Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

18/5/15

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα…«Ήγγικεν η ώρα» για τον Αλέξη Τσίπρα No Comments ...Yet


«Ήγγικεν η ώρα» για τον Αλέξη Τσίπρα No Comments Yet «Ήγγικεν η ώρα, ω Έλληνες, της ελευθερώσεως της πατρίδος μας! Το τέλος των τυράννων είναι αδελφοί μου πασίδηλον», έγραφε ο «Ανώνυμος Έλληνας» στην Ελληνική Νομαρχία του 1806, καταλήγοντας τον εθνεγερτήριο λόγο του, γεμάτο φλόγα και πάθος, για απελευθέρωση της χώρας. Για να παραφράσουμε αυτό το κάλεσμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «ήγγικεν η ώρα» της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να αποδείξει στην πράξη ότι θα «ελευθερώσει την πατρίδα» από τα μνημόνια ή θα υποταχθεί στους δανειστές, απεμπολώντας οράματα, ελπίδες, προσδοκίες και δεσμεύσεις. Οι παλινωδίες, οι υπαναχωρήσεις, οι αναβολές, οι ελιγμοί και οι αμφιβόλου αποτελεσματικότητα τακτικισμοί, που είχε επιλέξει ως βασική του στρατηγική το Μέγαρο Μαξίμου, έφθασαν πλέον στο «σημείο μηδέν» Δεν είναι μόνον η οικονομική ασφυξία της χώρας, την οποία, κατέδειξε η επιστολή Τσίπρα προς τους κ.κ. Κριστίν Λαγκάρντ, Μάριο Ντράγκι και Ζαν Κλόντ Γιούνγκερ (την ύπαρξη της οποίας παραδέχεται και επίσημα το Μέγαρο Μαξίμου), καθώς και το τηλεφώνημα προς τον υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ κ. Τζάκ Λιού-, που οδηγεί μετά απολύτου βεβαιότητα σε πιστωτικό γεγονός. Είναι και το γεγονός ότι τον Ιούνιο λήγει και επίσημα η παράταση της δανειακής σύμβασης της οποίας υπέγραψε η κυβέρνηση με τη συμφωνία του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου. Είναι μία συμφωνία η οποία, όπως παραδέχονται κυβερνητικά στελέχη, λειτούργησε υπέρ των δανειστών. Η ελληνική κυβέρνηση δεν διασφάλισε με την εν λόγω συμφωνία την παροχή ρευστότητας προς τη χώρα, αλλά αντιθέτως, λόγω του φόβου της ρήξης και του δόγματος της πάσης θυσίας στο ευρώ που κυριάρχησε στις επιλογές της, αποδέχθηκε να αποκτήσουν οι δανειστές το χαρτί της «οικονομικής ασφυξίας» της χώρας, ώστε να επιδοθούν σε ένα παιχνίδι πιέσεων και εκβιασμών. Επιπλέον, ανέλαβε δεσμεύσεις οι οποίες απορρέουν από το υφιστάμενο μνημόνιο το οποίο συνόδευε τη συμφωνία με τον μαξιμαλιστικό στόχο ότι οι συμμαχίες που θα οικοδομούσε θα οδηγούσαν σε ρήξεις και ανατροπές στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης, και οι Ευρωπαίοι εταίροι θα αποδέχονταν τη χαλάρωση της λιτότητας στην Ελλάδα και θα σέβονταν τα μηνύματα της κάλπης που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Εσκεμμένη και συνειδητή ενέργεια, ώστε να δικαιολογηθεί η κατά κράτος υπαναχώρηση, μέσω μίας δημαγωγικής και «φαιάς» προπαγάνδας, μέσω μίας φθηνής αντιγραφής της τακτικής του Ανδρέα Παπανδρέου, με το περιβόητο οι «βάσεις φεύγουν αλλά οι βάσεις μένουν» το οποίο στην παρούσα φάση ερμηνεύεται ότι «καταργείται το μνημόνιο για να υπάρξει ένα νέο μνημόνιο» ή μια αφελής προσέγγιση των συσχετισμών στην Ευρώπη, λόγω απειρίας και ελλιπούς ενημέρωσης περί «τεχνικών ζητημάτων», τα οποία επικαλούνται ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Η ιστορία θα κρίνει… Είναι αλήθεια όμως ότι η κυβέρνηση, ακολουθώντας τις σειρήνες των εγχώριων και ξένων κέντρων της διαπλοκής, τα οποία, κατά τ΄ άλλα, καταγγέλλει ότι υπονομεύουν την εθνική προσπάθεια, υπέκυψε σε μία τυφλή διαπραγμάτευση, όταν θα έπρεπε να γνωρίζει ότι είναι αδιέξοδη, κάνοντας το ένα λάθος τακτικής μετά το άλλο. Στην απουσία στρατηγικού σχεδίου ήρθε να δώσει …διέξοδο η «ανεπάρκεια» του κ. Γιάνη Βαρουφάκη και της διαπραγματευτικής ομάδας στο περιβόητο Brussels Group – αλήθεια δεν γνώριζαν ποιος είναι ο κ. Βαρουφάκης και η κυρία Έλενα Παναρίτη (;)-, οι χωρίς αντίκρισμα εκκλήσεις του κ. Τσίπρα προς τους εταίρους να σεβαστούν λαϊκή εντολή στην Ελλάδα, οι εναγώνιες προσπάθειες για «πολιτική λύση» μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον και η επικοινωνιακή αξιοποίηση των διαφορών, αντιθέσεων και συγκρούσεων δήθεν του κατεστημένου της Ευρώπης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εξήντλησε το χρόνο χωρίς να αποκομίσει τίποτα ουσιαστικό: Τα μνημονιακά μέτρα και ρυθμίσεις παραμένουν ανέπαφα- η δέσμευση για την κατάργηση του μνημονίου με έναν και μόνο νόμο πήγε περίπατο-, οι προεκλογικές της δεσμεύσεις παραπέμπονται στις καλένδες, οι «κόκκινες γραμμές» που υποτίθεται ότι έχει θέσει αποτελούν ένα παιχνίδι για τους αφελείς και οι νέες υποχωρήσεις ακόμη και στα εθνικά θέματα, όπως η δημιουργία ΝΑΤΟϊκής αεροπορικής βάσης σε νησί του Αιγαίου την οποία εξαγγέλλει ο φιλοαμερικάνος συγκυβερνήτης κ. Πάνος Καμμένος είναι προ των πυλών. Με βάση τα παραπάνω, θα έπρεπε ο κ. Αλ. Τσίπρας να έρθει σε ρήξη με τους δανειστές, γεγονός που σημαίνει ακόμη και την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, θα αναρωτηθεί κάποιος; Είναι ένα τεράστιο ρίσκο το οποίο θα πρέπει να αναλάβει με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πορεία της χώρας, ανεξαρτήτως εσωκομματικών ισορροπιών και διαιώνισης της πολιτικής εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Θα επιλέξει, μ΄ άλλα λόγια, τον ευτελισμό των ιδεών και οραμάτων της αριστεράς που επιδιώκουν στην ουσία οι δανειστές, διότι αυτό είναι το διακύβευμα; Θα αποδεχθεί να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα διαχείρισης της εξουσίας και προσωπικής του διαιώνισης στον πρωθυπουργικό θώκο, απαξιωμένος από την ηθική της Αριστεράς την οποία ετάχθη να υπηρετεί; Ή θα τολμήσει τη ρήξη με το κατεστημένο της Ευρώπης και τα εγχώρια κέντρα της διαπλοκής; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα… Του Δ. Νικολακόπουλου

Δεν υπάρχουν σχόλια: