τις δημόσιες δαπάνες άλλων χωρών της ευρωζώνης. Οφειλόταν μάλλον στην πληρωμή εξαιρετικά υψηλών επιτοκίων δανεισμού στους πιστωτές, στις υπερβολικά υψηλές και αδικαιολόγητες στρατιωτικές δαπάνες, στην απώλεια φορολογικών εσόδων εξαιτίας των αθέμιτων εκροών κεφαλαίου, στην ανακεφαλαιοποίηση ιδιωτικών τραπεζών από το κράτος και στις διεθνείς ανισορροπίες οι οποίες δημιουργήθηκαν από την ελαττωματική σχεδίαση της ίδιας της Νομισματικής Ένωσης. Η υιοθέτηση του ευρώ οδήγησε σε δραστική αύξηση του ιδιωτικού χρέους στην Ελλάδα, στο οποίο βρέθηκαν εκτεθειμένες όχι μόνον οι ελληνικές αλλά και μεγάλες ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες. Το γεγονός αυτό κλιμάκωσε μια τραπεζική κρίση το 2009, που με τη σειρά της επιβάρυνε το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, υπερτονίζοντας τη σημασία των δημόσιων ελλειμάτων και του δημόσιου χρέους, βοήθησε το 2009 να παρασταθεί η εξελισσόμενη τραπεζική κρίση σαν κρίση δημόσιου χρέους. Το Δεύτερο Κεφάλαιο -Η εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους 2010-2015- καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πρώτη δανειακή σύμβαση, του 2010, αποσκοπούσε πρωταρχικά στη διάσωση των ελληνικών και άλλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών και επέτρεψε στις τελευταίες να μειώσουν την έκθεσή τους σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Το Τρίτο Κεφάλαιο -Το ελληνικό δημόσιο χρέος ανά δανειστή, 2015- παρουσιάζει την εριζόμενη φύση του σημερινού ελληνικού χρέους, σκιαγραφώντας τα κεντρικά χαρακτηριστικά των δανείων, τα οποία αναλύονται παρακάτω, στο Όγδοο Κεφάλαιο. Το Τέταρτο Κεφάλαιο -Μηχανισμοί του συστήματος χρέους στην Ελλάδα- αποκαλύπτει τους μηχανισμούς που κατασκευάστηκαν μέσα από τις δανειακές συμβάσεις, από τον Μάιο του 2010 και μετά. Οι μηχανισμοί αυτοί δημιούργησαν ένα βαρύ φορτίο νέου χρέους προς τα άλλα κράτη της ευρωζώνης και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ, EFSF), ενώ παράλληλα παρήγαγαν καταχρηστικά κόστη, βαθαίνοντας έτσι ακόμη περισσότερο την κρίση. Οι μηχανισμοί αυτοί αποκαλύπτουν πως το μεγαλύτερο μέρος των δανειακών κεφαλαίων μεταβιβάστηκε απευθείας στους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς. Αντί να ωφελήσουν την Ελλάδα, επιτάχυναν, με τη χρήση χρηματοπιστωτικών εργαλείων, τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων. Το Πέμπτο Κεφάλαιο -Αιρεσιμότητες εναντίον βιωσιμότητας- παρουσιάζει πως οι δανειστές επέβαλαν, μαζί με τις δανειακές συμβάσεις, παραβιαστικές αιρεσιμότητες οι οποίες εξάλειψαν άμεσα την οικονομική βιωσιμότητα του χρέους. Αυτές οι αιρεσιμότητες (προϋποθέσεις), στις οποίες οι δανειστές εξακολουθούν να επιμένουν, μείωσαν το ΑΕΠ και αύξησαν το δημόσιο δανεισμό, επιβαρύνοντας επομένως την αναλογία δημόσιου χρέους / ΑΕΠ και καθιστώντας έτσι το δημόσιο χρέος ακόμη λιγότερο βιώσιμο. Επιπλέον, επέφεραν δραματικές αλλαγές στην κοινωνία και προκάλεσαν ανθρωπιστική κρίση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί σήμερα να θεωρηθεί εντελώς μη βιώσιμο. Το Έκτο Κεφάλαιο -Οι επιπτώσεις των ‘προγραμμάτων διάσωσης’ στα ανθρώπινα δικαιώματα- καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα μέτρα τα οποία επιβλήθηκαν στο πλαίσιο των λεγόμενων ‘προγραμμάτων διάσωσης’, έπληξαν άμεσα τις συνθήκες ζωής του ελληνικού λαού και παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία ωστόσο οφείλουν, τόσο η Ελλάδα όσο και οι εταίροι της, να σέβονται, να προστατεύουν και να προάγουν σύμφωνα με το εσωτερικό, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. Οι δραστικές προσαρμογές, που επιβλήθηκαν στην ελληνική οικονομία και σε ολόκληρη την κοινωνία, προκάλεσαν ραγδαία υποβάθμιση του επιπέδου ζωής και παραμένουν ασύμβατες προς την κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική συνοχή, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Έβδομο Κεφάλαιο -Νομικά ζητήματα σχετικά με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις- αναλύει ότι υπήρξε παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από την πλευρά τόσο της ίδιας της Ελλάδας όσο και των δανειστών της, δηλαδή των (πιστωτριών) χωρών της ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που επέβαλαν τα μέτρα αυτά στην Ελλάδα. Όλοι αυτοί οι παράγοντες (κράτη και όργανα ή θεσμοί) παρέλειψαν να εκτιμήσουν τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων που συνεπάγονταν οι πολιτικές που οι ίδιοι επέβαλαν στην Ελλάδα και, επιπλέον, παραβίασαν άμεσα το ελληνικό Σύνταγμα απογυμνώνοντας ουσιαστικά την Ελλάδα από τα περισσότερα κυριαρχικά δικαιώματά της. Οι συμφωνίες συμπεριλαμβάνουν καταχρηστικούς όρους, που πρακτικά καταναγκάζουν την Ελλάδα να παραδώσει στους δανειστές σημαντικές πλευρές της εθνικής της κυριαρχίας. Αυτό αποτυπώνεται στη ρήτρα εφαρμογής του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου στις δανειακές συμβάσεις, η οποία διευκόλυνε την παράκαμψη του ελληνικού Συντάγματος αλλά και των διεθνών υποχρεώσεων σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του εθιμικού δικαίου, πολλές ενδείξεις κακόπιστης συμπεριφοράς εκ μέρους των συμβαλλόμενων μερών, και ο καταχρηστικός χαρακτήρας αυτών των συμβάσεων καθιστούν τις συναφθείσες συμβάσεις άκυρες. Το Όγδοο Κεφάλαιο -Αποτίμηση του παράνομου, αθέμιτου, επονείδιστου και μη βιώσιμου χαρακτήρα του χρέους- παρέχει μια αποτίμηση του ελληνικού δημόσιου χρέους με βάση τους ορισμούς του παράνομου, αθέμιτου, επονείδιστου και μη βιώσιμου χρέους, τους οποίους υιοθέτησε η Επιτροπή Αλήθειας. Το Όγδοο Κεφάλαιο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, είναι μη βιώσιμο, διότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να το εξυπηρετήσει χωρίς να πλήξει καίρια την ικανότητά της να αναποκρίνεται στις βασικές υποχρεώσεις της για προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επιπλέον, το κεφάλαιο περιέχει στοιχεία για ενδεικτικές περιπτώσεις παράνομου, αθέμιτου και επονείδιστου χρέους προς κάθε έναν δανειστή. Το χρέος προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο διότι η σύναψή του έγινε κατά παράβαση του καταστατικού του ίδιου του ΔΝΤ, ενώ επιπλέον οι όροι του παραβιάζουν το ελληνικό Σύνταγμα, το διεθνές εθιμικό δίκαιο και τις συνθήκες τις οποίες έχει κυρώσει η Ελληνική Δημοκρατία. Είναι επίσης αθέμιτο, διότι οι όροι του επιβάλλουν πολιτικές οι οποίες παραβιάζουν τις υποχρεώσεις προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τέλος, είναι επονείδιστο (απεχθές), διότι το ΔΝΤ γνώριζε ότι τα μέτρα τα οποία επέβαλλαν οι πολιτικές του ήταν αντιδημοκρατικά και αναποτελεσματικά και θα οδηγούσαν σε σοβαρές παραβιάσεις των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων. Το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο, διότι η ΕΚΤ υπερέβη τις αρμοδιότητές της επιβάλλοντας, μέσω της συμμετοχής της στην Τρόικα, την εφαρμογή των προγραμμάτων μακροοικονομικής προσαρμογής (λόγου χάρη, την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας). Το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι επίσης αθέμιτο και επονείδιστο, διότι ο κύριος λόγος ύπαρξης του Προγράμματος Αγοράς Ομολόγων (Securities Market Programme, SMP) ήταν να εξυπηρετηθούν συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, επιτρέποντας στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές και ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παρέχει δάνεια χωρίς μετρητά (cash-less loans) τα οποία πρέπει να θεωρηθούν παράνομα, επειδή παραβιάζουν όχι μόνον το Άρθρο 122(2) της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ/TFEU), αλλά και πολλά κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, καθώς και πολιτικές ελευθερίες. Περαιτέρω, η Συμφωνία Πλαίσιο (Framework Agreement) του ΕΤΧΣ, του 2010 καθώς και η Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Agreement) του 2012 περιλαμβάνουν πολλαπλούς καταχρηστικούς όρους, οι οποίοι αποκαλύπτουν σαφώς αθέμιτη συμπεριφορά από την πλευρά του δανειστή. Το ΕΤΧΣ παραβιάζει, επίσης, με τη δράση του τις δημοκρατικές αρχές, γεγονός που καθιστά αυτά τα συγκεκριμένα χρέη αθέμιτα και επονείδιστα. Τα διμερή δάνεια πρέπει να θεωρηθούν παράνομα διότι παραβιάζουν τη διαδικασία που προβλέπεται από το ελληνικό Σύνταγμα. Κατά τη σύναψή τους υπήρξε σαφώς αθέμιτη συμπεριφορά εκ μέρους των δανειστών, ενώ επίσης περιέχουν όρους που παραβιάζουν το νόμο και τη δημόσια τάξη. Τόσο το ευρωπαϊκό όσο και το διεθνές δίκαιο παραβιάστηκαν κατά τη σχεδίαση των μακροοικονομικών προγραμμάτων, προκειμένου να παρακαμφθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιπλέον, τα διμερή δάνεια είναι αθέμιτα, διότι δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού, αλλά απλώς επέτρεψαν στους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας να σώσουν τους εαυτούς τους. Τέλος, τα διμερή δάνεια είναι επονείδιστα διότι τόσο οι πιστώτριες χώρες όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνώριζαν τις ενδεχόμενες παραβιάσεις, αλλά τόσο το 2010 όσο και το 2012 απέφυγαν να εκτιμήσουν ποιές επιπτώσεις θα είχαν στα ανθρώπινα δικαιώματα η μακροοικονομική προσαρμογή και η δημοσιονομική σταθεροποίηση, που ήταν και οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση των δανείων. Το χρέος προς τους ιδιώτες δανειστές πρέπει να θεωρηθεί παράνομο διότι οι ιδιωτικές τράπεζες πριν από τη δημιουργία της Τρόικας έδρασαν ανεύθυνα και δεν έδειξαν τη δέουσα επιμέλεια στη διαχείριση του δανεισμού, ενώ ορισμένοι ιδιώτες δανειστές, όπως κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds), ενήργησαν επίσης κακόβουλα. Μέρος του χρέους προς τις ιδιωτικές τράπεζες και τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου είναι αθέμιτο για τους ίδιους λόγους για τους οποίους είναι και παράνομο. Επιπλέον, οι ελληνικές τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν με αθέμιτο τρόπο από τους φορολογούμενους. Τέλος, το χρέος προς τις ιδιωτικές τράπεζες και τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου είναι επονείδιστο, διότι οι μεγάλοι ιδιώτες δανειστές γνώριζαν ότι τα δάνεια αυτά συνήφθησαν για ίδιο όφελος και όχι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού. Η Προκαταρκτική Έκθεση καταλήγει επισημαίνοντας ορισμένα πρακτικά ζητήματα. Το Ένατο Κεφάλαιο -Νομική θεμελίωση της αποκήρυξης και αναστολής πληρωμών του ελληνικού δημόσιου χρέους- εκθέτει ποιες επιλογές υπάρχουν όσον αφορά την ακύρωση του χρέους και ιδίως τις συνθήκες υπό τις οποίες ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του να προχωρήσει μονομερώς, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, στην αποκήρυξη του χρέους ή στην αναστολή της αποπληρωμής του. Τα νομικά επιχειρήματα που επιτρέπουν σε ένα κυρίαρχο κράτος να αποκηρύξει μονομερώς το παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο χρέος είναι πολλαπλά· όσον αφορά την ελληνική περίπτωση, μια τέτοια μονομερής κυριαρχική πράξη θα μπορούσε να θεμελιωθεί στα εξής επιχειρήματα: καταρχάς στην κακή πίστη την οποία επέδειξαν οι δανειστές, ωθώντας την Ελλάδα να παραβιάσει το εσωτερικό της δίκαιο και τις διεθνείς της υποχρεώσεις σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη νομική υπεροχή και προτεραιότητα των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι σε διεθνείς συμφωνίες, όπως εκείνες που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με τους δανειστές ή με την Τρόικα. Τη χρήση καταναγκασμού. Την επιβολή άδικων και ανεπιεικών όρων, οι οποίοι κατάφωρα παραβιάζουν το Σύνταγμα και την εθνική κυριαρχία. Τέλος, το δικαίωμα το οποίο αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο στο κράτος, να παίρνει μετρα ενάντια σε παράνομες ενέργειες δανειστών, οι οποίες πλήττουν τη δημοσιονομική του κυριαρχία, το υποχρεώνουν να αποδεχθεί παράνομα, αθέμιτα και επονείδιστα χρέη και παραβιάζουν την οικονομική του αυτοδιάθεση και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Όσον αφορά τη μη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, κάθε κράτος έχει νόμιμο δικαίωμα να επικαλείται την ύπαρξη κατάστασης ανάγκης σε εξαιρετικές περιστάσεις, προκειμένου να διαφυλάξει ουσιώδη συμφέροντα τα οποία απειλούνται από κίνδυνο μεγάλο και παρόντα. Σε τέτοια περίπτωση, το κράτος μπορεί να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεών του, οι οποίες επαυξάνουν τον κίνδυνο, όπως συμβαίνει με τις εκκρεμείς δανειακές συμβάσεις. Τέλος, τα κράτη έχουν δικαίωμα να κηρύξουν μονομερώς πτώχευση όταν δεν είναι βιώσιμη η εξυπηρέτηση του χρέους, στην οποία περίπτωση δεν διαπράττουν διεθνώς παράνομη πράξη και, επομένως, δεν φέρουν ευθύνη. Προοίμιο Η αξιοπρέπεια του λαού βαραίνει περισσότερο από το παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο και μη βιώσιμο χρέος. Έχοντας ολοκληρώσει την προκαταρκτική φάση της έρευνάς της, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους θεωρεί ότι η Ελλάδα ήταν και παραμένει θύμα μιας προσχεδιασμένης επίθεσης, η οποία οργανώθηκε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτό το βίαιο, παράνομο και ανήθικο εγχείρημά τους έχει μοναδικό σκοπό να περάσουν τα ιδιωτικά χρέη στο δημόσιο. Παρουσιάζοντας τούτη την Προκαταρκτική Έκθεση στις ελληνικές αρχές και τον ελληνικό λαό, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους θεωρεί ότι ολοκλήρωσε την πρώτη φάση της εντολής της, η οποία περιγράφεται στην από 4 Απριλίου του 2015 απόφαση της Προέδρου της Βουλής. Η Επιτροπή ελπίζει πως η Έκθεση θα αποδειχθεί χρήσιμο εργαλείο, ώστε να εγκαταλειφθεί η καταστροφική λογική της λιτότητας και να προστατευθούν από τους κινδύνους που σήμερα τα απειλούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία, η αξιοπρέπεια του λαού και το μέλλον των επερχόμενων γενεών. Σε απάντηση εκείνων που προσπαθούν να επιβάλουν άδικα μέτρα, ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να επικαλεστεί τη ρήση του Θουκυδίδη «και όνομα δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν Δημοκρατία κέκληται» (Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, Επιτάφιος του Περικλή (2.37) – «και ως προς το όνομα καλείται Δημοκρατία επειδή η εξουσία δεν είναι στα χέρια των λίγων, αλλά των πολλών»). newsnea.gr katohika.gr

ΡΗΞΗ ΚΑΙ "ΡΗΞΕΙΣ – ΜΑΪΜΟΥ"«Δεν αναγνωρίζουµε το χρέος σας».«Δεν πληρώνουµε».«Έξω το ΔΝΤ, αποδέσμευση από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους, ανυπακοή σε ντόπιους και ξένους καπιταλιστές που µόνη τους “πατρίδα” είναι το κέρδος».


ΡΗΞΗ ΚΑΙ "ΡΗΞΕΙΣ – ΜΑΪΜΟΥ" (Παρ. 26/6/15 - 09:03) Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ* Πέντε χρόνια τώρα έχουμε: Αλλεπάλληλες µειώσεις μισθών και συντάξεων. Κατάλυση των συλλογικών συµβάσεων εργασίας και η καταβύθιση του µισθού του εργαζοµένου στα κατώτατα επίπεδα. Διεύρυνση της «ευέλικτης εργασίας» που σε συνδυασµό µε το αντιασφαλιστικό παραλήρηµα οδηγεί σε δουλειά µέχρι το θάνατο και σε συντάξεις πείνας. Καθεστώς εργοδοτικής ασυδοσίας στις απολύσεις. Ξεπούληµα στους ιδιώτες οτιδήποτε είχε αποµείνει ως δηµόσιος τοµέας της οικονοµίας. Εκποίηση των πάντων, από τον αέρα µέχρι το έδαφος και από τη θάλασσα µέχρι το νερό και το υπέδαφος. Διατήρηση της φορολογικής ασυδοσίας του µεγάλου κεφαλαίου σε συνδυασµό µε την επέκταση της καταλήστευσης του λαού µέσω της διεύρυνσης της έµµεσης φορολογίας. Τα παραπάνω δεν συνιστούν µια πολιτική «έκτακτη» και «παροδική». Είναι µια πολιτική µόνιµου χαρακτήρα, απροσδιόριστης διάρκειας και αδιόρατου τέλους. Η πολιτική αυτή δεν οφείλεται σε «ψυχολογικούς» παράγοντες που έχουν να κάνουν με την «ψυχοσύνθεση» του Σόiμπλε ή με την «ψυχοσύνθεση» της Λαγκάρντ. Η πολιτική που όλα αυτά τα χρόνια έχει επιβληθεί στον τόπο στο όνομα της «αντιμετώπισης της κρίσης» και της «σωτηρίας του λαού» έχει στόχο: 1) Να προστατεύσει τα συµφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών και να διατηρεί την Ελλάδα σε ρόλο πειραµατόζωου για την εφαρµογή µέτρων προστασίας και απόδρασης των µονοπωλίων του ευρωενωσιακού χρηµατοπιστωτικού συστήµατος από τα κρισιακά φαινόµενα. 2) Να ρίξει τόσο τα βάρη της κρίσης όσο και αυτά του υπέρογκου δηµόσιου χρέους στα λαϊκά στρώµατα, που δεν έχουν την παραµικρή ευθύνη για το ξέσπασµά της και που φυσικά όπως δεν ωφελήθηκαν στο παραµικρό από τα προηγούµενα «αναπτυξιακά» δάνεια του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους, έτσι δεν πρόκειται να ωφεληθούν και από τα νέα τα «μνημονιακά» δάνεια. 3) Να δηµιουργηθούν προϋποθέσεις νέας κερδοφορίας του κεφαλαίου, ενίσχυσης της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησής του, όπως και της ανταγωνιστικότητάς του, κάνοντας πολύ φτηνότερη την εργατική δύναµη, διαµορφώνοντας µεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, παραδίδοντας πολύ περισσότερους τοµείς, δηµόσιες επιχειρήσεις και δηµόσια περιουσία στην άµεση και ληστρική εκµετάλλευση των κεφαλαιοκρατών και παρέχοντας στους τελευταίους πολύ περισσότερες παροχές, διευκολύνσεις, κίνητρα και προνόµια. 4) Να διαµορφωθούν στην Ελλάδα συνθήκες όπου το µεγάλο κεφάλαιο αφενός θα διέλθει την κρίση µε τις λιγότερες δυνατές ζηµιές για το ίδιο, αφού οι ζηµιές αυτές επιφορτίζονται ως επιπλέον βάρη στις πλάτες του λαού και, αφετέρου, µετά την κρίση, να έχει διαµορφωθεί µια χώρα-«Ελ Ντοράντο», όπου οι κεφαλαιοκράτες θα έχουν ελεύθερο το πεδίο από εργασιακά δικαιώµατα και κοινωνικές κατακτήσεις, ώστε να εξασφαλίσουν µια νέα κερδοφορία, θεµελιωµένη πάνω στο έδαφος της απόλυτης κοινωνικής εξαθλίωσης και της µηδενικής αντίστασης εκ µέρους των εργαζοµένων. Ποια πρέπει, εποµένως, να είναι η αντίδραση του λαού σε όσα του προκάλεσαν οι «σωτήρες» και σε όσα ακόµα πιο απάνθρωπα του ετοιµάζουν; Ποιο είναι το «χρέος» του απέναντι στις υποδείξεις να σκύψει, να γονατίσει και να πληρώνει την κρίση τους; Ποια πρέπει να είναι η δική του «κόκκινη γραμμή» και η δική του αδιαπραγμάτευτη… «διαπραγματευτική» τακτική: Η µόνη «πληρωµένη» απάντηση στις προσταγές να πληρώσει ο λαός τα χρέη των κεφαλαιοκρατών, ώστε να διέλθει ο καπιταλισµός την κρίση του, είναι µία και µόνο – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο: «Δεν αναγνωρίζουµε το χρέος σας». Η μόνη «διαπραγματευτική» τακτική στις προσταγές και στις απειλές να πληρώνει ο λαός από τους κοµµένους µισθούς και τις κοµµένες συντάξεις του για να γυρίζει το γρανάζι της ολιγαρχίας και των πολυεθνικών είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο: «Δεν πληρώνουµε». Η μόνη «κόκκινη γραμμή» απέναντι στον «πατριωτισμό» και στα κίβδηλα κυρήγματα περί «εθνικής κυριαρχίας» που αποδέχονται τον «μονόδρομο» των επιτηρήσεων, η απάντηση σε όλα τα συναφή µε τα οποία καλούν το λαό να προσκυνήσει είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο: «Έξω το ΔΝΤ, αποδέσμευση από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους, ανυπακοή σε ντόπιους και ξένους καπιταλιστές που µόνη τους “πατρίδα” είναι το κέρδος». Η μόνη «αντιπρόταση» στην πολιτική της μόνιμης λιτότητας που φιλοτεχνεί η τάξη των χορτάτων είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο: «Ταξική ενότητα και ενιαία πάλη των λαϊκών στρωµάτων για πέρασµα όλου του παραγόµενου πλούτου στα χέρια του λαού». Η μόνη «εναλλακτική» θέση στα περί «νέων κινήτρων για επενδύσεις» της πλουτοκρατίας που θα φέρουν τάχα «ευηµερία» είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο: «Απαλλοτρίωση των παραγωγικών δυνάµεων από τον κεφαλαιοκρατικό ζυγό µε εγκαθίδρυση λαϊκού ελέγχου και κοινωνικό προσανατολισµό». Η μονή απάντηση που αφοπλίζει τους εκβιαστές, που ακυρώνει τις απειλές τους, που γελοιοποιεί τα τελεσίγραφα του τύπου «ή αποδέχεστε την πολιτική μας ή σας στραγγαλίζουμε οικονομικά, παίρνουµε τα κεφάλαιά µας και φεύγουµε από τη χώρα» είναι µία, είναι καθαρή, είναι απλή – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο: «Εργοστάσια χωρίς βιομήχανους υπάρχουν, βιοµήχανοι χωρίς εργοστάσια δεν υπάρχουν. Καράβια χωρίς εφοπλιστές υπάρχουν, εφοπλιστές χωρίς καράβια δεν υπάρχουν. Τράπεζες χωρίς τραπεζίτες υπάρχουν, τραπεζίτες χωρίς τράπεζες δεν υπάρχουν». Η απάντηση, τελικά, δεν µπορεί παρά να είναι µία – και δεν µπορεί να δοθεί παρά µόνο µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο: «Κοινωνικοποίηση των µέσων παραγωγής και όλου του παραγόµενου πλούτου». Με άλλα λόγια: Κατάργηση του ατοµικού, του καπιταλιστικού κέρδους και αντικατάστασή του µε την έννοια του λαϊκού, του συλλογικού, του κοινωνικού οφέλους. Πέρασµα από την κεφαλαιοκρατική ιδιοκτησία, από την ιδιοποίηση των κερδών και τη συνακόλουθη «κοινωνικοποίηση» των ζηµιών στην κοινωνικοποίηση των προϊόντων του ανθρώπινου µόχθου και στην έξωση από το προσκήνιο των εκπροσώπων του φιλοτοµαρισµού, των «θεσμών» τους και της εξουσίας τους. Αυτή η εξουσία, η εξουσία των κεφαλαιοκρατών, των εγχώριων κοµµάτων τους και των διεθνών παραστατών τους, πρέπει να ανατραπεί από την δημοκτατική και πλειοψηφική βούληση του λαού. Και να αντικατασταθεί από µια λαϊκή εξουσία, µε µια κυβέρνηση βγαλµένη µέσα από τα σπλάχνα του λαού, η οποία σε κάθε βήµα της και ανά πάσα στιγµή θα τελεί υπό διαρκή εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Συμπερασματικά: Στην Ελλάδα (όπως και σε κάθε άλλη καπιταλιστική χώρα) το ζήτηµα από τη σκοπιά των λαϊκών συµφερόντων δεν µπορεί να επιλυθεί µε όρους µιας «καλύτερης», µιας «βελτιωµένης» διαχείρισης του συστήµατος. Δεν μπορεί να επιτευχθεί με «διαπραγματεύσεις», με συμφωνίες και με «έντιμους» συμβιβασμούς με τους εκπροσώπους της ατιμίας, με τους εκβιαστές και με τους δυνάστες. Τα γεγονότα βοούν: Ακόµα και αν αναδειχθεί από την πλειοψηφία του λαού μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στα λόγια θα είναι φιλεργατική, άρα αν αναδειχτεί και αντίστοιχη κυβέρνηση, αυτή δεν θα µπορέσει να ξεπεράσει τα όρια των βασικών νόµων του καπιταλισµού αν δεν επιλύσει το ζήτηµα της κοινωνικοποίησης των βασικών µέσων παραγωγής, την αποδέσµευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τον πανεθνικό σχεδιασµό και τον εργατικό έλεγχο από τα κάτω προς τα επάνω. Το ξεπέρασµα, εποµένως, της οικονοµικής κρίσης και της αξιοποίησης της οικονομικής κρίσης από τον ιμπεριαλισμό για το βάθεμα της εκμετάλλευσης λαών και χωρών, είναι κυρίως πολιτικό και όχι οικονοµικό ή δηµοσιονοµικό πρόβληµα. Που σημαίνει: Η «Λυδία Λίθος» του προβλήµατος δεν είναι άλλη από το ποιος κατέχει τον πλούτο. Και για την ακρίβεια: το πώς αυτοί που τον παράγουν θα τον πάρουν στα χέρια τους. Εκείνο δηλαδή που εκ των πραγµάτων τίθεται επί τάπητος είναι το ζήτηµα της εξουσίας. Εποµένως, η μόνη διέξοδος και ο πραγματικός «µονόδροµος» είναι: - Η ανάδειξη του επείγοντος χαρακτήρα των αναγκών του εργαζόµενου λαού. - Η κατάδειξη - µέσα από την ίδια την πείρα της διεκδίκησης - ότι η ικανοποίηση ακόµα και των πλέον άµεσων λαικών αναγκών, σηµαίνει αντιπαράθεση με τη συνολική πολιτική του µεγάλου κεφαλαίου. - Η σύνδεση του µερικού µε το γενικό, µέσα από σχέδιο και επεξεργασία, ώστε να συσπειρώνεται ο λαός, να σφυρηλατεί την ενότητά του, να εδραιώνει την κοινωνική συµµαχία του και να αποσπάται από την πολιτική και ιδεολογική επιρροή της αστικής τάξης, των κομμάτων της, των εταίρων της. - Κινήσεις και τακτική που ο ορίζοντάς τους δεν θα τελειώνει στη µέση του δρόµου, αλλά θα φωτίζεται από τη συνολική στρατηγική για το πέρασµα από την προϊστορία της εκµετάλλευσης στην Ιστορία της απελευθέρωσης, που συνεπάγεται ανυποχώρητο µέτωπο απέναντι στις οπορτουνιστικές αντιλήψεις οι οποίες λειτουργούν ως «µαξιλάρι ασφαλείας» της αστικής κυριαρχίας. Όλα αυτά προϋποθέτουν την άνοδο της ταξικής πάλης µέσα από την οξυγόνωση του εργατικού κινήµατος. Το κέρδισµα πλατιών εργατικών και λαικών µαζών µέσα από την κάθοδό τους στο στίβο των ταξικών αγώνων. Αυτή είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για το ριζικό µετασχηµατισµό της κοινωνίας, αφού χωρίς την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων ο λαός θα παραδέρνει από τον έναν αντιλαϊκό διαχειριστή στον άλλο. Οι «νουνεχείς», διαβλέποντας τον κίνδυνο που µπορεί να γεννηθεί µέσα από τέτοια «καινά δαιµόνια», αντιλαμβανόμενοι ότι τα προηγούμενα θα μπορούσαν να συνθέτουν το περιεχόμενο της πραγματικής ρήξης με το σύστημά τους, μια ρήξη που ουδεμία σχέση έχει με τις «ρήξεις – μαιμού» και με τις ψευδοπροφητείες που τις συνοδεύουν, απαντούν: «Ναι, µα µπροστά στον καπιταλισµό που ναι µεν είναι απάνθρωπος, αλλά εντούτοις ορθώνεται µπροστά µας ως “απόλυτη βεβαιότητα”, τι νόηµα έχει να συγκρουστούµε µε τους ισχυρούς επισείοντας την µήνιν τους; Τι νόηµα έχει να “ρισκάρουµε” και να “κινδυνεύσουµε”, µόνο και µόνο για την “αβεβαιότητα” ενός “άλλου” κόσµου»; Απέναντι σε όλη τούτη τη θλιβερή «ζωντάνια» της µοιρολατρίας, της υποταγής και του ραγιαδισµού η ποίηση σχολιάζει: «Αργοπεθαίνει αυτός που δεν ρισκάρει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα/ που κρύβει το κυνήγι των ονείρων του/ εκείνος που δεν επιτρέπει στον εαυτό του/ µια φορά έστω στη ζωή του να πετάξει από πάνω του τις “φιλικές συµβουλές” (...). Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει κάτι πριν καν το αρχίσει». *Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015

Αν αυτή είναι η Ευρώπη, κρατήστε την!


Η έξοδος από το ευρώ είναι η μοναδική διέξοδος για την Ελλάδα«Η επιλογή ανήκει εξ ολοκλήρου στον ελληνικό λαό» καταλήγει, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα έχει τη δύναμη να επιβιώσει και αυτό θα κάνει.


ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 26 ΙΟΥΝΊΟΥ 2015 Κ. Λαπαβίτσας: Η έξοδος από το ευρώ είναι η μοναδική διέξοδος για την Ελλάδα Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι η μοναδική διέξοδος, υποστηρίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Λαπαβίτσας, σε άρθρο του στη βρετανική εφημερίδα Guardian. Όπως εξηγεί ο Έλληνας βουλευτής, το πακέτο μέτρων, συνολικού ύψους 8 δισ. ευρώ για την διετία 2015 – 2016 θα επιτείνει τον αποπληθωρισμό και θα επαναφέρει την ελληνική οικονομία στην ύφεση. «Η Ελλάδα θα αναγκαστεί να λάβει σκληρά μέτρα, χωρίς καμία πιθανότητα ουσιώδους ελάφρυνσης του χρέους ή κάποιου σημαντικού επενδυτικού προγράμματος» εξηγεί, τονίζοντας ότι οι θεσμοί επαναλαμβάνουν τα λάθη του 2010. Όμως, σύμφωνα με τον ίδιο, η συμπεριφορά τον Ευρωπαίων δανειστών δεν προκαλεί καμία έκπληξη, καθώς θεωρούν ηλιθιωδώς ότι η λιτότητα λειτουργεί. «Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα της Ευρωζώνης» συνεχίζει και προσθέτει ότι υπάρχει και εναλλακτικός δρόμος, ο οποίος περιλαμβάνει την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και την εφαρμογή πολιτικών που θα τονώσουν την οικονομία και την κοινωνία. «Η επιλογή ανήκει εξ ολοκλήρου στον ελληνικό λαό» καταλήγει, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα έχει τη δύναμη να επιβιώσει και αυτό θα κάνει. http://www.naftemporiki.gr Αναρτήθηκε από to koutsavaki

reflets: De Gaulle avait compris avant tout le monde que l'UE était une arnaque.

reflets: De Gaulle avait compris avant tout le monde que l'UE était une arnaque.

reflets: Le terrible secret que Mitterand avait découvert et dévoilé avant de mourir

reflets: Le terrible secret que Mitterand avait découvert et dévoilé avant de mourir

reflets: C'était comment la Grèce avant l'UE? Ce que les médias ne vous diront ja...

reflets: C'était comment la Grèce avant l'UE? Ce que les médias ne vous diront ja...

Ρεαλισμός αυτές τις ώρες είναι η τόλμη για μια μεγάλη ανατροπή


ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΧΡΕΟΥΣ


Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015 ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΧΡΕΟΥΣ «Πρέπει να δούμε πρώτα γραπτώς τι θα συμφωνηθεί αν συμφωνηθεί με τους δανειστές μας, οι οποίοι μέχρι την τελευταία ώρα μας εκβιάζουν απροκάλυπτα», είπε στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης. «Το λάθος ξεκίνησε από το Φεβρουάριο, οπότε η κυβέρνηση δέχτηκε την παράταση του προγράμματος χωρίς να δηλώσει ότι αρνείται τη δανειακή σύμβαση ως εκτός ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου επειδή το χρέος είναι παράνομο, όπως κατέδειξε η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος της Βουλής», πρόσθεσε. «Φτάσαμε σήμερα», είπε ο Γ. Κασιμάτης, «να συζητάμε πάνω στη βάση των δανειστών μνημόνια και λιτότητα και όχι στη δική μας για κατάργηση τους και νέα συμφωνία εξαρχής. Αν η κυβέρνηση τελικά υπογράψει και ψηφίσει επέκταση της δανειακής μέσω της ολοκλήρωσης της 5ης αξιολόγησης, παρότι αυτή από άποψη δικαίου θα είναι εξίσου παράνομη όπως και οι προηγούμενες, εντούτοις πολιτικά θα έχει ηττηθεί κατά κράτος αναγνωρίζοντας πλέον την πληρωμή ενός παράνομου χρέους με παράνομες συμβάσεις». «Παράνομα και εγκληματικά τα όσα έγιναν από το 2010 και μετά στη χώρα», επανέλαβε. «Είναι προτιμότερο», κατέληξε, «να υποφέρουμε για κάποιο διάστημα, να έρθει η ρήξη παρά να συνεχίζετε η παρούσα κατάσταση, του αργού θανάτου μέσα σε μία τέτοια ευρωζώνη». Μίλησε για πάγωμα των πληρωμών και συμβάσεων για ένα χρόνο και για συνομιλίες επί των νόμιμων ορίων, ώστε να προκύψει μία νέα εξαρχής συμφωνία. Στη τελική, όπως είπε, ο Τσίπρας «οφείλει έστω και τώρα να ενημερώσει πλήρως το λαό για να αποφασίσει πάνω σε ένα καίριο όσο και δύσκολο δίλημμα αλλά που αφορά όλους τους Έλληνες: Ρήξη και περιπέτεια μίας πενταετίας με την ελπίδα ανάκαμψης της χώρας ή υποταγή σε αυτή την ευρωζώνη με αργό αλλά βέβαιο μαθηματικά οικονομικό θάνατο όλης της ελληνικής κοινωνίας;». Geopolitics & Daily News

Προωθείται κυβέρνηση κυβέρνηση ευρωραγιάδων τύπου Παπαδήμου


Προωθείται κυβέρνηση κυβέρνηση ευρωραγιάδων τύπου Παπαδήμου Πέμ, 25/06/2015 - 13:30 Προωθούν κυβέρνηση ευρωραγιάδων τύπου Παπαδήμου, οι εδώ εντολοδόχοι του Βερολίνου. Ο Μπομπολίσιος Σταύρος θεοδωράκης, με τη βοήθεια μεταφραστή, αφού δε γνωρίζει αγγλικά ή όποια ξένη γλώσσα, δήλωσε φουριόζος από τις Βρυξέλες ότι θα ψηφίσει όποια συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με τους "Εταίρους" μας, οι οποίοι ως γωστόν, κόπτονται για το καλό της χώρας. Ο Σταυράκης είναι προφανώς έτοιμος απο καιρό να εκπροσωπήσει τα αφεντικά του, τους Έλληνες ολιγάρχες που κυβερνάνε τη χώρα με την είσοδό του στην κυβέρνηση. Σε παράλληλο μήκος κύματος, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς από τις Βρυξέλες πρότεινε τη συγκρότηση μίας κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης, χωρίς τη συμμετοχή του ίδιου και του κ. Τσίπρα, αλλά με άλλον πρωθυπουργό, σε περίπτωση που η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ "ματώσει" στην ψηφοφορία της Βουλής, χάνοντας τη δεδηλωμένη. "Εάν η κυβερνητική πλειοψηφία δεν στηρίξει την όποια συμφωνία φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή, έχουμε απώλεια της δεδηλωμένης και ασφαλώς πρέπει να υπάρξει άλλος κυβερνητικός συνασπισμός στη συνέχεια για την παραμονή της χώρας στο ευρώ και για την έξοδο από την κρίση", τόνισε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, σε συνέντευξη στο περιοδικό "Crash". Ερωτηθείς, δε, για δική του συμμετοχή σε αυτό το σχήμα, ο κ. Σαμαράς επεσήμανε: "Εάν ο κ. Τσίπρας έχανε τη δεδηλωμένη, ούτε εκείνος θα ήταν σωστό να παραμείνει πρωθυπουργός... Δική μου επιδίωξη δε είναι να μπω σε μια κυβέρνηση από τη σημερινή Βουλή. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να γίνουν εκλογές άμεσα γιατί δεν το αντέχει η χώρα. Και εάν απολεσθεί η δεδηλωμένη, το μόνο που μπορεί να γίνει είναι ο κ. Τσίπρας, με όσους δικούς του συμφωνούν, να προχωρήσει σε μια συμφωνία με την Ευρώπη, με τη βοήθεια τη δική μας. Σε μια τέτοια μεταβατική κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης, ούτε εγώ θα συμμετάσχω ούτε ο κ. Τσίπρας θα θέλει να συμμετάσχει". Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται στις Βρυξέλλες για τη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Στο περιθώριο των εργασιών, αναμένεται να έχει διαδοχικές συναντήσεις με τη Γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ και άλλους ευρωπαίους αξιωματούχους, με στόχο να ωθήσει προς την κατεύθυνση μίας συμφωνίας, η οποία θα κινείται σε εντελώς διαφορετική λογική από αυτή της κυβέρνησης. Θα έχει, δηλαδή, σαφές μεταρρυθμιστικό στίγμα και όχι χαρακτηριστικά φοροκαταιγίδας, που θα πλήξει τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα. Την ώρα, πάντως, που ο κ. Τσίπρας και οι στενοί συνεργάτες βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και οι διαπραγματεύσεις κρέμονται από μία κλωστή, η Νέα Δημοκρατία εξαπέλυσε δριμύτατη επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο και κατηγόρησε πως στοχεύει ανοιχτά στον αποπροσανατολισμό των πολιτών από το σκληρό πακέτο μέτρων της τάξης των οκτώ δισεκατομμυρίων ευρώ. "Εάν έχουν το θράσος, ακόμη και σήμερα, να μιλάνε για το Ζάππειο, το κάνουν για ένα και μόνο λόγο: Για να "ξεχάσει" ο ελληνικός λαός τις υποσχέσεις της Θεσσαλονίκης. Αλλά ο πολίτης δεν μπορεί να "ξεχάσει" τη δήθεν κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Δεν μπορεί να "ξεχάσει" το δήθεν αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ. Δεν μπορεί να "ξεχάσει" τη δήθεν 13η σύνταξη. Δεν μπορεί να ξεχάσει το δήθεν "κούρεμα" στο δημόσιο χρέος, ούτε τη δήθεν "σεισάχθεια" στο ιδιωτικό χρέος. Γιατί θα τα πληρώσει…", τόνισε, σε ανεπίσημη ενημέρωση η Συγγρού. Εστιάζοντας, μάλιστα, στο email Χαρδούβελη, επεσήμανε πως με αυτό η χώρα έκλεινε οριστικά την περίοδο των Μνημονίων, διευθετούσε οριστικά το ζήτημα του χρέους και έβγαινε στις αγορές έχοντας το δίχτυ ασφαλείας της "προληπτικής γραμμής πίστωσης" για να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες. "Ο κ. Τσίπρας δεν άφησε τη χώρα να βγει από την κηδεμονία των Μνημονίων. Λέγοντας ψέματα. Και συνεχίζει να λέει ψέματα όπως αναπνέει. Τώρα "ανακάλυψε" ότι τάχα θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα μετά το 2015…", σημείωσε η Νέα Δημοκρατία.

«για να ζήσει αυτός ο λαός με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, πρέπει να πει ένα μεγάλο ας το διάολο στην ευρωζώνη και να μυρίσει το φρέσκο μελάνι της Δραχμής».


Οι ελευθερίες της δραχμής Κώστας Παπουλής Πέμ, 25/06/2015 - 16:00 Είναι αλήθεια, ότι για λίγες εβδομάδες ή για ένα διάστημα 2-4 μηνών (στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει προετοιμασία),κατά την επιστροφή στη δραχμή, μπορεί να υπάρξουνσημαντικές δυσκολίες και προβλήματα. Όμως μετά την συννεφιά, την βροχή ή την σύντομη καταιγίδα, που η διάρκειά τους και το τι ακριβώς θα συμβεί, θα εξαρτηθεί από την τεχνική και πολιτική ετοιμότητα, το σίγουρο είναι ότι θα βγει ένας λαμπρός ήλιος. Τα πιο πολύτιμα κέρδη της δραχμής είναι αυτά που περιγράφει (και) η ορθόδοξη οικονομική θεωρία, των άριστων νομισματικών περιοχών, η ανάκτηση των μέσων οικονομικής πολιτικής, ευστάθειας και ρύθμισης της οικονομίας, που η Ελλάδα θυσίασε, κάνοντας το τεράστιο σφάλμα εισόδου στην ΟΝΕ. Το ευρώ είναι μια ένωση ανομοιογενών και άνισων οικονομιών, χωρίς τον βαθμό ολοκλήρωσης που απαιτείται, απουσία ισχυρών μεταβιβαστικών πληρωμών και οποιονδήποτε αντίστοιχων μέσων άμβλυνσης των περιφερειακών ανισοτήτων που αυτό εντείνει. Το ευρώ οδηγεί στα όριά της, την αντίθεση κέντρου-περιφέρειας της Ε.Ε.. Η Ζ.Ε., ο σκληρός πυρήνας της Ε.Ε., είναι η περιοχή της απόλυτης αγοράς, που μέσα της, απαγορεύεται κάθε εθνική-κρατική παρέμβαση για την ρύθμιση της οικονομίας, ή την ομαλοποίηση της ανεργίας. Με την είσοδο στην ΟΝΕ, η Ελλάδα ύψωσε σε δεύτερη δύναμη τις ολέθριες οικονομικές συνέπειες από την ένταξη στους μηχανισμούς της κοινής αγοράς. Σε χώρες και οικονομίες όπως η ελληνική, ευρώ σημαίνει έρημος. Παρά την παραφιλολογία της εποχής των διάφορων ευρώ-μανών, που τα επιχειρήματά τους και η «λογική» τους είναι κατώτερα των ιεχωβάδων, οι ελευθερίες και τα κέρδη της Δραχμής, είναι τεράστια και πολύ περισσότερα,λόγω συγκεκριμένης συγκυρίας, από όσα περιγράφει η οικονομική θεωρία. Ας δούμε κάποια σημαντικά: Πρώτον: Η Ελλάδα παύει να είναι υπερχρεωμένη χώρα Επιστρέφοντας στην Δραχμή, η χώρα έχει πολλές επιλογές σε σχέση με το δημόσιο χρέος της. Θα μπορούσε κάλλιστα να αρνηθεί το χρέος της προς τον επίσημο τομέα (Δ.Ν.Τ.-Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.) με σκοπό την διαγραφή του, ή να προβεί σε χρεοστάσιο και επ’ αόριστον αναστολή πληρωμών. Θα δραχμοποιούσε το εσωτερικό της χρέος, οπότε θα το εξυπηρετούσε χωρίς πρόβλημα, ενώ το χρέος προς τον ιδιωτικό τομέα στο εξωτερικό μπορεί να το αρνιόταν και αυτό, ή να το δραχμοποιούσε ή και να το εξυπηρετούσε κανονικά, αν ήθελε να επιστρέψει σύντομα στις διεθνείς αγορές. Ως γνωστόν οι περίφημοι οίκοι αξιολόγησης και οι αγορές, δεν ενδιαφέρονται για το αν θα εξυπηρετηθεί το Δ.Ν.Τ ή η Ε.Ε., αλλά μόνο για τα ομόλογα του ιδιωτικού τομέα. Η Ελλάδα θα μεταβαλλόταν σε μια νύχτα, σε μια από τις λιγότερες χρεωμένες χώρες στον πλανήτη. Δεύτερον: Δυνατότητα πρωτογενών ελλειμμάτων Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα οδηγούσε σε ανάκτηση και του εκδοτικού προνομίου της νέας δημόσιας κεντρικής τράπεζας της Ελλάδας. Έτσι για τα δύο πρώτα χρόνια θα μπορούσε να καλυφτεί ένα μικρό πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 1%-3% του ΑΕΠ, με έκδοση χρήματος. Άρα, αντίο ΕΝΦΙΑ, και μια σειρά άλλων φόρων. Άρα σχετική δυνατότητα δημόσιων επενδύσεων και κοινωνικού κράτους. Καταλαβαίνει κανείς ότι σε σχέση με την παραμονή στο ευρώ που απαιτεί πλεόνασμα έως-3% οι ελληνικές αρχές θα έχουν για τα επόμενα δύο χρόνια ένα επιπλέον περιθώριο 5%-6% του ΑΕΠ. Αν για κάθε ένα επιπλέον δις που ξοδεύει ή αποταμιεύει το κράτος, το ΑΕΠ μεγεθύνεται ή συρρικνώνεται έως και 1,7 δις («νέα» εκτίμηση Δ.Ν.Τ. για τον πολλαπλασιαστή) τότε μόνο από την διαφορά στα πρωτογενή πλεονάσματα (ευρώ-δραχμή), δηλαδή μόνο από την διαφορά στη δημοσιομική πολιτική, το ΑΕΠ (αν γίνει η επιλογή) της δραχμής τα επόμενα δύο χρόνια, δύναται να είναι μεγαλύτερο (σε όγκο) από το ΑΕΠ (αν γίνει η εκλογή του ευρώ) έως και κατά 18%. Πως γίνεται αυτό; Π.Χ., αν -στρογγυλοποιώντας τα νούμερα-, υποθέσουμε έναν πολλαπλασιαστή 1,5 και ότι από κάθε 1 μονάδα μείωσης- αύξησης, του ΑΕΠ μειώνονται- αυξάνονται τα έσοδα κατά 1/3, τότε αν ανεβάσουμε-κατεβάσουμε κατά μια μονάδα το πρωτογενές αποτέλεσμα, το ΑΕΠ αυξάνεται-μειώνεται κατά 1,5 μονάδα, ανάλογα τα έσοδα αυξάνονται-μειώνονται κατά μισή μονάδα. Τελικά, μισή μονάδα μείωσης-αύξησης του πρωτογενούς αποτελέσματος μπορεί να οδηγεί σε 1,5 μονάδα μείωσης αύξησης του ΑΕΠ, με ότι συνεπάγεται αυτό στην ανεργία. Έτσι ανάμεσα σε συρρίκνωση -3% της δημοσιονομικής πολιτικής που απαιτεί η παραμονή στο ευρώ και οδηγεί σε βαθιά ύφεση και σε δημοσιονομική επέκταση 3% που επιτρέπει η ελευθερία της δραχμής και οδηγεί σε ανάπτυξη, η διαφορά στο ΑΕΠ μπορεί να είναι της τάξης πλέον του 18%, αν δεν παρέμβουν καθοριστικά και άλλοι παράγοντες. Άλλωστε αυτό δείχνει και η εμπειρία της προσαρμογής της χώρας. Μηδενίσαμε ένα πρωτογενές έλλειμμα -8% του 2009 (αν δεχτούμε ως ορθά τα στοιχεία)φτάνοντας σε μια σωρευτική ύφεση -25%. Αν συνυπολογίσουμε και τους άλλους παράγοντες (τα οφέλη από την υποτίμηση, την ρευστότητα που θα αποκατασταθεί, το τέλος της αβεβαιότητας, την επιστροφή κεφαλαίων, το υποαπασχολούμενο κεφάλαιο και εργατικό δυναμικό κλπ), ηκαθαρήαύξηση του ΑΕΠ, τα επόμενα τρία χρόνια μπορεί να κυμανθεί (με συντηρητική εκτίμηση) αρκετά πάνω από 20%. Καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει αυτή η αύξηση για τα δημόσια έσοδα και για κοινωνικές και αναπτυξιακές πολιτικές. Υπενθυμίζω, ότι αντίθετα με τις ανοησίες που γράφουν οι ευρώ-Ιεχωβάδες, σε διάφορες εφημερίδες, το ΑΕΠ δεν μειώνεται-αυξάνεται ανάλογα με το αν μετριέται σε ευρώ, δολάρια ή δραχμές, αλλά με την μείωση ή την αύξηση στον όγκο παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών. Με την γοργή ανάπτυξη που θα έρθει, την αποκατάσταση της εγχώριας αποταμίευσης σε θετικό μέγεθος, και της εμπιστοσύνης προς το κράτος, πολύ σύντομα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου θα βρεθούν στα χέρια τωνπολιτών και έτσι το ελληνικό κράτος, θα μπορεί να δημιουργεί περεταίρω ελλείμματα για να ωθήσει την δημόσια επένδυση και την ανάπτυξη. Τρίτον: Ελευθερία συναλλαγματικής πολιτικής- Hαποδέσμευση από το ευρώοδηγεί την χώρα στη δυνατότητα συνδυασμού πολιτικής πλήρης απασχόλησης, και ισορροπίας του εξωτερικού τομέα. Η απαραίτητη συναλλαγματική διόρθωση δεν θα είναι (και δεν χρειάζεται να είναι) μεγαλύτερη από 30% έναντι του ευρώ (τώρα που το ευρώ έχει υποχωρήσει), δηλαδή ένα ευρώ θα ισούται περίπου με 1,3 δραχμές. Το μέγεθος μιας υποτίμησης και ο υπολογισμός της, προκύπτει από την εξίσωση ισορροπίας του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Όσοι λοιπόν, προβλέπουν τεράστια υποτίμηση στις σημερινές συνθήκες που το εξωτερικό ισοζύγιο είναι ισοσκελισμένο, απλώς δεν ξέρουν τι γράφουν. Αυτοί που επίσης λένε ότι γιατί να κάνουμε υποτίμηση; αφού το ισοζύγιο είναι ισοσκελισμένο, ξεχνούν ότι αυτό ισχύει, με ανεργία 30% και χωρίς ανάπτυξη. Άμα στην Ελλάδα υπήρχε η δυνατότητα σημαντικής ανάκαμψηςχωρίς υποτίμηση, τότε θα γεννιόταν μεγάλο εξωτερικό έλλειμμα και ανάγκη εξωτερικού δανεισμού ή προστατευτικής εμπορικής πολιτικής. Η υποτίμηση θα δώσει ώθηση στην οικονομία, θα αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της και φυσικά θα οδηγήσει σε υποκατάσταση εισαγωγών από εγχώρια παραγωγή. Όπως έχει υπολογιστεί (από το «Ινστιτούτο Δημήτρης Μπάτσης») τα άμεσα οφέλη από μια τέτοια υποτίμηση οδηγούν σε αύξηση του ΑΕΠ κατά 4%, χωρίς να έχει ληφθεί υπό όψιν η υποκατάσταση των εισαγωγών. Θα υπάρξουν έλεγχοι κεφαλαίων για να υπάρξειδιασφάλιση έναντι κερδοσκοπικών παιχνιδιών, αλλά και για να είναι εφικτή η σταθεροποίηση της ισοτιμίας με ανεξάρτητη νομισματική πολιτική. Τέταρτον:Ελευθερία νομισματικής πολιτικής-επιστροφή ζωογόνου πληθωρισμού-σχεδιασμός της οικονομίας. Μια υποτίμηση της τάξης του 30% θα φέρει έναν εισαγόμενο πληθωρισμό κοντά στο 5% την πρώτη χρονιά και μετά θα βαίνει ταχύτατα μειούμενος (έχει γίνει ανάλογη μελέτη από τον Θ Μαριόλη, πρόεδρο του Ινστιτούτου «Δημήτρης Μπάτσης»). Ο πληθωρισμός αυτός μπορεί να αυξηθεί από την αύξηση του χρήματος στην οικονομία και να μειωθεί από την ελάφρυνση της έμμεσης φορολογίας (π.χ. σε καύσιμα, τρόφιμα κλπ.). Η επιστροφή του πληθωρισμού θα είναι ζωογόνος για την οικονομία που βρίσκεται στον θανάσιμο εναγκαλισμό του αποπληθωρισμού. Η τράπεζα της Ελλάδας θα εθνικοποιηθεί, ενώ οι άλλες τράπεζες θα εκκαθαριστούν και θα περάσουν σε δημόσιο έλεγχο. Οι καταθέσεις καθώς και τα δάνεια θα μετατραπούν σε δραχμές, σε ισοτιμία 1:1.. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια θα διαγραφούν και θα αναδιαρθρωθούν. Ο ιδιωτικός τομέας θα αναπνεύσει. Δεν θα χρειαστεί να κουρευτούν καταθέσεις, ενώ αν οι τράπεζες χρειαστούν ενίσχυση θα λάβουν εγγυήσεις από το κράτος. Το μεγάλο κενό ανάμεσα στις καταθέσεις και στα δάνεια, το έχει καλύψει η Ε.Κ.Τ. σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της ως κεντρική τράπεζα. Θα περάσει και αυτό στις ζημιές των πιστωτών. Το νέο και υγιές τραπεζικό σύστημα, θα μπορεί με διαφοροποιημένα επιτόκια να γίνει μοχλός κλαδικών και βιομηχανικών πολιτικών.