Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

Panoptis ... Πανοπτης .... απόψεις , στοχασμοί ,οντολογικοί προβληματισμοί .: Συνοπτικα.(πισω απο την κουρτινα).

15/11/17

Ευρωπαϊκή Προβολή της Θριαμβολογίας Τσίπρα Ως Έμμεσης Δικαίωσης των Βρυξελλών


Ευρωπαϊκή Προβολή της Θριαμβολογίας Τσίπρα Ως Έμμεσης Δικαίωσης των Βρυξελλών 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2017 Με τηλεοπτική τυμπανοκρουσία και ως χαρμόσυνο άγγελμα εξόδου της Ελλάδος από την κρίση, μεταδίδονταν χθες οι δηλώσεις του Α. Τσίπρα στα δελτία ειδήσεων του διεθνούς γαλλόφωνου τηλεοπτικού δικτύου ΤV 5 Monde (γαλλο-βελγο-ελβετική κοινοπραξία), για πλεονασματικό ισολογισμό και «διάθεση ενάμισι δισεκατομμυρίου ευρώ για την ανακούφιση των ασθενεστέρων τάξεων» Γενναιόδωρη διάθεση χρόνου του δελτίου, θαυμαστικοί τόνοι στην εκφώνηση, παρουσίαση τηλεοπτικού ρεπορτάζ της αναγγελίας από την Αθήνα και σχολιασμός για την «καλή ελληνική είδηση» και την αναμενόμενη «ανακούφιση των φτωχών στην Ελλάδα», προσφέρονταν ως ουρανόπεμπτο ηρεμιστικό των τυχόν ευαίσθητων ευρωπαϊκών συνειδήσεων που είχαν τραυματισθεί από τον σφαγιασμό ανθρώπων και θεσμών στην Ελλάδα στον βωμό του Μολώχ των ευρωπαϊκών τραπεζών. Η εξ Αθηνών θριαμβολογία έρχεται τώρα να αποστομώσει και να σιγάσει οριστικά διάφορες ανά τον κόσμο φωνές, δημοσιογράφων, οικονομολόγων, κοινωνιολόγων και πολιτικών, που αναφέρονταν στην ελληνική εθνική καταστροφή, για να μαστιγώσουν την υποκρισία του καθεστώτος των Βρυξελλών όποτε ποζάρει και κανοναρχεί ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αλληλεγγύης και της Δημοκρατίας. Παράλληλα το «χαρμόσυνο άγγελμα των Αθηνών» έρχεται ως πρώτη εθελοντική ελλαδική συνεισφορά στην «καμπάνια διαφώτισης», που ετοιμάζεται να λανσάρει η εταιρεία Γιούνκερ και Σια για την καταπολέμηση του εξαπλούμενου «Ευρωσκεπτικισμού» .Στη σειρά των προθύμων πρωθυπουργών της επταετίας, ο παρών θα αναγνωρισθεί ασφαλώς ως ο πιο γενναιόδωρος και εφευρετικός σε εξυπηρετήσεις. Του Μιχαήλ Στυλιανού/ Hellasforce