Θα μπορεί να στηρίξει επενδύσεις, και αυτές με την σειρά τους, την ανταγωνιστικότητα της χώρας. Πέμπτον: Πραγματικό τέλος στην αβεβαιότητα Oτι, και να λέγεται, το μόνο σίγουρο της παραμονής στο ευρώ είναι η οικονομική και πολιτική αβεβαιότητα. Το φάντασμα της Δραχμής, πάντα θα πλανιέται στον ουρανό της Ελλάδας. Καμία κυβέρνηση, εντός της, δεν θα μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής σταθερότητας λόγω οικονομικής ύφεσης και παρακμής. Σταδιακά θα επικρατεί όλο και περισσότερο κοινωνικό χάος καθώς το οποιοδήποτε κοινωνικό κράτος θα διαλύεται. Κανείς δεν θα μπορεί να αποκλείσει μια οικονομική κατάρρευση σε κάποια επικίνδυνη κοινωνική ή πολιτική στροφή. Η επιστροφή στην δραχμή συνεπάγεται το τέλος του δρόμου της αβεβαιότητας. Το οικονομικό περιβάλλον θα ξεκαθαρίσει. Κεφάλαια θα επαναπατριστούν, μαζί με Ξένες Άμεσες Επενδύσεις, φυσικά θα πρέπει αυτά να γίνουν κάτω από τον έλεγχο του δημοσίουκαι της τράπεζας της Ελλάδος. Έκτον: Αλλαγή σχέσης με την Ε.Ε..-Αλλά, καιδέκα φορέςκαλύτερα, έξω και από την Ε.Ε., παρά παραμονή στην ευρωζώνη. Επειδή η παραπάνω πολιτική δεν προβλέπεται να έχει τις ευχές της Ε.Ε., γιατί όχι μόνο δημιουργεί ένα μεγάλο «φέσι», αλλά περισσότερο, ένα παράδειγμα απόδρασης από το ευρώ, ο ξένος παράγοντας, στο σύνολό του, ο ευρώ-αντλαντικός,θα θέλει από την μια η Ελλάδα να αποτύχει, από την άλληόμως να την «κρατήσει»στην σφαίρα της Δύσης, άρα εντός Ε.Ε.. Αυτή είναι μια αντίφαση και ασταθής ισορροπία, που πάνω της θα πρέπει να «ισορροπήσει» η Ελλάδα. Βέβαια, η δυναμική της σύγκρουσης μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες άμεσης εξόδου και από την Ε.Ε.. Από την άλλη στο σύνολο της Ζ.Ε. και της Ε.Ε. εκδηλώνονται φυγόκεντρες τάσεις. Το σκηνικό οδηγεί πιθανά σε δυναμικές εξελίξεις, παρά σε στατική κατάσταση. Δεν αποκλείεται η Ελλάδα, απλώς να ανάψει το σπίρτο της διάλυσης και της αλλαγής. Δύσκολα θα μείνουμε οι μόνοι που εγκαταλείπουμε το ευρώ ή την Ε.Ε.. Αλλά κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να αποκλείσει και την άλλη εκδοχή. Σίγουρα για μεγάλο διάστημα, θα «κοπούν» οι περισσότερες μεταβιβάσεις από την Ε.Ε.. Δεν είναι δυνατόν εμείς να μην πληρώσουμε το δημόσιο χρέος και αυτοί να δίνουν τις κοινοτικές ενισχύσεις κανονικά. Όμως αν είμαστε πραγματιστές, θα δούμε ότι οι καθαρές εισπράξεις από την Ε.Ε., δεν θα υπερβούν τα τρία δις ετησίως τα επόμενα χρόνια, όπως και δεν τα υπερέβησαν τα προηγούμενα. Ακόμη δηλαδή και αν οι υποχρεώσεις μας στον επίσημο τομέα (Δ.Ν.Τ., Ε.Ε. κλπ) ήταν άτοκες, θα θέλαμε πάνω από έναν- ενάμιση αιώνα για να «πατσίσουμε» από την ενίσχυση των ευρωπαϊκών ταμείων. Η Ελλάδα αν παραμείνει στο ευρώ, τότε για πρώτη φορά από την ένταξή της στην ΕΟΚ, το καθαρό ισοζύγιο της με την «Δύση», θα είναι ισχυρά αρνητικό. Μόνο οι τόκοι, ή το πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι υπερδιπλάσιοι από τις καθαρές εισπράξεις από την Ε.Ε., τα αμέσως επόμενα χρόνια -γιατί τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα, αργότερα, όταν τελειώσει η περίοδος χάριτος των δανείων κλπ - ενώ τα πάντα θα ξεπουληθούν στον βωμό του χρέους και το ευρώ. Συνεπώς, παρά την «παραφιλολογία», οι επιδοτήσεις στον γεωργικό τομέα μπορούν να αντικατασταθούν από εθνικούς πόρους, και μάλιστα εκεί που πρέπει και τους χρειάζεται η γεωργία. Ακόμη, δηλαδή και αν εγκαταλείψουμε και την Ε.Ε αυτό θα είναι προς το συμφέρον των εργαζόμενων και της χώρας. Σε μια τέτοια περίπτωση θα απελευθερωθεί πλήρως η βιομηχανική, αγροτική και εμπορική πολιτική. Εξ’ άλλου τα αγαθά που εμπορευόμαστε με την Ε.Ε., ως αγαθά του «Νότου», είναι κυρίως γεωργικά και υψηλής έντασης εργασίας. Ως τέτοια δεν προστατεύονται από το σύστημα των πολυεθνικών και της Ε.Ε., που αγκαλιάζει κυρίως τα «βιομηχανικά» αγαθά και τα κτηνοτροφικά προϊόντα του «Βορρά». Συνεπώς και σε περίπτωση εξόδου, θα βρεθεί εύκολα εμπορική συνέχεια. Η Ελλάδα αν θέλει, μπορεί να κινηθεί μέσα στο πλαίσιο ασταθούς ισορροπίας, εκμεταλλευόμενη την δυναμική φυγόκεντρων τάσεων στην Ζ.Ε. και στην Ε.Ε. καθώς και το γεωπολιτικό της πλεονέκτημα, όντας συγχρόνως και μια μικρή οικονομία για να επηρεάσει το σύνολο. Από νομικής, αλλά και από ουσιαστικής πλευράς, η χώρα δεν είναι σαν την Αγγλία ή την Δανία, που βρίσκονται εκτός συνθήκης του Μάαστριχτ. Θα πρέπει να αποχωρήσει και από την συνθήκη του Μάαστριχτ. Θα μπορεί, να διεκδικήσει εξαιρέσεις για συγκεκριμένους κλάδους της βιομηχανίας της και της γεωργίας της. Θα μπορεί αν θέλει να επαναδιαπραγματευτεί μια νέα σχέση με την Ε.Ε., αρκετά πιο χαλαρή από αυτή που είχε και πριν την είσοδο στην ΟΝΕ. Για ένα διάστημα, ας πούμε δύο ετών, θα συνέφερε ίσως από πολιτική άποψη την χώρα, να βρίσκεται εντός των οργάνων της Ε.Ε. ώστε να ακούγεται η φωνή της. Σε τελευταία ανάλυση, η Ελλάδα πρέπει να ζυγίσει το εμπορικό συμφέρον της και αν οι εξαιρέσεις είναι ισχυρές και θεωρήσει ότι την ικανοποιούν για την δυνατότητα δημιουργίας βιομηχανικής και αγροτικής βάσης, ας εξετάσει μια χαλαρή σχέση «παραμονής», αν αυτή είναι εφικτή. Αλλιώς,δύναται να επιλέξει την έξοδο. Σε γενικές γραμμές, η Ε.Ε., είναι μια ένωση που ευνοεί τις πολυεθνικές, και τα ισχυρά κράτη, είναι μια ζώνη «υπερπαγκοσμιοποίησης», που οικονομίες σαν την ελληνική δεν έχουν ιδιαίτερη τύχη, εντός της. Ένα είναι βέβαιο, ότι παραμένοντας στο ευρώ, η χώρα παραμένει στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., χωρίς καμία επιλογή, με τους αλύγιστους και σκληρούς κανόνες της ΟΝΕ, άρα, παραμένει στα σκληρά δεσμά της αποψίλωσης και της νομοτελειακής μετατροπής της, σε παρηκμασμένη περιφέρεια του ευρωπαϊκού κέντρου. Εγκαταλείποντας την ευρωζώνη και την συνθήκη του Μάαστριχτ, ο ελληνικός λαός, αποκτά πολλαπλές επιλογές, παίρνοντας την τύχη και την ιστορία του στα χέρια του. Έβδομον: Αθήνα, ένα μεσογειακό και ριζοσπαστικό Μπουένος ¨Άιρες Η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα θα ακολουθήσει το παράδειγμα της Αργεντινής. Θα στηριχθεί όπως και η Αργεντινή -παρά τις ανοησίες που έχουν γραφτεί για αυτή την χώρα- στην εσωτερική ανάπτυξη της οικονομίας και της εγχώριας δυναμικής που θα ελευθερωθεί. Η Ελλάδα μάλιστα σε σχέση με την Αργεντινή, έχει ένα σημαντικό εξωτερικό πλεονέκτημα, τον τουρισμό, ο οποίος θα επηρεαστεί ιδιαίτερα θετικά από την αποχώρηση από την ευρωζώνη. Ο τουρισμός, θα δώσει σκυτάλη και στην επανέναρξη της οικοδομικής δραστηριότητας, η οποία θα επηρεαστεί θετικά και από την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, αλλά και από την είσοδο κεφαλαίων από το εξωτερικό. Η αύξηση της εγχώριας ζήτησης, η συναλλαγματική διόρθωση και εξωτερική προστασία της οικονομίας θα κινητοποιήσει το υποαπασχολούμενο κεφάλαιο και την εργασία, ενώ θα δώσει πνοή στην γεωργία-κτηνοτροφία. Μεσοχρόνια-μακροχρόνια για να συνεχιστεί το αναπτυξιακό άλμα θα χρειαστεί βιομηχανική πολιτική. Οι οικονομικές αρχές δεν θα πρέπει να εμπιστευθούν τις δυνάμεις της αγοράς, αλλά να σχεδιάσουν ένα συγκεκριμένο παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Η απελευθέρωση που θα φέρει η Δραχμή, θα ενισχύσει σημαντικά τις δυνάμεις της εργασίας και της δημοκρατίας. Δεν είναι σωστό να προβλέψουμε από σήμερα το νέο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της πατρίδας μας. Αυτό θα είναι αποτέλεσμα της δυναμικής που θα δημιουργηθεί. Αλλά πια, ο ελληνικός λαός θα μπορεί επιτέλους δημοκρατικά να διαλέξει. Σήμερα, ένα είναι βέβαιο, εντός του ευρώ δεν μπορεί να γίνει καμία βελτίωση, καμία θετική μεταρρύθμιση. Ακόμη και το ήπιο νεοφιλελεύθερο, ή σοσιαλφιλελεύθερο, ή σοσιαλδημοκρατικό, πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, χαρακτηρίστε το όπως θέλετε, δεν είναι εφικτό ούτε σε σημεία του. Άρα αντικειμενικά, και εκ των πραγμάτων, τα κοινωνικά και πολιτικά στρατόπεδα είναι δύο, το κόμμα του ευρώ, οι ευρώ-ιεχωβάδες, δηλαδή, οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι και όλοι οι υπόλοιποι πλην της ακροδεξιάς. Όποιοι υποστηρίζουν την παραμονή στο ευρώ, αναγκαστικά βρίσκονται στο πρώτο στρατόπεδο. Η παραμονή στο ευρώ για την Ελλάδα, προϋποθέτει πολιτικές που θα έκαναν την Θάτσερ να ντρέπεται. Εντός του ευρώ όλες οι κυβερνήσεις-ανεξάρτητα από προθέσεις- είναι αναγκασμένες να εφαρμόζουν την ίδια βασική πολιτική.Άρα, ή Δραχμή ή σκληρή λιτότητα. Συνεπώς εντός της ευρωζώνης δεν είναι εφικτές οι λαϊκές μεταρρυθμίσεις, και όπου δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις, όπου η ζωήσυνεχώς χειροτερεύει, θερίζονται επαναστάσεις. Με αυτή την έννοια το που μπορεί να φτάσει μια ελληνική επανάσταση, μια απελευθέρωση από τον ευρωαντλαντικό παράγοντα και τα σκληρά οικονομικά δεσμά της ζώνης της«υπερπαγκοσμιοποίησης», τι κοινωνικό και πολιτικό παράδειγμα μπορεί να δημιουργήσει, δεν μπορεί κανείς να το πει. Μια απλή κουβέντα ως συμπέρασμα είναι καλύτερη: «για να ζήσει αυτός ο λαός με στοιχειώδη αξιοπρέπεια, πρέπει να πει ένα μεγάλο ας το διάολο στην ευρωζώνη και να μυρίσει το φρέσκο μελάνι της Δραχμής».

ομοιότητες με το σχέδιο των δανειστών με τροποποιήσεις, φέρεται να παρουσίασε στους δανειστές ο Υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης


Αναφέρουν οι Financial Times Τρίτη πρόταση που παρουσιάζει ομοιότητες με το σχέδιο των δανειστών με τροποποιήσεις, φέρεται να παρουσίασε στους δανειστές ο Υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, κατά την κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup, στις Βρυξέλλες, σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times. Ειδικότερα, ήταν ακριβώς η κατάθεση του εναλλακτικού ελληνικού σχεδίου που σταμάτησε τους δανειστές από το να παρουσιάσουν στην ελληνική πλευρά ένα τελεσίγραφο. Οι εταίροι συμφώνησαν να εξετάσουν την εναλλακτική πρόταση και η συνεδρίαση διακόπηκε, με τους υπουργούς Οικονομικών να συμφωνούν να συνεδριάσουν εκ νέου το Σάββατο, που θα είναι και η τελική διορία για την επίτευξη συμφωνίας. k

Πολ Κρούγκμαν σε δανειστές: Πλάκα μας κάνετε;Τι ακριβώς νομίζουν ότι κάνουν οι πιστωτές, και ειδικά το ΔΝΤ;»


ΠΈΜΠΤΗ, 25 ΙΟΥΝΊΟΥ 2015 Πολ Κρούγκμαν σε δανειστές: Πλάκα μας κάνετε; Τι ακριβώς νομίζουν ότι κάνουν οι πιστωτές, και ειδικά το ΔΝΤ;» αναρωτιέται ο Πολ Κρούγκμαν, ασκώντας δριμεία κριτική στους δανειστές της Ελλάδας με βάση τις τελευταίες εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις Αθήνας-πιστώτων. Σχολιάζοντας τις επικρίσεις τους για τις ελληνικές προτάσεις ως υφεσιακών ενίσταται λέγοντας χαρακτηριστικά «πλάκα μας κάνουν;», αυτοί που απέτυχαν παταγωδώς να δουν τη ζημιά που θα προξενούσε η λιτότητα τώρα κάνουν μαθήματα ανάπτυξης; Πλέον ας σταματήσουμε να μιλάμε για Graccident (ατύχημα), το Grexit, αν τυχόν συμβεί, δε θα είναι πλέον ατύχημα, αλλά συνειδητή επιλογή των δανειστών, ή τουλάχιστον του IMF, καταλήγει, κορυφώνοντας την επίθεσή του. Όλο το άρθρο του Π.Κρούγκμαν (στην αγγλική) Ειδικότερα στο άρθρο του στο ιστολόγιο που διατηρεί στους New York Times ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν τιτλοφορείται «Η συνείδηση ​​ενός φιλελεύθερου» και αναφέρει: «Έχω κάτσει αρκετά ήσυχος στο θέμα της Ελλάδας, μην θέλοντας να ουρλιάξω Grexit μπροστά σε ένα κατάμεστο θέατρο. Όμως, όταν ακούει κανείς τις πληροφορίες από τις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, κάτι πρέπει να πει, κι αυτό είναι: τι νομίζουν ότι κάνουν οι πιστωτές και ειδικά το ΔΝΤ; Οι διαπραγματεύσεις αυτές υποτίθεται ότι αφορούσαν τους στόχους για το πρωτογενές πλεόνασμα και κατόπιν για μια ελάφρυνση του χρέους η οποία θα προλαμβάνει τις ατελείωτες μελλοντικές κρίσεις. Και η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε σε αρκετά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι ο προϋπολογισμός θα παρουσίαζε τεράστιο πρωτογενές πλεόνασμα, αν η οικονομία δεν ήταν σε τόσο μεγάλη ύφεση. Αλλά οι δανειστές συνεχίζουν να απορρίπτουν τις ελληνικές προτάσεις για τον λόγο ότι βασίζονται υπερβολικά στους φόρους και όχι αρκετά στις περικοπές δαπανών. Άρα λοιπόν συνεχίζουμε το παιχνίδι της υπαγόρευσης εσωτερικής πολιτικής. Ο υποτιθέμενος λόγος για την απόρριψη των προτάσεων που είναι βασισμένες σε φόρους, είναι ότι θα πλήξουν την ανάπτυξη: η σωστή απάντηση σε αυτό είναι: μας κάνετε πλάκα; Αυτοί που απέτυχαν παταγωδώς να δουν τη ζημιά που θα προξενούσε η λιτότητα – δείτε το γράφημα, που συγκρίνει τις προβλέψεις της συμφωνίας του 2010 με την πραγματικότητα – τώρα κάνουν μαθήματα στους άλλους για την ανάπτυξη; Επιπροσθέτως, οι ανησυχίες για την ανάπτυξη είναι όλες στην πλευρά της προσφοράς, σε μια οικονομία η οποία λειτουργεί τουλάχιστον 20% κάτω από τις δυνατότητές της. Ρωτήστε τους ανθρώπους του ΔΝΤ και θα σας μιλήσουν για την αδυναμία να διαπραγματευτεί κανείς με το ΣΥΡΙΖΑ, για την ενόχλησή τους έναντι των θεατρινισμών του κ.τ.λ. Αλλά δεν είμαστε στο λύκειο εδώ πέρα. Κι αυτή τη στιγμή είναι οι πιστωτές, πολύ περισσότερο από τους Έλληνες, οι οποίοι εξακολουθούν να αλλάζουν τους κανόνες. Τι συμβαίνει λοιπόν; Μήπως ο στόχος είναι να κατατροπώσουν το ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως είναι να εξωθήσουν την Ελλάδα σε μια πιθανώς καταστροφική χρεοκοπία, για να παραδειγματίσουν τους υπόλοιπους; Σε αυτό το σημείο ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να μιλάμε για ένα Graccident. Εάν συμβεί το Grexit θα είναι επειδή οι δανειστές, ή τουλάχιστον το ΔΝΤ, http://news.in.gr

Ελληνική έξοδος από το ευρώ είναι η αποτυχία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης


ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, 26 ΙΟΥΝΊΟΥ 2015 Buiter: Ελληνική έξοδος από το ευρώ είναι η αποτυχία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης VESTIFINANCE RU Η Ελληνική έξοδος από την ευρωζώνη θα ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για την ευρωζώνη και θα έθετε σε κίνδυνο τη διαδικασία της περαιτέρω ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Αυτό δήλωσε ο ανώτερος οικονομολόγος της Citigroup Willem Buiter, ένας από τους συντάκτες του όρου Grexit. Σε μια συνέντευξη στο CNBC ο Buiter είπε ότι η μακροπρόθεσμη πολιτική ζημιά από μια πιθανή ελληνική έξοδο από το ευρώ υπερτερεί των βραχυπρόθεσμων απωλειών. "Εάν η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να διαπραγματευτεί με τους πιστωτές, θα είναι ένας αρνητικός παράγοντας για την ίδια την Ελλάδα όσο και για τις περιφερειακές χώρες της ζώνης του ευρώ. Η πιθανότητα μιας χρεοκοπίας για άλλη μια φορά έρχεται στο προσκήνιο, και οι άνθρωποι θα αρχίσουν να αναρωτιούνται,« Ποιος είναι ο επόμενος; " Είναι απαραίτητο να γίνει κατανοητό ότι η έξοδος της Ελλάδας από μόνη της από την ευρωζώνη δεν θα είναι μια εκδήλωση ενός σταδίου, θα είναι μια μακροχρόνια διαδικασία. Έτσι, ο βασικός κίνδυνος έγκειται όχι τόσο στην αρνητική αντίδραση των αγορών ή η βουτιά βραχυπρόθεσμα στη μεταβλητότητα ως αποτέλεσμα μιας πιθανής αθέτησης της Ελλάδα ή στην αναγγελία της εξόδου από την ευρωζώνη. Η ζημιά από την οικονομική κρίση μπορεί να ελαχιστοποιηθεί. Το πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ένα σοβαρό πλήγμα στη διαδικασία ολοκλήρωσης της Ευρώπης. Εάν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ - αυτή θα είναι η πρώτη εκδήλωση αυτού του μεγέθους και της σημασίας από το 1951, πράγμα που στην πραγματικότητα σημαίνει την αντιστροφή της διαδικασίας ολοκλήρωσης. Θα είναι μια καταστροφή. " Ο όρος Grexit (νεολογισμός με βάση τις λέξεις Ελλάδα (Ελλάδα) και έξοδος ) κατά πρώτον επίσημα χρησιμοποιήθηκε από τους οικονομολόγους Willem Buiter και τον Ιμπραήμ Rabhari από τη Citigroup στις αρχές Φεβρουαρίου 2012, για την περιγραφή μιας ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη. Στο πλαίσιο της έκθεσης, "των αυξανόμενων Κινδύνων της εξόδου των Ελλήνων από την Ευρωζώνη" οι οικονομολόγοι της Citi είχαν σημειώσει την σημαντική αύξηση του κινδύνου ενός τέτοιου σεναρίου. Το Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς, η εμφάνιση του όρου Grexit σημειώνεται στο δημοσίευμα των Financial Times. Μετά από αυτό το λεξικό της οικονομικής και γεωπολιτικής άποψης, αντανακλώντας την επιθυμία ορισμένων χωρών να σταματήσουν τη συμμετοχή στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, γεμάτο με νέους νεολογισμούς: Frexit, Nexit, Brexit. Περιγράφουν την πιθανή αποχώρηση της Βρετανίας, της Γαλλίας και των Κάτω Χωρών από την ΕΕ (καθώς και την έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ).