14/11/17

Το καθεστώς της αποικίας


13/11/2017 Είναι αδύνατον να εξοικονομήσει ποτέ η Ελλάδα τα λύτρα που απαιτούν οι «δανειστές» της για να εξαγοράσει την εθνική της κυριαρχία, οπότε τη δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των Πολιτών της – γεγονός που σημαίνει ότι, είτε θα συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την μετατροπή μας σε γερμανικό προτεκτοράτο, είτε θα αντιδράσουμε όλοι μαζί. «Δεν υπάρχει σημαντικότερος πολιτικός σκοπός από την ανεξαρτησία ενός Έθνους – ενώ μόνο η ύπαρξη ενός ανεξάρτητου κράτους μπορεί να εγγυηθεί πως οι Πολίτες του έχουν και μπορεί να έχουν δικαιώματα και ελευθερίες, όποιας μορφής και αν είναι αυτές. Μία χώρα όμως που έχει μετατραπεί σε αποικία χρέους δεν είναι ανεξάρτητη και δεν μπορεί να παρέχει τίποτα στους Πολίτες της, ούτε δημοκρατικά ή ατομικά δικαιώματα, ούτε ελευθερίες – ενώ είναι αφελές να υπολογίζει στην αλληλεγγύη των άλλων κρατών, η οποία δεν είναι ποτέ ανιδιοτελής ή καλοπροαίρετη. Άλλωστε είναι γνωστό πως στις διεθνείς σχέσεις υπάρχουν μόνο συμφέροντα – ενώ έχουν παραμείνει στην εποχή των βαρβάρων«. Ανάλυση Ένας άνθρωπος χάνει την αυτοπεποίθηση του, όταν παύει να πιστεύει πως είναι σε θέση να τα καταφέρει μόνος του, συνήθως ως αποτέλεσμα κακών εμπειριών – οπότε προσπαθεί να επιβιώσει με τη βοήθεια των άλλων, νοιώθοντας όμως εύλογα μία συνεχώς αυξανόμενη ανασφάλεια, αφού δεν έχει προφανώς τη δυνατότητα να ελέγξει τους «άλλους». Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα κράτη, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας. Εν προκειμένω αυτοί που τάσσονται υπέρ των μνημονίων, παρά τα τεκμηριωμένα καταστροφικά τους αποτελέσματα σύμφωνα με όλους τους σοβαρούς οικονομολόγους (ανάλυση), θεωρούν πως η χώρα έχει την ανάγκη των άλλων για να επιβιώσει – ενώ όσοι τάσσονται εναντίον πιστεύουν πως μπορεί μόνη της, έστω πληρώνοντας ένα πολύ ακριβό τίμημα. Το γεγονός δε ότι, τα περισσότερα πολιτικά κόμματα σήμερα υποστηρίζουν τα μνημόνια, παρά το ότι αρκετά από αυτά, όπως η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, ήταν εναντίον στο παρελθόν, σημαίνει πως έχουν χάσει την αυτοπεποίθηση τους – οπότε ουσιαστικά δεν είναι πλέον σε θέση να κυβερνήσουν (εάν είχαν ποτέ αυτοπεποίθηση, ανέκαθεν υποτελή στους ξένους και επικεντρωμένα στη νομή της εξουσίας με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο). Περαιτέρω, όπως αναφέρθηκε στην αρχή του κειμένου, ένα κράτος που δεν είναι εθνικά ανεξάρτητο δεν είναι σε θέση να παρέχει τίποτα στους Πολίτες του – ούτε δικαιώματα, ούτε ελευθερίες, ούτε μία δημοκρατική διακυβέρνηση με γνώμονα το δικό τους συμφέρον. Στα πλαίσια αυτά, όλα τα κόμματα θα έπρεπε να έχουν ως προτεραιότητα την ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας, όχι για ιδεολογικούς σκοπούς, αλλά για καθαρά πρακτικούς – γνωρίζοντας επί πλέον πως κάτι τέτοιο δεν ενδιαφέρει κανέναν από τους «δανειστές» της. Το δικό τους συμφέρον είναι η παραμονή της Ελλάδας σε καθεστώς αποικίας χρέους στο διηνεκές – όπου θα πληρώνει τους τόκους των δανείων τους (άρα θα παράγει πρωτογενή πλεονάσματα με κάθε κόστος για τους Πολίτες της), ενώ αυτοί θα υφαρπάζουν τα περιουσιακά της στοιχεία, δημόσια και ιδιωτικά, σε όσο το δυνατόν πιο χαμηλές τιμές. Πιθανότατα η Ελλάδα, εάν ήταν στη δική τους θέση, θα έκανε ακριβώς το ίδιο, αφού το αρχαίο ρητό «δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» δεν έχει πάψει ποτέ να ισχύει – οπότε δεν μπορεί να παρεξηγήσει κανείς τους ξένους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τα λάθη της, τοποθετώντας συνεχώς ύπουλες παγίδες και διευκολύνοντας τις εμφύλιες διχογνωμίες και αντιπαραθέσεις/συγκρούσεις (=διαίρει και βασίλευε). Το καθεστώς της αποικίας Το τι σημαίνει τώρα «αποικία» αναλύθηκε από έναν καλό φίλο μας (πηγή). Σύμφωνα με αυτόν, οι χώρες που χαρακτηρίζονται ως αποικίες ή προτεκτοράτα δεν ήταν άμεσες κτήσεις και δεν αποτελούσαν έδαφος του μητροπολιτικού κράτους. Αντίθετα, αρκετές από αυτές είχαν οργανωθεί ως αυτοτελείς κρατικές οντότητες – με Βασιλέα ή με Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με κυβερνήσεις (πρωθυπουργό, υπουργούς), με κοινοβούλια ίσως, καθώς επίσης με άλλες διοικητικές αρχές. Στελεχώνονταν δε από άτομα, τα οποία στο μεγαλύτερο τους μέρος ήταν Πολίτες των αποικιών, αυτόχθονες, ιθαγενείς – ενώ είχαν συχνά το δικό τους εθνικό νόμισμα (κάτι που προβλέπεται επίσης για την Ελλάδα). Συνεχίζοντας, οι αποικίες εμφανίζονταν τυπικά ως ελεύθερα συμβαλλόμενες χώρες, με τις δυνάμεις που ουσιαστικά τις κατείχαν – όπως η Αίγυπτος με τη Μ. Βρετανία. Υπήρχε όμως ένα πλέγμα συμφωνιών και οικονομικών συμβάσεων, λιγότερο επώδυνων από τις δικές μας δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, οι οποίες είχαν επιβληθεί με την πάροδο του χρόνου, σταδιακά – με αποτέλεσμα οι σχέσεις μεταξύ της μητρόπολης και της αποικίας να είναι σχέσεις εξάρτησης και υποτέλειας. Με τη βοήθεια τώρα και τη συνεργασία των διεφθαρμένων συνήθως τοπικών ελίτ, τους οποίους οι μητροπόλεις βοηθούσαν να αναρριχηθούν και να παραμείνουν στην εξουσία, εκμεταλλεύονταν τις αποικίες και τους Πολίτες τους – τις απομυζούσαν δηλαδή, υφαρπάζοντας όλο τον υλικό και έμψυχο πλούτο τους (πρώτες ύλες, επιχειρήσεις, στρατηγικούς οικονομικούς κλάδους, εκπαιδευμένο προσωπικό κλπ.). Στο παράδειγμα της Ελλάδας σήμερα, όλοι ενημερωθήκαμε πως τα 14 αεροδρόμια που εξαγόρασε η FRAPORT, χωρίς να πληρώσει σχεδόν τίποτα (ανάλυση), απέφεραν κέρδη 106 εκ. € το πρώτο έτος ή το 1/8 των συνολικών κερδών της μητρικής (πηγή) – ενώ δεν ήταν βέβαια τα μοναδικά, αφού αυξήθηκε πολύ περισσότερο η χρηματιστηριακή της αξία (από 51,73 € ανά μετοχή το Νοέμβριο του 2016 στα 82,65 € πρόσφατα ή κατά 2,78 δις € – πηγή). Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Θεσσαλονίκη, η οποία γίνεται σταδιακά γερμανική πόλη – με αντίστοιχα οφέλη για τη «μητρόπολη». Περαιτέρω, συχνά με την άμεση παρέμβαση των μητροπόλεων (όπως ήταν η απαγόρευση της δημιουργίας μύλων επεξεργασίας βαμβακιού στις Η.Π.Α. από τη Μ. Βρετανία που τότε λειτουργούσε ως μητρόπολη), κυρίως όμως με τη σκόπιμη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών, οι μητροπόλεις καθόριζαν τους τομείς «ανάπτυξης» της αποικίας – έτσι ώστε να μην αναπτυχθεί ορθολογικά, διεκδικώντας την εθνική της κυριαρχία, αλλά να παραμείνει εξαρτημένη (όπως ο τουρισμός στην Ελλάδα που, όσο και να αναπτυχθεί, θα εξαρτάται πάντοτε από τους Ευρωπαίους τουρίστες – ενώ θα μπορεί κάθε στιγμή να «ελεγχθεί», για παράδειγμα με ένα συμβάν στο Αιγαίο, δρομολογούμενο έμμεσα από την Τουρκία). Εκτός αυτού οι αποικίες εμφανίζονταν πάντοτε ως χώρες-οφειλέτες, με δανειστές τις μητροπόλεις – οι οποίες με προσχηματικό ενδιαφέρον, «αλληλέγγυα», προσέφεραν δάνεια στα προτεκτοράτα τους για τη δημιουργία υποδομών, τις οποίες όμως οι ίδιες χρειάζονταν για να τις λεηλατούν (μερκαντιλισμός). Εκτός αυτού αναλάμβαναν την οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών τους (όπως στην Ελλάδα σήμερα τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων ή Πληροφοριακών Συστημάτων), της αστυνομίας τους, του στρατού τους κοκ. – όλων εκείνων των «εργαλείων» δηλαδή που χρειάζονταν για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους. Συνεχίζοντας, κάποιες φορές οι μητροπόλεις διέγραφαν επιδεικτικά μέρος των χρεών των αποικιών τους, τα οποία ουσιαστικά οι ίδιες τους είχαν δημιουργήσει με τις πολιτικές που τους επέβαλλαν, με την εγχώρια διαφθορά που συντηρούσαν, με τους τόκους των δανείων κοκ. – ως ένδειξη ενδιαφέροντος για τους ιθαγενείς, έτσι ώστε να μην καταλάβουν τι ακριβώς συνέβαινε και να μην εξεγερθούν, ούτε να αναρωτηθούν που πήγαιναν τα έσοδα από την υφαρπαγή/ξεπούλημα του φυσικού πλούτου τους ή των επιχειρήσεων τους αφού τα δημόσια χρέη τους συνέχιζαν να αυξάνονται. Για να διατηρούν δε την κοινωνική ειρήνη στις αποικίες, τις οποίες είχαν καταδικάσει στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην υπανάπτυξη, τους υπενθύμιζαν συνεχώς τα δυσβάστακτα δάνεια απέναντι τους, τα λάθη τους στο παρελθόν, τη διαφθορά τους, τη μη παραγωγικότητα τους κοκ. – απαιτώντας συχνά την εξόφληση τους για να εξασφαλίσουν την υποταγή των Πολιτών, καθώς επίσης το σφίξιμο του βρόγχου γύρω από το λαιμό τους. Στα πλαίσια αυτά, μπορεί κανείς να ενημερωθεί καλύτερα από το παράδειγμα της Νοτίου Αφρικής, όταν «απελευθερώθηκε» (άρθρο) – ενώ οι μητροπόλεις απαιτούσαν πάντοτε μεγαλύτερες παραχωρήσεις όσον αφορά την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των αποικιών, τις οποίες τότε ονόμαζαν «Δρομολογήσεις». Βέβαια, σιγά-σιγά συνειδητοποίησαν οι άνθρωποι στις αποικίες πως δεν είναι αυτοί που θα έπρεπε να αισθάνονται ένοχοι, αποτινάζοντας το σύνδρομο της Στοκχόλμης – πως δεν ήταν στην ουσία οι οφειλέτες των μητροπόλεων, αλλά οι πιστωτές τους. Ότι η κατάσταση τους δεν ήταν το αποτέλεσμα της κατωτερότητας, της ροπής τους προς τη διαφθορά, των χαμηλών επιδόσεων τους, της έλλειψης επιχειρηματικότητας, της οκνηρίας κοκ., όπως τους κατηγορούσαν οι μητροπόλεις – οπότε επαναστάτησαν, με στόχο την ανάκτηση της εθνικής τους κυριαρχίας, κάποιες επιτυγχάνοντας το και κάποιες άλλες όχι. Επίλογος Ολοκληρώνοντας, όπως φαίνεται από τα παραπάνω, αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι κάτι καινούργιο – αλλά μία πρακτική, δοκιμασμένη δεκάδες φορές στο παρελθόν. Εν προκειμένω, όλοι γνωρίζουμε πως δεν είναι δυνατόν να παράγουμε τόσα αγαθά, ώστε να εξυπηρετηθούν τα χρέη μας – τα οποία συνεχώς αυξάνονται παρά το PSI, τον αφελληνισμό των τραπεζών, τις ιδιωτικοποιήσεις κοκ. (γράφημα, εξέλιξη χρέους προς ΑΕΠ) Πόσο μάλλον όταν παράλληλα τα ιδιωτικά μη εξυπηρετούμενα δάνεια από σχεδόν μηδενικά το 2009, έχουν εκτοξευθεί στη στρατόσφαιρα (ανάλυση) – λόγω της πτώσης των μισθών και εισοδημάτων, των αυξήσεων των φόρων και του περιορισμού του κοινωνικού κράτους.
Με απλά λόγια, είναι αδύνατον να εξοικονομήσουμε ποτέ τα «λύτρα» που απαιτούν οι δανειστές για να εξαγοράσουμε την εθνική μας κυριαρχία – οπότε τη δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες μας. Στα πλαίσια αυτά δεν έχει κανένα νόημα να χωριζόμαστε μεταξύ μας σε αντίπαλα «στρατόπεδα» – σε μνημονιακά ή σε αντιμνημονιακά, σε δεξιά, σε κεντρώα ή σε αριστερά, σε ελίτ ή σε μάζες. Σε οτιδήποτε δηλαδή μας ωθούν οι «δανειστές» μας, για να μην τεθεί σε κίνδυνο η κυριαρχία τους στη χώρα μας – ενδεχομένως επίσης τα σχέδια τους, όπως είναι η δημιουργία του 4ου Ράιχ από την πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας με μία δεύτερη αποικιοκρατική αποχή, εάν υποθέσουμε πως αυτός είναι ο στόχος της. Εκείνο που προέχει είναι η ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, την οποία αναμφίβολα επιθυμούμε όλοι – οπότε ο καθένας είναι υποχρεωμένος να προσφέρει όλα όσα μπορεί, ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων, χωρίς περιττές αντιπαραθέσεις και κομματικές αντιπαλότητες. Σε κάθε περίπτωση, ο δρόμος των μνημονίων οδηγεί κατ’ ευθείαν στην κόλαση – ενώ ένα πείραμα που έχει αποτύχει τόσες φορές, είναι ανόητο να επαναλαμβάνεται, αποτελώντας τον ορισμό της ηλιθιότητας κατά τον Αϊνστάιν.Analyst