25/6/15

Revolution Come

Suddeutsche Zeitung: Το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας βασίστηκε στη διαγραφή του χρέους της


reflets: Grèce: Besancenot s'agace du "mépris politique et social" du FMI

reflets: Grèce: Besancenot s'agace du "mépris politique et social" du FMI

Revolution Come

Με αλχημείες φούσκωσαν το έλλειμμα του 2009 Και η χώρα μας, που θα μπορούσε να είχε ξεπεράσει τα δημοσιονομικά της ανοίγματα μόνο μπαίνοντας σε επιτήρηση από τα εποπτικά όργανα της ΕΕ, συνεχίζει να βολοδέρνει στην αδιέξοδη πορεία της λιτότητας.


έμπτη, 25 Ιουνίου 2015 Με αλχημείες φούσκωσαν το έλλειμμα του 2009 Από την έρευνα του σκανδάλου Με αλχημείες φούσκωσαν το έλλειμμα του 2009 Φως στο παιχνίδι που παίχθηκε κατά της Ελλάδας για να μπει στα Μνημόνια Από το τελευταίο τρίμηνο του 2009 και μετά, όταν η εξουσία ήταν στους «λεφτά υπάρχουν», έγιναν σημεία και τέρατα. Πολιτικά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών φώναζαν στους διαδρόμους «ποιος θέλει και άλλα χρήματα», απευθυνόμενοι ιδιαίτερα προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτό έγινε για να φουσκώσει το έλλειμμα του 2009 με δαπάνες που αναλογούσαν στο 2010, ώστε να υπάρξει μείωση των δαπανών την επόμενη χρονιά και να αποδειχθεί ο άθλος του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, κατά το πρώτο έτος της διακυβέρνησής του. Το άθλημα όμως της παραποίησης των βιβλίων του κράτους δεν είναι και τόσο εύκολο, κυρίως γιατί ο σχεδιασμός των τότε κυβερνητικών ήταν να εμφανιστεί το έλλειμμα της Ελλάδας μεγαλύτερο από όλα τα άλλα των χωρών της ΕΕ. Μας έπαιρνε, όμως, την… πρωτιά η Ιρλανδία, της οποίας το έλλειμμα του 2009 ήταν 13,5%, ενώ της Ελλάδας είχε αρχικά εκτιμηθεί στο 12,7% τον Οκτώβριο του 2009 με το προσχέδιο του προϋπολογισμού. Με τη βοήθεια όμως της καλοσχεδιασμένης υστέρησης των εσόδων και της μετάθεσης, επίσης, μερικών δισ. εσόδων στο επόμενο έτος, το θέμα… τακτοποιήθηκε. Τον Απρίλιο του 2010 η κυβέρνηση κοινοποίησε στη Eurostat ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν 13,6% του ΑΕΠ. Αυτό συνέβαλε σε πρώτη φάση το σχέδιο να εμφανιστεί η Ελλάδα ως «ειδική περίπτωση» στα μάτια των Ευρωπαίων και επομένως να ληφθούν ειδικά μέτρα για τη διάσωσή της, τα οποία ξεκίνησαν με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου της 6ης Μαΐου 2010. Έπρεπε όμως να εμπεδωθεί η παρουσία του ΔΝΤ στην Ευρώπη και ταυτόχρονα να μπορεί ο Γιώργος Παπανδρέου να ισχυρίζεται ότι δεν ήταν αυτός ο αρχιτέκτονας των σκληρών μέτρων. Σημασία έχει το τι έγινε. Αρχικά το έλλειμμα εκτιμήθηκε στο 12,7% και με λίγη αλχημεία το αναθεώρησαν στο 13,6%. Αυτό ήταν δυνατό γιατί δεν υπήρχε κανένας επικεφαλής στη Στατιστική Υπηρεσία, που υποτίθεται ότι είναι αμερόληπτη και καθ' ύλην αρμόδια να στέλνει τα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας στη Eurostat. Τον τότε πρόεδρο της Στατιστικής Υπηρεσίας επί ΝΔ (Κ. Κοντοπυράκη) τον έδιωξαν κακήν κακώς από την πρώτη ημέρα. Κράτησαν την υπηρεσία ακέφαλη και το κουμάντο των αριθμών έγινε κάτω από την επιστασία του περίφημου, με τα «στικάκια» και τη λίστα Λαγκάρντ, υπουργού Οικονομικών Γιώργου Γ. Παπακωνσταντίνου. Έπρεπε όμως το έλλειμμα να φουσκώσει και άλλο προκειμένου τα σκληρά μέτρα να περάσουν ως επιτακτική πολιτική! Έπρεπε, επίσης, να προλειανθεί το έδαφος ώστε να εφαρμόσουμε αργότερα το PSI και το κούρεμα του χρέους, που τότε θεωρείτο η μοντέρνα «θεραπεία» στην καταπολέμηση του χρέους. Προκειμένου να… επιτευχθεί το παραπάνω φούσκωμα, στρατολογήθηκε ένας τεχνοκράτης Έλληνας του ΔΝΤ, που θα αναφερόταν όπου αυτός ήθελε, εφόσον η Στατιστική Υπηρεσία μετονομάστηκε σε ανεξάρτητη αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Πρώτο θέμα στην ατζέντα του νέου προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ ήταν να αυξηθεί το έλλειμμα του 2009 τουλάχιστον κατά δύο επιπλέον μονάδες του ΑΕΠ, ώστε η ψωροκώσταινα να αποκτήσει και άλλες ψώρες, να γίνει πιο ειδική περίπτωση και να εφαρμοστούν όλα τα πειραματικά μέτρα που ήθελε πλέον η «τρόικα» για να εμπλουτίσει το δικό της οπλοστάσιο απέναντι στους απείθαρχους Έλληνες και όποιους άλλους της έφερνε η κρίση. Με την τρίτη και φαρμακερή, στο τέλος του 2010, η Ελλάδα αποκτά ένα νέο αναθεωρημένο έλλειμμα για το 2009, που ήταν λίγο κάτω από το 16%. Πώς έγινε αυτό; Ο νέος γκουρού και πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ άλλαξε εν μία νυκτί τους ορισμούς και τα λογιστικά πρότυπα βάσει των οποίων καταγράφονται τα έσοδα και τα έξοδα των ΔΕΚΟ, που αποτελούν το ευρύτερο Δημόσιο. Στόχος, να είναι δυνατόν να εμφανιστούν μεγαλύτερα ποσά ελλείμματος, τα οποία να προστεθούν σε αυτό της κεντρικής κυβέρνησης. Για παράδειγμα, το εισιτήριο που ισχύει στον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Αθήνας, όπου αυτό που πληρώνουμε είναι μόνο ένα κλάσμα του κόστους εφόσον το κράτος το πριμοδοτεί. Αν το χρήμα που δίνει το Δημόσιο στον ΟΑΣΑ για να έρχεται στον επιβάτη το εισιτήριο φτηνότερο θεωρηθεί αγορά προνοιακής υπηρεσίας του Δημοσίου και προσφορά προς τον πολίτη, τότε το εισρέον χρήμα στο ταμείο του ΟΑΣΑ καταγράφεται ως έσοδο το οποίο βελτιώνει το οικονομικό του αποτέλεσμα. Αν, αντίθετα, το χρήμα του Δημοσίου θεωρηθεί ότι είναι μια επιδότηση προς τον ΟΑΣΑ, τότε παύει να είναι έσοδο, αποτελεί χρέος και έξοδο που αυξάνει το έλλειμμα του ΟΑΣΑ. Με τη δεύτερη μέθοδο λοιπόν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ προστέθηκαν στο έλλειμμα της κυβέρνησης και το αύξησαν ανάλογα. Δημιουργείται όμως το ακατανόητο, ο αντίστοιχος ΟΑΣΑ στο Παρίσι (και άλλες χώρες της ΕΕ), που λαμβάνει παρόμοια πριμοδότηση, το έσοδο που παίρνει δεν επιβαρύνει το οικονομικό του αποτέλεσμα γιατί πρόκειται για αγορά προνοιακών υπηρεσιών από το κράτος προς στον πολίτη. Έτσι το έλλειμμα της γαλλικής κυβέρνησης -και λοιπών χωρών της ΕΕ- δεν αυξάνει. Μόνο για την Ελλάδα ίσχυσε το αντίθετο. Το παράδειγμα του ΟΑΣΑ είναι μόνο ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα. Η μεθόδευση της παραποίησης του ελλείμματος του 2009 έγινε με ανάλογες αλχημείες για 17 ΔΕΚΟ, όπως επίσης και για τα στοιχεία των αποθεματικών της τοπικής αυτοδιοίκησης, άλλων οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης, τις δαπάνες των εξοπλιστικών προγραμμάτων, τα χρέη των νοσοκομείων, τις δαπάνες του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και άλλα παρόμοια. Το πλέον παράδοξο σε αυτή την παρακμιακή εικόνα για τα δημόσια οικονομικά είναι ότι το τερατώδες μεγάλο έλλειμμα για το 2009 μειώνεται θεαματικά κατά 5 τουλάχιστον ποσοστιαίες μονάδες και από σχεδόν 16% το 2009 έπεσε στο 10,7% το 2010 (ένα μικρό παράδειγμα αναφέρεται στον πίνακα). Τέτοιου είδους βελτίωση από το ένα έτος στο άλλο δεν έχει γίνει ποτέ στη διαδρομή των προϋπολογισμών του κράτους από τότε που επισήμως καταγράφονται. Και η χώρα μας, που θα μπορούσε να είχε ξεπεράσει τα δημοσιονομικά της ανοίγματα μόνο μπαίνοντας σε επιτήρηση από τα εποπτικά όργανα της ΕΕ, συνεχίζει να βολοδέρνει στην αδιέξοδη πορεία της λιτότητας. Από άρθρο στο "ΠΑΡΟΝ"