13/11/17

Τουλάχιστον το 36% του ΑΕΠ της Ελλάδας βρίσκεται σε φορολογικούς παραδείσους.


Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017 Ας μιλήσουμε για τους φορολογικούς παραδείσους, όπως δεν θα ακούσετε να μιλούν σε κανένα κόμμα του κοινοβουλίου και σε καμιά πολιτική εκπομπή επικαιρότητας. Μπορεί η κυβέρνηση και η ΝΔ να ανταλλάσσουν τζούφια πυρά για τα Paradise Papers, αλλά κανένας τους δεν τολμά να πει την αλήθεια. Γιατί άραγε ο κ. Τσίπρας δεν απαιτεί από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος να παραδοθούν στις δικαστικές αρχές όλες οι δοσοληψίες από και προς υπεράκτιες εταιρείες, από και προς φορολογικούς παραδείσους; Τόσο δύσκολο είναι; Γιατί άραγε ο κ. Τσίπρας δεν απαιτεί από τις φορολογικές αρχές να ταυτοποιήσουν τις περίπου 15.000 υπεράκτιες εταιρείες με έδρα φορολογικούς παραδείσους που λέγεται ότι δραστηριοποιούνται εντός της Ελλάδας; Γιατί δεν απαγορεύει τη λειτουργία υπεράκτιων εταιρειών στην Ελλάδα; Γιατί επίσης δεν απαγορεύει τις δοσοληψίες με φορολογικούς παραδείσους εκτός Ελλάδας; Σε τι συμβάλλουν στην οικονομία της χώρας; Ποια είναι η χρησιμότητά τους εκτός από την απόκρυψη της ταυτότητας μεγάλων ροών πλούτου και χρήματος; Ο κ. Τσίπρα και τύποι σαν τον κ. Κατρούγκαλο ξέρουν μόνο να φλυαρούν ανέξοδα για το «ταξικό ζήτημα», που προκύπτει από τους φορολογικούς παραδείσους, αλλά δεν πρόκειται να πάρουν κανένα ουσιαστικό μέτρο. Για τον ίδιο λόγο που ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις στην Ελλάδα πήραν. Για τον ίδιο λόγο που καμιά από τις κυβερνήσεις της δήθεν πολιτισμένης Δύσης, ούτε βέβαια η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν πήραν και δεν πρόκειται να πάρουν ανάλογα μέτρα. Όσο κι αν σκούζουν για το θεαθήναι για το δυσθεώρητο ύψος της φοροδιαφυγής, που συντελείται διαμέσου των φορολογικών παραδείσων. Καταρχάς τι είναι φορολογικός παράδεισος; Πρόκειται για χώρες ή για δικαιοδοσίες που είναι ελκυστικές για ξένους επενδυτές, όπως οι πολυεθνικές εταιρείες και οι τράπεζες, λόγω του ότι έναντι αμοιβής προσφέρουν ελάχιστη ή καθόλου φορολογία, μέτριους ή ανύπαρκτους χρηματοπιστωτικούς ελέγχους και διαφορετικού βαθμού τραπεζικό απόρρητο. Σε τι χρησιμεύουν οι φορολογικοί παράδεισοι; Με τη δημιουργία εταιρείας ή θυγατρικής σε φορολογικό καταφύγιο μπορούν να εμφανιστούν πληρωμές στην εν λόγω εταιρεία είτε για υπηρεσίες που δεν παρέχονται, είτε για αγορές των οποίων η τιμή είναι εξαιρετικά υπερβολική. Όταν συμβαίνει αυτό, πολλές εταιρείες μετατοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του κέρδους τους σε φορολογικά καταφύγια και εμφανίζουν απώλειες και ζημιές στις χώρες με υψηλότερη φορολόγηση. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), περίπου το 1/3 του παγκόσμιου εμπορίου είναι δοσοληψίες μεταξύ αυτών των "συνδεδεμένων μερών". Τόσο δύσκολο είναι για τις κυβερνήσεις να απαγορεύσουν τις δοσοληψίες όσων δραστηριοποιούνται στη χώρα τους με εταιρείες σε φορολογικούς παραδείσους; Ακόμη κι όταν πρόκειται για πολυεθνικές; Όχι βέβαια. Ο λόγος που δεν το κάνουν είναι απλός. Μέσω αυτών των δοσοληψιών διακινείται το μαύρο χρήμα εξαγοράς της πολιτικής σε κάθε χώρα, αλλά κι εκείνο του οργανωμένου εγκλήματος, που συχνά διαπλέκονται τόσο πολύ ώστε σχεδόν να ταυτίζονται. Αυτή είναι η θεμελιώδης λειτουργία και χρησιμότητα των φορολογικών παραδείσων. Κι όχι απλά η φοροδιαφυγή. Έτσι, όταν βλέπετε μια κυβέρνηση, ή ένα κόμμα να καταδικάζει αφηρημένα τη φοροδιαφυγή δια υπεράκτιων εταιρειών και φορολογικών παραδείσων, χωρίς να προτείνει τίποτε συγκεκριμένο εκτός των γνωστών αναποτελεσματικών φορολογικών ελέγχων, τότε να ξέρετε ότι εμπλέκεται ή διαπλέκεται σε βαθμό κακουργήματος. Το Νοέμβριο του 2014 ξέσπασε το σκάνδαλο των Luxleaks, δηλαδή η αποκάλυψη ότι περισσότερες από 350 πολυεθνικές – εκ των οποίων οι περισσότερες δραστηριοποιούνται και στην Ελλάδα – δημιουργούσαν εταιρείες στο Λουξεμβούργο ώστε μέσω εικονικών συναλλαγών να επωφελούνται από το εξαιρετικά ελαστικό πλαίσιο ελέγχων, αλλά και την ιδιαίτερα χαμηλή φορολογία. Οι ξένες εταιρίες άρχισαν να εγκαθίστανται στο Λουξεμβούργο σε μεγάλους αριθμούς στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν το Λουξεμβούργο ενσωμάτωσε στην εθνική του νομοθεσία μια οδηγία της ΕΕ που επέτρεπε στις εταιρείες να πληρώνουν φόρους στην ευρωπαϊκή χώρα όπου έχουν την έδρα τους απ’ εκείνες όπου λειτουργούσαν οι θυγατρικές τους. Γιατί η κυβέρνηση Σαμαρά τότε δεν κίνησε διαδικασίες δικαστικής συνδρομής και αποζημίωσης του ελληνικού κράτους για τα δις ευρώ που έχασε σε φόρους από αυτή τη μηχανή φοροδιαφυγής; Γιατί δεν το έκανε η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα; Γιατί όλοι τους ποίησαν τη νήσσα; Μήπως έδειξαν ευαισθησία για τα Panama Papers, που αποκαλύφθηκαν το 2015; Τα έγγραφα αυτά αναφέρουν λεπτομερώς τις οικονομικές δοσοληψίες και σχέσεις για περισσότερες από 214.488 υπεράκτιες εταιρείες. Τα έγγραφα διέρρευσαν από το δικηγορικό γραφείο και πάροχο εταιρικών υπηρεσιών Mossack-Fonseca του Παναμά. Το ξέρετε ότι το 37% της συνολικής μετοχικής σύνθεσης όλων αυτών των υπεράκτιων εταιρειών είναι ελληνικών συμφερόντων; Η Ελλάδα είναι η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό σ’ αυτές τις υπεράκτιες εταιρείες. Γιατί καμιά αρχή της χώρας μας δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει περισσότερα; Γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά κι όλα τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης έθαψαν το όλο ζήτημα, ή θεώρησαν τα πάντα νόμιμα; Το μόνο που βγήκε στην επιφάνεια είναι η περίπτωση του δικηγόρου κ. Παπασταύρου, ο οποίος ήταν επί μακρόν στέλεχος της ΝΔ και προσωπικός σύμβουλος του κ. Σαμαρά, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του ως πρωθυπουργού. Μάλιστα ο κ. Παπασταύρου τοποθετήθηκε επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας του κ. Σαμαρά με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τα μνημόνια. Από το 2005 έως το 2014, ο κ. Παπασταύρου ήταν μέλος των Συμβουλίων των Παναμαϊκών Ιδρυμάτων Green Shamrock και Diman, τα οποία φιγουράρουν στα Panama Papers. Το 2006 έγινε αναπληρωτής πρόεδρος του Ιδρύματος Aisios, το οποίο εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα. Εν τω μεταξύ, σε έρευνα φοροδιαφυγής εμφανίστηκε αδήλωτη τραπεζική κατάθεση αξίας περίπου 5,4 εκατομμυρίων δολαρίων σε λογαριασμό της HSBC στην Ελβετία με το όνομα του κ. Παπασταύρου. Ο ίδιος αρνήθηκε ότι τα χρήματα ήταν δικά του, αλλά δέχθηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψους 3,6 εκατομμυρίων δολαρίων στις 2 Φεβρουαρίου του 2016, για να διακανονίσει κατηγορίες φοροδιαφυγής και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Έχει υποσχεθεί να αποδείξει ότι το πρόστιμο ήταν άδικο κι ότι πρέπει να ανακληθεί. Ήταν μόνο ο κ. Παπασταύρου; Δεν το γνωρίζουμε γιατί κανενός είδους έρευνα δεν έγινε στις υπεράκτιες εταιρείες ελληνικής συμμετοχής ή συμφερόντων. Σύμφωνα με μελέτες η Ελλάδα είναι στις 6 χώρες του ΟΟΣΑ με τον υψηλότερο δείκτη επί του ΑΕΠ για κρυμμένα κεφάλαια σε υπεράκτιες εταιρείες. Άνω του 36% του ΑΕΠ της είναι τοποθετημένο σε υπεράκτιες εταιρείες με έδρα φορολογικούς παράδεισους. Όταν ο μέσος όρος της Ευρώπης είναι 13% του ΑΕΠ. Μιλάμε για πάνω από 115 δις δολάρια ΗΠΑ σε τιμές του 2007. Πρόκειται για κρυμμένα κεφάλαια σε υπεράκτιες εταιρείες που ανήκουν μόλις στο 1% του ελληνικού πληθυσμού. Σε μια σχετικά πρόσφατη μελέτη αναφέρεται ότι αν οι κυβερνήσεις είχαν φορολογήσει τις δοσοληψίες με τους φορολογικούς παραδείσους, αλλά και τον κρυμμένο πλούτο στις υπεράκτιες εταιρείες δεν θα είχαν αναγκαστεί να υποστούν το «πρόγραμμα διάσωσης» των δανειστών της. «Η Ελλάδα δεν θα ήταν υποχρεωμένη να επιβάλει τόσο μεγάλη λιτότητα στους πολίτες της για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των ευρωπαϊκών αρχών, αν η κυβέρνηση μπορούσε να γονατίσει τις ελίτ της.» (Gabriel Zucman, The hidden wealth of nations: the scourge of tax havens, Chicago and London: University of Chicago Press, 2015, σ. 54.) Αν έβαζαν στο χέρι οι κυβερνήσεις του 2008-2010 τον «ανώνυμο» πλούτο που έχει στοιβαχτεί σε υπεράκτιες εταιρείες ελληνικών συμφερόντων, τότε θα μπορούσε η χώρα να αποπληρώσει – αν το επέλεγε – με μιας το σύνολο του δημοσίου χρέους. Χωρίς κανένα πρόβλημα. Όμως για να προστατευθεί το 1% της διαπλεκόμενης ολιγαρχίας, μαζί με τις ηγεσίες των κομμάτων της Βουλής, και για να μην κινδυνέψουν να πάνε φυλακή, έπρεπε να οδηγηθεί το 99% των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των επαγγελματιών και των μικρομεσαίων, αλλά κι ολόκληρη η χώρα στην καταστροφή υπό καθεστώς κατοχής και μαζικής εκποίησης. Και ο μέσος πολίτης να πιστέψει ότι δεν υπάρχουν οι πόροι και τα χρήματα που χρειάζονται για να αλλάξει ριζικά ρότα η Ελλάδα μακριά από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. από ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Και η Πολωνία απαιτεί από τη Γερμανία πολεμικές αποζημιώσεις


Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017 Και η Πολωνία απαιτεί από τη Γερμανία πολεμικές αποζημιώσεις Τις αξιώσεις της Πολωνίας για καταβολή γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων επανέφερε στο προσκήνιο ο ισχυρός άνδρας της χώρας, Γιάροσλαβ Καντζίνσκι, διαμηνύοντας παράλληλα ότι όσοι ευτελίζουν τις επιδιώξεις της Βαρσοβίας, αποδίδοντάς τες σε κινήσεις πολιτικού εντυπωσιασμού, αυταπατώνται. Μιλώντας το Σάββατο στην Κρακοβία με αφορμή την 99η επέτειο από την ίδρυση του πολωνικού κράτους, ο ευρωσκεπτικιστής Καντζίνσκι τόνισε πως η Βαρσοβία οφείλει να διεκδικήσει δικαιώματα που «απορρέουν από την ιστορία», εγείροντας φόβους για κλιμάκωση της πολύμηνης κόντρας της Πολωνίας με την Γερμανία. «Οι Γάλλοι πληρώθηκαν, οι Εβραίοι πληρώθηκαν, πολλά άλλα έθνη πληρώθηκαν για τις απώλειες που υπέστησαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όχι οι Πολωνοί», είπε σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters ο κ. Καντζίνσκι – που μολονότι δεν κατέχει δημόσιο αξίωμα είναι ο επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) και η πραγματική δύναμη πίσω από την πρωθυπουργό Μπεάτα Σίντλο. Ξεκαθάρισε πως οι επανορθώσεις είναι ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας και τιμής και δεν αντανακλούν μόνο την επιθυμία για υλικές αποζημιώσεις. «Για αυτό όσοι […] λένε ότι είναι απλώς θέατρο για εσωτερική χρήση κάνουν λάθος. Όχι, δεν είναι θέατρο, είναι το αίτημά μας και είναι ένα απόλυτα σοβαρό αίτημα», σημείωσε, όπως μεταδίδουν οι «Financial Times». Οι επανορθώσεις ήλθαν στο προσκήνιο το φετινό καλοκαίρι λόγω δηλώσεων του κ. Καντζίνσκι στο συνέδριο του PiS. Το θέμα προσέλαβε διαστάσεις τον Σεπτέμβριο, όταν επιτροπή της πολωνικής Βουλής εξέδωσε μη δεσμευτική γνωμοδότηση σύμφωνα με την οποία η χώρα έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει αποζημιώσεις από το Βερολίνο. Η Βαρσοβία πάντως δεν έχει καταθέσει έως τώρα επίσημο αίτημα για επανορθώσεις, ενώ η Γερμανία από την πλευρά της έχει αποσαφηνίσει εξ αρχής ότι δεν προτίθεται να συζητήσει το θέμα, αντιτείνοντας ότι η Πολωνία έχει ήδη αποκηρύξει τα όποια δικαιώματα μπορεί να είχε. tribune.gr

12/11/17

«Πρέπει να δοθούν απαντήσεις για τα ελληνικά paradise papers»...


Την ανάγκη να δοθούν απαντήσεις για την προέλευση των χρημάτων των Ελλήνων που εμπλέκονται στην υπόθεση των paradise papers, αν, δηλαδή, «προκύπτουν από έκνομες ενέργειες στις γκρίζες ζώνες της ελληνικής οικονομίας», υπογράμμισε ο καθηγητής Οικονομικών στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Διονύσης Χιόνης. Μιλώντας στον 102 fm της ΕΡΤ3 και την Ασπασία Βούζη εξήγησε πως, αν και κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, υπάρχει η κοινή συνισταμένη της προνομιακής φορολογικής μεταχείρισης. Εξέφρασε την απορία του για το «πόθεν» αυτών των χρημάτων. «Είναι απορίας άξιον από πού προέρχονται αυτά τα χρήματα» αναρωτήθηκε για να συμπληρώσει –αναφερόμενος στους εμπλεκόμενους Έλληνες- ότι στην Ελλάδα της κρίσης «δεν υπάρχουν πλέον διαθέσιμα αποθέματα που να τροφοδοτούν αυτούς τους λογαριασμούς». Ερωτηθείς σχετικά, αφού έκανε λόγο για «τρομακτική φοροαποφυγή», εξήγησε πως δεν είναι σίγουρο ότι όλα αυτά τα χρήματα θα έφερναν ανάλογα φορολογικά έσοδα. Χαρακτήρισε υποκριτική τη στάση της Ε.Ε. που ζητά να υιοθετηθούν «αποτρεπτικές κυρώσεις» λέγοντας πως «δε θα μπορούσε, το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών παραδείσων, να λειτουργεί αν δεν ήθελαν οι προστάτιδες χώρες τους». Μάλιστα, χαρακτήρισε τους φορολογικούς παραδείσους «προτεκτοράτα χωρών της Ε.Ε.». Παράλληλα, επανέλαβε πως αυτή η υποκριτική στάση είναι χάσιμο χρόνου που μας αποπροσανατολίζει από το καίριο ερώτημα «από πού προήλθαν τα χρήματα». ert.gr/Συνταγμα

11/11/17

Ο Τσίπρας «ποντάρει» σε αυτογκόλ Μητσοτάκη με την offshore της Μαρέβας


11 Νοεμβρίου 2017, Διαβάστε σχετικά για Offshore Εταιρείες, Αλέξης Τσίπρας, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Κυριάκος Μητσοτάκης, Μαρέβα Μητσοτάκη, Νέα Δημοκρατία, «Είναι δυνατόν να βάλει και αυτό το αυτογκόλ»; Λίγο πολύ αυτό είναι το κλίμα που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου αναφορικά με την… απειλή του Κυριάκου Μητσοτάκη να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας κατά του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Καμμένου. Κυβερνητικός αξιωματούχος κληθείς να σχολιάσει το εν λόγω «παράθυρο» που άφησε στη χθεσινή του συνέντευξη ο Πρόεδρος της ΝΔ έκανε λόγο για «ομολογία ήττας» και «επιβεβαίωση του νέου αδιεξόδου του κ. Μητσοτάκη, μετά τις αποκαλύψεις για την offshore της συζύγου του» θα είναι τυχόν πρόταση μομφής εναντίον του Π. Καμμένου. «Eάν όντως ο κ. Μητσοτάκης προχωρήσει σε πρόταση μομφής, θα πρόκειται για ομολογία ήττας. Απλά θα επιβεβαιώσει εμφατικά το νέο αδιέξοδό του μετά και τις αποκαλύψεις για την offshore της συζύγου του, για την οποία δεν έχει το ούτε το θάρρος ούτε την ευθιξία να απαντήσει. Θα πρόκειται για μία απέλπιδα προσπάθεια συσπείρωσης της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση θα βρεθεί υπόλογος», είναι το σχόλιο του κυβερνητικού αξιωματούχου. Στην Ηρώδου Αττικού περιμένουν τις επόμενες κινήσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εκτιμώντας πως μετά την ανομία, τον Κουφοντίνα και το «σκάνδαλο» του Πάνου Καμμένου, η Πειραιώς αναζητά νέο προπέτασμα καπνού για να αποπροσανατολίσει την ατζέντα και την κοινή γνώμη για το «σκάνδαλο μεγατόνων», όπως το ονομάζουν, της offshore της κας Μαρέβας Μητσοτάκη – Γκραμπόφσκι. Πέραν τούτου, από όλες τις κοινοβουλευτικές εμφανίσεις και διαξιφισμούς Τσίπρα – Μητσοτάκη, έχει καταστεί σαφής τόσο η αδιαμφισβήτητη – ακόμα και από στελέχη της ΝΔ – ηγεμονία του Αλέξη Τσίπρα, όπως επιβεβαιώθηκε και την περασμένη Παρασκευή στη συζήτηση για την ανομία και το βατερλό της ΝΔ, όσο και το γεγονός ότι το Μαξίμου θέλει εί δυνατόν σε… καθημερινή βάση να φέρνει την πολιτική αντιπαράθεση σε επίπεδο αρχηγών στη Βουλή. Την ίδια ώρα, όπως είναι φυσικό, κανείς στο κυβερνητικό επιτελείο δεν προτίθεται να αφήσει το θέμα να πέσει κάτω, δεδομένου ότι είναι επιτακτική η ανάγκη πολιτικών και ηθικών απαντήσεων από την πλευρά του ίδιου του κ. Μητσοτάκη. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα είπε χθες ο υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος στην ομιλία του στην Καλαμάτα για τη μεταμνημονιακή εποχή και την επιστροφή της οικονομίας σε αναπτυξιακούς ρυθμούς. Ο κ. Τζανακόπουλος εμφανίστηκε λάβρος κατά του κ. Μητσοτάκη, οποίος όπως τόνισε, όσο πολλαπλασιάζονται σκάνδαλα τύπου Αυγενάκη, Siemens και offshore, τόσο θα αναζητά διέξοδο διαφυγής. Επανέλαβε ωστόσο σε εξαιρετικά υψηλούς τόνους πως ο Πρόεδρος της ΝΔ οφείλει να απαντήσει για το ηθικό και πολιτικό σκέλος του σκανδάλου, αφήνοντας το οποίο νομικό να εξεταστεί από τις αρμόδιες Αρχές και τη Δικαιοσύνη, εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο. Σε αυτή τη λογική, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπογράμμισε πως πρέπει να απαντηθεί από που προήλθαν τα χρήματα που βρίσκονται στην offshore της κας Μητσοτάκη και ποια η δραστηριότητα της εταιρίας, ερωτήματα τα οποία δεν απαντά η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης, αρκούμενος να δηλώσει πως πρόκειται για νόμιμη εταιρία, ωσάν να αγνοεί πως όλες οι εταιρίες είναι νόμιμες, οι δραστηριότητές τους μπορεί ωστόσο να μην είναι… Και φυσικά, διόλου τυχαία δεν θεωρείται η υπόσχεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη διά στόματος Τζανακόπουλου πως «οι αποκαλύψεις για τις offshore των Paradise Papers θα ελεγχθούν εξονυχιστικά, μία μία»…tribune.gr

10/11/17

Κουφοντίνας το ατού της Νέας Δημοκρατίας....


... Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017 Κουφοντίνας το ατού της Νέας Δημοκρατίας Τρία πράγματα μάνι μάνι, σχετικά με την 48ωρη του Δημήτρη Κουφοντίνα. Και φυσικά, σχετικά με τον επικοινωνιακό ορυμαγδό που συνόδευσε την έξοδο του αμετανόητου και θρασύδειλου σίριαλ κίλερ... Πρώτο, η τρομοκρατία ο καλύτερος, πλάγιος, σύμμαχος κάθε εξουσίας. Επειδή κάθε τρομοκρατική πράξη εκτροχιάζει την καθημερινή ατζέντα. Επειδή, δηλαδή η λαική προσοχή μετακινείται και επικεντρώνεται πέρα και μακριά από τα βασανιστικά προβλήματά της Επειδή με τα περίστροφα και πισώπλατα αλλά και κυνικά χτυπήματα, συκοφαντούνται και διασύρονται οι αληθινοί, ανιδιοτελείς αγωνιστές της απλής, φτωχή πλειοψηφίας των βιοπαλαιστών και του ιδρώτα. Δηλαδή στο συλλογικό υποσεινήδητο “εγγράφεται” και πλαστογραφείται η εικόνα των αληθινών αγωνιστών. Ως κυνικών, θρασύδειλων, αδίστακτων, ανάλγητων και ψυχοπαθών δολοφόνων! Επειδή κάθε τέτοια δολοφονία διευκολύνει, σχεδόν σπρώχνει την εκάστοτε εξουσία να οπλίζει και να ενισχύει ακόμα περισσότερο τους κατασταλτικούς της μηχανισμούς. Ωστε να τους στρέφει εναντίον διαδηλωτών που διεκδικούν ένα καλύτερο, ανθρώπινο μεροκάματο Επειδή στιγμιαία, μ αυτές τις τάχα μου “αντικαπιταλιστικές” δολοφονίες, ανακουφίζονται, προσωρινά, σχεδόν στιγμιαία, οι αγανακτισμένοι συμπολίτες μας. Αυτοί δηλαδή που απελπισμένοι από την γενική παραλυσία και την περιρρέουσα παρακμή, αβοήθητοι από παντού, βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι ο Κουφοντίνας και κάθε Κουφοντίνας είναι ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών που, επιτέλους, αποδίδει τα Καίσαρος Καίσαρι! Αλλά και επειδή, ιδιαιτέρως με την περίπτωση του κορυφαίου δημοσιογράφου, του ήπιου και συναινετικού Παύλου Μπακογιάννη, τέτοιες πράξεις εξυπηρετούν σκοτεινά, δόλια, αντιλαικά και αντιπατριωτικά συμφέροντα! Δεύτερο, κάτω από κανονικές συνθήκες, ενός κανονικού, ευρωπαικού κράτους, η 48ωρη του Κουφοντίνα θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη. Επειδή, σύμφωνα με τους κανονισμούς, κάθε κρατούμενος με καλό βίο εντός των φυλακών, ανεξαρτήτως από τα κακουργήματα που έχει διαπράξει στο παρελθόν, αντιμετωπίζεται ευμενώς από το ειδικό συμβούλιο. Ο Κουφοντίνας δεν ήταν ταραχοποιός επομένως μετά από τόσα χρόνια στην φυλακή δικαιούται μια 48ωρη ώστε το παιδί του να δει. Φυσικά παρακολουθούμενος Ο Δυτικός, κυρίως ο ευρωπαικός νομικός πολιτισμός είναι οπλισμένος με επιείκεια, με ουμανισμό και με διάθεση ενσωμάτωσης κάθε κρατουμένου, στον κοινωνικό ιστό. Ο ευρωπαικός νομικός πολιτισμός καθόλου εκδικητικός. Η ποινή, ακόμα και η πιο αυστηρή, επιβάλλεται προκειμένου ο παραβάτης, ο εγκληματίας να συμμορφωθεί. Ο Δυτικός νομικός πολιτισμός είναι προτρεπτικός προς το συλλογικό υποκείμενο, δηλαδή την κοινωνία. Εμπνευσμένος τόσο από τον Διαφωτισμό και τον Ορθολογισμό όσο και από τον Λόγο των Ευαγγελιστών. Γι αυτό καταργήθηκε η θανατική ποινή. Επειδή το συλλογικό υποκείμενο, η κοινωνία, δεν πρέπει να ανταποδώσει τα ίδια και να θανατώσει τον εγκληματία. Αν η κοινωνία, ως συλλογική έκφραση, σκοτώσει τότε μετατρέπεται κι αυτή σε εγκληματία. Ο νομοθέτης εκφράζει και διαπαιδαγωγεί το συλλογικό υποκείμενο. Την κοινωνία. Το άτομο, κάθε άτομο ξεχωριστά, μπορεί, κάτω από συνθήκες να επιθυμεί και εκδικητικά να ακολουθήσει τον δρόμο της αυτοδικίας Τρίτο και τελευταίο. Γιατί τώρα (τονίζω το “τώρα”) η 48ωρη στον Κουφοντίνα. Και ποιος ακριβώς οφελείται απ αυτή την απόφαση του συμβουλίου των φυλακών. Προφανώς τα μέλη του συμβουλίου καθώς και ο αρμόδιος εισαγγελικός λειτουργός δεν ήταν ανυποψιάστοι τόσο για τον θόρυβο όσο και για την αλλαγή της ατζέντας που θα προκαλούσε μια τέτοια απόφαση Εξ αντικειμένου άκρως βολική η σύμπτωση της αποκάλυψης των φορολογικών παραδείσων και της λίστας εκατό και πλέον ελληνικών ονομάτων, με την 48ωρη του Δημήτρη Κουφοντίνα. Η έξοδος του Κουφοντίνα, συνοδευόμενη πλαγίως και από την σκιά του νόμου του Νίκου Παρασκευόπουλου, λειτουργεί συμβολικά και άκρως αντιπολιτευτικά. Μπας και ο Τσίπρας το έχει επιδιώξει; Μπας και ο Τσίπρας είναι κρυφός εγκέφαλος της τρομοκρατίας; Μπας και ο Τσίπρας στέλνει σήμα για την αναδιοργάνωση των τρομοκρατικών πυρήνων; Μπας και το κάνει με αφορμή την επερχόμενη επέτειο της 17ης Νοέμβρη; Μπας και μ αυτή την χειρονομία τιμάει τους έγκλειστους της 17Ν; Με ένα λόγο. Και εξ αντικειμένου, Χωρίς να υπονοώ το παραμικρό. Ούτε να βλέπω θεωρίες συνωμοσίας. Η έξοδος του Κουφοντίνα, κάτω από τις σημερινές, ασύμμετρες, ελληνικές συνθήκες, λειτουργεί ως ατού της Νέας Δημοκρατίας. Ατού στην εικονική πραγματικότητα της επικοινωνίας. Οπως το ίδιο πράγμα έκανε ο Τσίπρας με τους φορολογικούς παραδείσους και με το όνομα της Μαρέβας Γκραμπόφσκι. Μία σου και μία μου. Και μέσα σ αυτό το ρινγκ του Virtual Realit, η κοινωνία “γρονθοκοπείται”, αλληθώριζει και βελάζει. Μπεεεεεεεεε! από Δημήτρης Δανίκας/ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